หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้วใบบัวก็พาตัวเองไปอาบน้ำ เพราะร่างเดิมไม่ได้อาบน้ำมาสองวันแล้วอาบน้ำให้ตัวเองเสร็จก็อาบให้กับลูกๆทั้งสองเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำความสะอาดบ้านเล็กๆ น้อยๆ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและผ้าห่มก่อนจะพาเด็กๆเข้านอน แม้จะเป็ตอนบ่ายแล้วแต่เด็กทั้งสองนั้นไม่ได้พักผ่อนมาตลอดสองวันทำให้เมื่อเื่ที่กดดันหายไปก็อ่อนเพลียกันหมด
“นอนก่อนตื่นมาแล้วแม่จะทำอะไรอร่อยๆไว้ให้กิน”
“สัญญานะครับ”
“สัญญาจ๊ะ”
ใบบัวเกี่ยวก้อยกับบุตรชายส่วนบุตรสาวนั้นไม่ได้ยื่นนิ้วก้อยมาเพื่อเกี่ยวสัญญาทำเพียงแค่ส่งยิ้มหวานให้ทีหนึ่งก่อนจะหลับตาและหลับทันทีเด็กชายก็เช่นกันหลังจากเกี่ยวก้อยสัญญาก็หลับทันที
หญิงสาวเดินมาเปิดพัดลมเพื่อเป่าให้เด็กๆนอนสบายขึ้นเพราะห้องนี้ไม่มีระบบปรับอากาศ มีแต่พัดลมทำความเย็นที่จะพัดอุณหภูมิ 18องศาให้กับห้องเท่านั้น
“ดีที่มีพัดลมและเครื่องทำน้ำอุ่นไม่อย่างนั้นห้องรูหนูนี้แทบจะไม่สามารถอยู่ได้”
ใบบัวอดไม่ได้ที่จะบ่นตอนนี้ถือว่ามีเวลาแล้ว เพราะเด็กๆหลับกันหมด เธอจึงได้ทำการสำรวจห้องมันเป็ห้องที่กว้าง 10 เมตรและยาว 10 เมตรแบ่งห้องด้วยไม้ระแนงเป็ฉากกั้นระหว่างห้องนอนกับห้องครัวซึ่งมีห้องน้ำเล็กๆอีกห้อง แม้ห้องจะเล็กแต่ยังมีอวัยวะครบคริน
สีที่ผนังได้รับการทาใหม่แต่เหมือนกับการทาของมือสมัครเล่นเพราะมันไม่สม่ำเสมอแม้แต่น้อยยังคงมีสีหลายเฉดทำให้ห้องยิ่งดูโทรมมากขึ้นไปอีก
ในตู้ที่ห้องครัวนอกจากข้าวครึ่งถังแล้วยังเมื่อเครื่องปรุงสำรองและแผงไข่เค็มที่เก็บซ่อนไว้อย่างดีอีกหนึ่งแผงนอกจากนั้นใบบัวยังเห็นมันฝรั่งขนาดใหญ่อีก 5 หัวซึ่งถูกถุงพันเก็บไว้ส่วนน้ำดื่มนั้นดีที่ดื่มได้โดยตรงจากก๊อกเลย เพราะมันสะอาดเนื่องมากจากการผลิตที่มาจากผลึกพลังงาน
หลังจากที่สำรวจห้องจนทั่วแล้วเธอก็กลับมานั่งยังโต๊ะกินข้าว เปิดหน้าต่างตัวละครขึ้นมาและมองจำนวนเงินที่มีอยู่
จู่ๆ เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี
“เงินแค่พันเดียวมันจะทำอะไรได้”
ใบบัวได้แต่ถอนหายใจระหว่างที่เธอกำลังคิดหาวิธีทำเงินอยู่นั้น เสียงเกาแกร็กๆก็ดังที่หน้าประตูห้อง ใบบัวหันไปมองอย่างให้ความสนใจเธอลุกจากเก้าอี้เพื่อเดินไปส่องที่ตาแมว
ไม่มีใครอยู่ภายนอก
หญิงสาวชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบไม้เบสบอลที่ข้างประตูเผื่อเอาไว้สำหรับป้องกันตัวเองจากนั้นก็กลับมาที่หน้าประตู สูดลมหายใจเข้าเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนจะทำการเปิดประตูตรงหน้าไม่มีคนเลยสักคน แต่ด้านล่างกับมีมดสีแดงคล้ำราวกับเืที่มีขนาดเท่ากับหนูตัวหนึ่งอยู่สิบกว่าตัว
ใบบัวะโถอยหลังทันที
เธอใเพราะไม่คิดว่าจะมีมอนเตอร์อยู่หน้าประตูห้อง
“มดทหารเปลวไฟมาอยู่ที่ชั้น10 ได้ยังไงกัน ใครแอบเลี้ยงแล้วปล่อยออกมา”
ใบบัวพูดด้วยความใเพราะไม่คิดว่าเธอที่อยู่ชั้น 10 ยังสามารถเจอมอนเตอร์ได้ต้องมีคนแอบเลี้ยงแล้วพลาดปล่อยเ้าพวกนี้อย่างไม่ตั้งใจแน่นอนว่าพวกมันเป็มอนเตอร์เกรด 0ที่อันตรายน้อยแต่อันตรายอยู่เพราะเป็สัตว์ที่มีพิษ ตัวสีแดงคือพิษเปลวไฟ
สำหรับมนุษย์ที่ยังไม่ได้เปลี่ยนผ่านเป็นักรบพิษพวกนี้สามารถทำให้ตายได้
แต่สำหรับนักรบมันแค่เจ็บและรู้สึกอุ่นๆเมื่อถูกกัด
ด้วยตัวเธอที่เป็นักรบระดับ3 ดาว พวกมันไม่มีอันตราย แต่สำหรับเด็กๆที่บ้านมันคือสัตว์ร้ายที่สามารถทำให้ตายได้ ใบบัวที่เห็นก็ไม่มีความอ่อนโยนอีกต่อไปเด็กในบ้านกำลังนอนหากมีมดพวกนี้เข้ามาในบ้านก็นับว่ามีสัตว์ร้ายกำลังจะรังแกลูกแกะ
ดังนั้นเธอไม่ลังเลใช้ไม้เบสบอลทุบพวกมัน
ติ๊ง!
[สังหารมดทหารเปลวไฟได้รับหีบสมบัติสีขาว 1]
[เปิดระบบหีบสมบัติ์เมื่อการกระทำใดๆก็ตาม โฮสต์จะได้รับหีบสมบัติจาก์ หีบสมบัติแบ่งออกเป็ 7ระดับ ต่ำสุดสีขาว สีเขียว สีฟ้า สีทอง สีม่วง สีส้มและสูงสุดสีแดงของที่ได้จากหีบสมบัติไม่แน่นอน อาจเป็เงิน อาจเป็อาหาร อาจเป็อาวุธหรือแม้แต่ทรัพยากรการบ่มเพาะ หีบสมบัติสามารถดรอปได้ และทุกๆหีบสมบัติ 100 ชิ้นมีโอกาสเปิดหีบพร์]
ใบบัวที่เพิ่งฆ่ามดทหารเปลวไฟก็เบิกตากว้างเธอมองหีบสมบัติสีขาวขนาดเล็กที่ดรอปอยู่ด้านข้างซากมดทหารเปลวไฟที่ตายแล้วจู่ๆเธอก็รู้สึกว่ามันเกินจริง
“แบบนี้ก็ได้หรือ”
ใบบัวอดไม่ที่จะตื่นเต้นเพราะตอนนี้สิ่งที่เธอขาดที่สุดคืออะไร?
เงินไงละ!!!
ในเมื่อหีบสามารถสุ่มเงินอย่างนั้นนี้คือการส่งหมอนในตอนที่ง่วงพอดี
ไร้ความลังเลใดๆ ใบบัวยกไม้เบสบอลก่อนจะลงมือทุบมดทหารเปลวไฟทั้งหมดในทันที
1K
