ความมืดและความเงียบสงัดของค่ำคืนในหมู่บ้านที่เคยคุ้นเคย บัดนี้กลับดูน่ากลัวและอ้างว้างสำหรับเอมิ เธอยืนอยู่บนถนนหน้าบ้านที่เพิ่งถูกปิดตายใส่หน้าด้วยน้ำมือของคนที่เธอเคยเรียกว่า "สามี" ร่างกายสั่นเทาไม่ใช่เพียงเพราะสายลมยามดึก แต่เพราะความหนาวเหน็บที่เกาะกินเข้าไปถึงหัวใจ รอยแดงจางๆ จากแรงตบยังคงรู้สึกแสบร้อนอยู่บนแก้ม แต่เทียบไม่ได้เลยกับความเ็ปรวดร้าวที่กำลังฉีกกระชากจิตใจเธอเป็ชิ้นๆ
เธอไม่เหลืออะไรแล้ว... เสื้อผ้าชุดเดียวที่สวมอยู่บนตัว กับชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในท้อง... ชีวิตที่เป็ผลพวงจากการทรยศและความโง่เขลาของเธอเอง
เธอจะไปไหน? จะทำอย่างไร? คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวที่อื้ออึงไปหมด เธอไม่มีเงินติดตัว ไม่มีโทรศัพท์ติดต่อใคร จะกลับไปขอความเมตตาจากศิวัฒน์ก็ไม่มีทางเป็ไปได้อีกแล้ว ครอบครัวของเธอเองก็อยู่ต่างจังหวัดห่างไกล และเธอคงไม่กล้าพอที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขาในสภาพนี้
เอมิเริ่มออกเดินอย่างไร้จุดหมาย เท้าเปล่า (เพราะตอนถูกไล่ออกมา เธอยังไม่ได้ใส่รองเท้า) เหยียบย่ำไปบนพื้นถนนที่เย็นเฉียบ เธอเดินไปเรื่อยๆ ออกห่างจากบ้านหลังนั้นให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ น้ำตายังคงไหลรินอาบแก้ม แต่เสียงร้องไห้เงียบหายไปแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกด้านชาและว่างเปล่า
ภาพความทรงจำต่างๆ ไหลผ่านเข้ามาในหัว ทั้งรอยยิ้มของศิวัฒน์ ััเร่าร้อนของกฤต กลิ่นหอมของกาแฟในร้าน เสียงหัวเราะของลูกจ้าง... ทุกอย่างดูห่างไกลราวกับเป็คนละชาติภพ เธอนึกถึงเพื่อนเก่าๆ สมัยเรียน... ใครบ้างนะที่พอจะพึ่งพาได้ในยามนี้?
แล้วชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นมา... "ดาว" เพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลายที่มาจากครอบครัวธรรมดาๆ แต่สู้ชีวิต ดาวไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเหมือนเธอ แต่เข้าไปทำงานในโรงงานแถบนิคมอุตสาหกรรมชานเมืองกรุงเทพฯ ที่ไม่ไกลจากหมู่บ้านของเธอนัก พวกเธอยังคงติดต่อกันบ้างผ่านทางโซเชียลมีเดีย แต่ก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ดาวพักอยู่ในหอพักคนงานเล็กๆ ใกล้โรงงาน... มันอาจจะไม่ใช่ที่ที่สะดวกสบาย แต่มันคือความหวังเดียวของเอมิในตอนนี้
แต่... เธอจะติดต่อดาวได้อย่างไร? จะไปหาดาวได้อย่างไร?
เอมิเดินมาจนถึงถนนใหญ่ แสงไฟจากรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาสาดส่องให้เห็นร่างบอบบางที่ดูอ้างว้างและเปราะบาง เธอเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นแสงไฟจากปั๊มน้ำมันที่ยังคงเปิดให้บริการอยู่ข้างหน้า เธอรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่น้อยนิด เดินเข้าไป
"เอ่อ... ขอโทษนะคะ พอจะ... พอจะให้ยืมโทรศัพท์โทรหาเพื่อนสักครู่ได้ไหมคะ พอดี...หนูมีเื่ด่วนจริงๆ ค่ะ หนูไม่มีเงินติดตัวเลย" เอมิเอ่ยปากขอร้องพนักงานปั๊มด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาอีก
พนักงานหนุ่มมองเธอด้วยสายตาประหลาดใจระคนสงสัย แต่เมื่อเห็นสภาพของเธอที่ดูน่าสงสาร เขาก็ใจอ่อน ยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้ "อ่ะ... เอาไปสิ รีบๆ โทรล่ะ"
เอมิกดเบอร์ของดาวที่จำได้ขึ้นใจด้วยมือที่สั่นเทา รอสายด้วยใจที่เต้นระร่ว "ฮัลโต้...ดาวเหรอ... นี่เอมินะ..." เสียงของเธอขาดหายเป็ห้วงๆ ด้วยแรงสะอื้น "ดาว... ช่วยเอมิด้วย... เอมิ... เอมิไม่เหลือใครแล้ว..." เธอเล่าเื่ราวคร่าวๆ (โดยยังไม่ได้ลงรายละเอียดเื่ชู้สาว) ว่าทะเลาะกับสามีอย่างรุนแรงและถูกไล่ออกจากบ้านมาตัวเปล่า ตอนนี้ไม่รู้จะไปไหน ขอไปอาศัยอยู่ด้วยสักพักได้ไหม
ดาวใอย่างเห็นได้ชัดกับข่าวที่ไม่คาดฝัน แต่ความเป็เพื่อนก็มีมากกว่าความสงสัย "เอมิ! ใจเย็นๆ นะ เกิดอะไรขึ้น! ตอนนี้แกอยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปรับ!"
หลังจากบอกตำแหน่งคร่าวๆ และวางสายไป เอมิก็คืนโทรศัพท์ให้พนักงาน กล่าวขอบคุณซ้ำๆ แล้วเดินออกมารออยู่ริมถนน ไม่นานนัก ดาวก็ขี่มอเตอร์ไซค์เก่าๆ คันหนึ่งมาจอดเทียบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"เอมิ! แกเป็อะไรไป! ทำไมสภาพเป็แบบนี้!" ดาวร้องถามเสียงดังเมื่อเห็นสภาพเพื่อนรักชัดๆ ทั้งรอยแดงบนแก้ม เสื้อผ้าที่ดูยับเยิน และเท้าเปล่าที่เปรอะเปื้อน
เอมิโผเข้ากอดเพื่อนแล้วปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ดาวได้แต่กอดปลอบเพื่อนเงียบๆ ตบหลังเบาๆ แล้วพาเอมิซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กลับไปยังหอพักของเธอ
หอพักของดาวเป็ตึกเก่าๆ สองชั้น ตั้งอยู่ในซอยเล็กๆ ใกล้กับนิคมอุตสาหกรรม บรรยากาศรอบๆ ค่อนข้างพลุกพล่านแม้จะเป็เวลากลางดึก มีร้านค้า ร้านอาหาร และหอพักอื่นๆ เรียงรายอยู่เต็มไปหมด ห้องพักของดาวมีขนาดเล็กมาก มีเพียงเตียงนอนหลังเล็กๆ ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ และพัดลมตั้งพื้นหนึ่งตัว ห้องน้ำต้องใช้รวมกับห้องอื่นๆ ที่ชั้นเดียวกัน มันแตกต่างจากบ้านหลังใหญ่และชีวิตที่สุขสบายของเอมิราวฟ้ากับดิน
ดาวหาเสื้อผ้าของตัวเองให้เอมิเปลี่ยน จัดที่นอนสำรองบนพื้นให้ และหาข้าวต้มร้อนๆ ให้ทาน เธอไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมากนัก เพียงแต่คอยปลอบใจและบอกว่าไม่ต้องกังวล จะอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ก็ได้
คืนแรกในห้องพักเล็กๆ ของดาว เอมินอนไม่หลับ เธอนอนฟังเสียงพัดลม เสียงรถราจากข้างนอก และเสียงหัวใจตัวเองที่ยังคงเ็ปรวดร้าว เธอรู้สึกขอบคุณในน้ำใจของเพื่อน แต่ก็อดรู้สึกสมเพชในชะตาชีวิตของตัวเองไม่ได้ จากคุณนายเ้าของร้านกาแฟ กลายมาเป็ผู้อาศัยที่สิ้นไร้ไม้ตอกในชั่วข้ามคืน
วันเวลาผ่านไป เอมิเริ่มปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ เธอช่วยดาวทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ และในที่สุดก็ตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมด (รวมถึงเื่ตั้งท้อง) ให้ดาวฟัง ดาวใมาก แต่ก็ไม่ได้ซ้ำเติมเพื่อน เพียงแต่แสดงความเห็นใจและให้กำลังใจ
เอมิรู้ดีว่าเธอจะอยู่เฉยๆ เป็ภาระให้ดาวตลอดไปไม่ได้ เธอต้องหางานทำ ต้องหาเงินเลี้ยงตัวเองและลูกในท้อง ดาวจึงช่วยพาเธอไปสมัครงานตามโรงงานต่างๆ ในนิคมอุตสาหกรรมนั้น ด้วยวุฒิการศึกษาและประสบการณ์เดิมของเอมิ ไม่น่าจะหางานโรงงานยากนัก แต่เธอก็เลือกที่จะปกปิดเื่การตั้งครรภ์ไว้ก่อน
ในที่สุด เธอก็ได้งานในโรงงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์แห่งหนึ่ง ในตำแหน่งพนักงานฝ่ายผลิต... "สาวโรงงาน" คำที่ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมชีวิตของเธอมาก่อน
วันแรกของการทำงานในโรงงานคือประสบการณ์ที่เอมิจะไม่มีวันลืม เสียงเครื่องจักรที่ดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นน้ำมันและสารเคมี อากาศที่ร้อนอบอ้าว ชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าตุ่นๆ ที่ดูไม่เข้ากับเธอเลยสักนิด และงานที่ต้องยืนทำซ้ำๆ เดิมๆ ตลอดแปดชั่วโมง มันช่างแตกต่างจากชีวิตการเป็เ้าของร้านกาแฟที่เธอเคยมีอย่างสุดขั้ว
เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่เป็คนต่างจังหวัดที่เข้ามาทำงานหาเงิน พวกเขามองเธอด้วยสายตาหลากหลาย บ้างก็เป็มิตร บ้างก็เฉยเมย บ้างก็อยากรู้อยากเห็น เอมิพยายามทำตัวให้เงียบที่สุด ตั้งใจทำงานที่ได้รับมอบหมายอย่างดีที่สุด เธอบอกตัวเองว่านี่คือชีวิตใหม่ที่เธอต้องยอมรับและเผชิญหน้ากับมันให้ได้
531
