ลมหนาวพัดผ่านไป การสอบปลายภาคเรียนที่ 2 ก็มาถึง มีนามีเวลาได้เห็นหน้าธามวัตอีกเพียงแค่ปีเดียวเท่านั้นเพราะปลายปีนี้ ธามวัตต้องสอบเอ็นทรานซ์เพื่อเข้ามหาวิทยาลัยในปีถัดไป
ธามวัตเป็รุ่นสุดท้ายที่จะต้องสอบแบบเอ็นทรานซ์ ส่วนรุ่นต่อไปหลังจากนั้นจะเป็การสอบแบบแอดมิชชั่น ซึ่งใช้ผลคะแนนการเรียนั้แ่ชั้นมัธยมศึกษาและผลการสอบแอดมิชชั่นของทางกระทรวงศึกษารวมกันเพื่อยื่นคะแนนเข้ามหาวิทยาลัย
ปิดเทอมแรกของการจบชั้นม.1 มีนาใช้เวลาทั้ง่ซัมเมอร์ไปกับการอ่านหนังสือทุกวิชาของชั้น ม.2 เธอตั้งใจอย่างมากกับการเรียนเพราะ้าเป็แพทย์หญิงในอนาคตให้ได้ และภาระกิจอีกหนึ่งอย่างที่มีนาต้องทำหลังจากเปิดเทอมคือ เข้าชมรมดนตรีเพื่อให้ได้ใกล้ชิดธามวัตก่อนที่เขาจะจบการศึกษาจากโรงเรียนนี้ไป และเธออาจไม่ได้เจอหน้าเขาอีกตลอดกาล
“มิ้น เทอมนี้ฉันจะเข้าชมรมดนตรี!” มีนาพูดกับมิ้นในวันแรกของการเปิดภาคเรียนที่ 1 ชั้น ม.2
“มันไม่ง่ายนะแก คนรอเข้าชมรมนี้อยู่ประมาณแปดล้านคน” มิ้นเอ่ยปนประชดเพราะเทอมที่แล้วมิ้นก็สมัครชมรมนี้ไม่ทัน เนื่องจากคนสมัครเต็มภายใน 1นาที!!
มีนาและมิ้นหันมองหน้าพร้อมกัน และถอนหายใจออกมาแรงๆ อย่างสิ้นหวัง เฮ้อออออ!!!!
่บ่ายวันศุกร์แรกของการเปิดเทอม โรงเรียนมีการเปิดให้นักเรียนทุกคนเลือกเข้าชมรมของโรงเรียน ที่มีมากมายหลากหลายชมรม อาทิ ชมรมหมากฮอต ชมรมcrossword ชมรมรักษ์ป่า ชมรมทำอาหาร ชมรมกีฬา ชมรมภาษาไทย แต่มีเพียงสองชมรมที่นักเรียนแย่งเข้ากันมากที่สุดคือ ชมรมรักษ์ป่าเพราะได้ออกค่ายอาสา และชมรมดนตรีเพราะมีพี่ ม.6 สุดหล่อทั้ง4คนเป็สมาชิกอยู่
หมดคาบเรียนก่อนสุดท้ายของวันนี้ มีนาและมิ้นวิ่งอย่างสุดชีวิตจากตึกวิทยาศาสตร์มาตึกศิลปะที่มีห้องชมรมดนตรีอยู่ชั้นล่างสุด พอมาถึงก็เหมือนจะสายไปแล้ว นักเรียนทั้งชายหญิงกำลังต่อแถวออกมาจากหน้าห้องชมรมยาวเป็หางว่าว
มีนาและมิ้นยังไม่สิ้นหวัง แม้มันจะไม่มีก็ตาม เข้าไปยืนต่อแถวที่ถ้านับมาคงเป็คนที่หนึ่งร้อยพอดี แต่ชมรมนี้รับแค่ 50 คน!
ผ่านเวลาไปอย่างเชื่องช้า มีนารู้ดีว่าคงหมดหวัง ก่อนจะได้ยินเสียงคนแถวด้านหน้าทะเลาะกัน
"เห้ยพี่! มาแซงกันแบบนี้ได้ยังไง" นักเรียนหญิงม.ต้นคนหนึ่งถามกลับพี่ผู้หญิงม.ปลายที่อยู่ดีๆก็มาตัดแถวกัน
"แซงที่ไหน ก็เพื่อนพี่ยืนจองที่ให้อยู่นี่ไง ใช่มั้ยแก" พี่ม.ปลายคนนั้นหันไปถามเพื่อน พร้อมกับที่เพื่อนเธอพยักหน้ากลับมาว่า 'ใช่'
"เป็พี่ซะป่าว ทำตัวแบบนี้ได้หรอ" น้องม.ต้นคนนั้นพูดกลับ ทำให้กลุ่มพี่ม.ปลายหันกลับมา พร้อมเดินมาผลักไหล่
หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดการตะลุมบอลตบกันระหว่างม.ต้นและม.ปลาย ไม่มีชายใดหยุดหยั้งสมรภูมิรบข้างหน้าได้ ทุกคนต่างถอยกรูเป็แนววงกลม เพื่อให้พื้นที่ตรงนั้นเป็สนามซ้อมมือกันอย่างเต็มที่
กลุ่มของธามวัตรีบวิ่งออกมาพร้อมกันเพื่อดูเหตุการณ์ที่ทำเสียงดังไปถึงข้างในห้องชมรมดนตรี
นิติกร พงษ์พิพัฒน์ หรือ พี่กานต์ ม.6/4 นักร้องนำวง Era brand ะโบอกน้องให้หยุดตีกัน แต่ก็ไม่มีใครฟังสักคน จึงเป่านกหวีดที่เตรียมมาอย่างสุดเสียง
ปรี๊ดดดดดดด!!!!!!!!!
เสียงนกหวีดทำให้กลุ่มนักเรียนหญิงที่ตีกันตรงหน้าหยุดอย่างกระทันหัน
"ใครเริ่มก่อนหะ!! นักเรียนทุกคนที่มีเื่กันตรงนี้ ตามพี่ไปห้องฝ่ายปกครอง!!" กานต์พยายามข่มอารมณ์ และพาน้องทุกคนที่เกี่ยวข้องไปห้องฝ่ายปกครอง พร้อมนัทและนิวที่คอยช่วยดูอีกแรง
เหตุการณ์ชุลมุนได้จบลงอย่างรวดเร็ว เด็กนักเรียนที่เหลือต่างพากันอาศัย่ชุลมุนนั้นแย่งกันตั้งแถวใหม่ โดยที่มีนายังยืนอึ้งกิมกี่อยู่
"อ้าวน้องแว่น มายืนทำอะไรตรงนี้ มาลงชื่อไม่ใช่หรอ มานี่มา" ธามวัตเอ่ยขึ้น
"เอ่อ หนูหรอคะ?" มีนาเอ่ยถามอย่างสงสัยปนใว่าเขามายืนหล่ออยู่ตรงนี้ตอนไหน
"ใช่สิ น้องแหละ ไปลงชื่อ ฝ่ายสันทนาการพี่ขาดคนพอดี แล้วตำแหน่งนี้้า คนวิ่งเร็ว" ธามวัตเอ่ยพร้อมเดินนำไป
เหรียญทองวิ่งแข่งของเธอ มีประโยชน์แล้ว!!
ทุกวันศุกร์คือวันที่มีนาอยากตื่นมาโรงเรียนมากที่สุด การได้เห็นหน้าธามวัตทั้งคาบชมรม ถือเป็ชั่วโมงทองแห่งความสุขล้นทั้งปวง
มีนาอยู่ฝ่ายสันทนาการของชมรมดนตรี ซึ่งเธอเป็คนจัดหาวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็ เครื่องดนตรี กลอง เบส กีตาร์ ไม้ตีกลอง หนังสือเพลง ไมค์ร้องเพลง ลำโพง จนไปถึง สายไฟ ปลั๊กไฟ โต๊ะ เก้าอี้ ดินสอ สารพัดที่เรียกว่าสิ่งของ มีนาต้องรับผิดชอบหาซื้อมันทั้งหมด
รุ่นพี่ในชมรมส่งต่อสมุดหน้าเหลือง (สมุดที่รวบรวมรายชื่อร้านค้า ธุรกิจ สินค้า และการบริการ พร้อมเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่) ที่สภาพบางหน้าขาดเกือบครึ่ง บางหน้าเอาสก็อตเทปใสแปะไว้ บางหน้าก็ขาดหายไปเลยก็มี ส่วนหน้าปกก็เหลือเพียงครึ่งล่างเพียงครึ่งเดียว นี้คืองานที่เธอต้องสืบทอดต่อจากรุ่นพี่ที่ขอลาหน้าที่นี้ ไปเป็ฝ่ายบัญชีแทน เพราะการจัดซื้อของในชมรม ถือเป็เื่น่าขนลุก!!
มีนาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมถึงไม่มีใครอยากทำหน้าที่จัดหาอุปกรณ์ในชมรมเพราะสิ่งของทุกอย่างในชมรมเธอต้องเดินหาซื้อและนำมันมาให้ทันแบบวันนี้ไม่มี พรุ่งนี้ต้องได้!! ยิ่งจำพวกเครื่องดนตรีต่างๆที่ถ้าพังแล้วทำชมรมไม่สามารถเดินต่อได้ ไม่ใช่แค่ต้องซื้อเพื่อให้มีเท่านั้น แต่ต้องซื้อให้ตรงตามสเปคที่รุ่นพี่ระบุมาอย่างถูกต้องตรงเป๊ะที่สุด ไม่เช่นนั้นจะเหมือนที่เธอโดนอยู่ตอนนี้
"มีนา! พี่สั่งไม้กลองรุ่นไหน? สีอะไร?" พี่นิวมือกลองประจำวงถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง แต่สั่นสะท้านไปถึงรูขุมขน
"พี่นิวบอก ยี่ห้อ Yamaha ไม้วอลนัท สีดำไงคะ" มีนาเอ่ยกลับด้วยเสียงสั่นนิดๆ แต่ในใจเต้นระรัว
"พี่สั่ง 5A แต่อันนี้ 7A!! และต้องสีแดง!!" พร้อมวางไม้กลองตรงหน้ามีนาแล้วเดินออกไป ทิ้งให้มีนานั่งมองหน้ากับไม้กลองผู้น่าสงสาร โถ่ถัง! ตอนสั่งงานเธอ ช่วยหยุดตีกลองก่อนเว้ย คนมันไม่ได้ยิน!!
8K
