กรี๊ดดดดด นี่มันอะไรกัน จู่ๆ ไอ้กระต่ายหัวงูก็จับฉันกดลงบนที่นอนแสนจะนุ่มนิ่มน่านอน พร้อมกับวงแขนแข็งแรงตวัดรอบเอวของฉันเอาไว้เพื่อไม่ให้ดิ้น ฉันพยายามใช่ฝ่ามือผลักเขาให้ออกไป แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ร่างหนาโถมลงมาที่ฉันอย่างแรง จนต้องร้องออกมา อ้อมแขนที่กอดฉันเริ่มกอดรัดร่างฉันแน่นขึ้น ทับลงมาได้.... แบนหมดแล้วมั่งเครื่องในฉันอ่ะ ตัวหมอนี้หนักเหมือนควายธนู
“นี้ปล่อยนะ นายทำบ้าอะไรห่ะ” รู้สึกว่าลมหายใจเขาจะสม่ำเสมอยังไงพิกล
ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง ใบหน้าหล่อเหลาหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข
หลับเหรออออ ไอ้บ้านี้มันหลับงั้นเหรอออออออออออออ
ฉันพยายามดันตัวเองออกมา แต่รู้สึกเหมือนมันไม่ยอมขยับสักนิดเดียว ยิ่งขยับเขาก็ยิ่งกอดแรงขึ้น แงงงงง ฉันหายใจไม่ออกง่ะ ถึงจะบ่นไปก็ไม่ได้ประโยชน์ขึ้นมาแรงมดหรือจะสู่แรงช้างได้ แต่ว่าอยู่แบบนี้มันก็แอบรู้สึกดีเหมือนกันนะแถมยังอบอุ่นอีกด้วย -.,- อะไรกัน ทำไมหัวใจเต้นแรงแบบนี้ล่ะ เดียวแม่ก็ควักไปทำลาบกินซะหรอก ไอ้หัวใจไม่รักดี ชิ หลังจากที่ฉันหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ว่าทำไมเวลาอยู่ใกล้ตัวอันตรายอย่างเขาแล้วใจมันเต้นแรงผิดปกติ เปลือกตาของฉันก็ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ จนสนิทในที่สุด
อื่อ..... งึมๆๆ ฉันเริ่มรู้สึกตัวเมื่อมีบางอย่างเคลื่อนไหวที่ริมฝีปากของฉัน ถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยากตื่นเพราะยังรู้สึกอยากหลับต่อ แต่การก่อกวนแบบนี้มันก็ทำให้ฉันหมดความอดทน รสหวานๆ ของอะไรสักอย่างแผ่ซ่านอยู่ภายในปาก มันทั้งหวานและหอมจนฉันจะละลายไปกับมัน และัันั้นมันก็เริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อมีอะไรสักอย่างวางอยู่บนฟูจิซังสุดหวงของฉัน เร็วเท่าความคิดตาฉันลืมเองอย่างรวดเร็ว และสิ่งที่เห็น
“กรี๊ดดดดดดดดดด”
“ดีจร้า” พูดเสร็จก็ก้มตาลงกับซอกคอฉันต่อ
ขวับ ฉันกระชาก ย้ำว่ากระชากหัวของไอ้กระต่ายหัวงู ด้วยความโกรธปนโมโห จนหน้าหมอนั้นหงายมาสบตาปิ้งปั้งกับฉัน
“โอ๊ย ฉันเจ็บนะ” พูดว่าเจ็บแต่หน้าไม่เป็แบบนั้นสักหน่อย แถมมือก็ยังไม่ยอมเอาออกจากฟูจิซังของฉันอีก
“นายจะจับโฟร์มด ของฉันอีกนานไหม” ถามไปก็อายไป เราหน้าด้านไปหน่อยไหมนะ แต่เพื่ออิสรภาพของฟูจิซังฉันจึงต้องถามออกไป
กรี๊ดดดด อย่าบีบมันได้โปรดดดดดดT^T
“เธอเอามือออกจากหัวฉันก่อนเซ่” ดู๋....ดูมันพูด มีการต่อรองด้วย พึ่งรู้สึกเจ็บเหรอไง ฉันเพิ่มแรงกระชากขึ้นอีกเป็ 10 เท่า ผมนายได้ขาดหมดหัวแน่
“ไม่ ถ้านายยังไม่เอามืองี่เง่าออกไปก่อน หึ รับรองหัวนายได้ติดมือฉันมาแน่” ไม่พูดเปล่า ฮึบ! เพิ่มแรงกระชากเข้าไปอีก หนังหัวนายกระจุยแน่
“โอ้ย ยอมแล้วครับ” คงจะกลัวฉันกระชากหัวของเขาจริงๆ ฉันทำไม่ลงหรอกนะ เสียดายจะตาย -,.-
“เมื่อกี้ นายทำบ้าอะไรอยู่ห่ะ” เมื่อเป็อิสระฉันก็ตวาดลั่นด้วยความโมโห หน่อยแหนะๆ ทั้งจูบฉันแล้วยังลวนลามอีก แบบนี้ต้องเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง ที่ตายเนี้ยจะเป็ฉันหรือเขาเนี้ยก็ไม่รู้นะ แต่ลางสังหรณ์ของฉันมันบอกว่า คนที่จะตายนะคือตัวฉันเองอ่ะ TT^TT
“ก็ปลุกให้เธอตื่นไง”
“ปลุกฉันงั้นเหรอ นายให้วิธีนี้ปลุกฉันได้ยังไงกานน” ะโใส่หน้ามัน น้ำลายฉันกระเด็นไปโดนหน้าหมอนั้น 2 หยด แต่เขาไม่รู้ตัวหรอก เพี้ยง!!!! ของให้สิวขึ้นหน้าทีเถอะ เพี้ยงงงงงง
“แล้วได้ผลม่ะ พอตื่นปุ๊บก็ด่าฉันปั๊บเห็นผลเร็วจริงๆ” ไอ้บ้านี้มันตอบได้หน้าระรื่นปานคิงคองได้ กล้วยสามหวี
“ไอ้... อี..บ้า” ด่าไม่ออกเลยฉัน ไอ้คนหน้ามึนเอ้ยยยยยยย
“ฉันว่าเธอคงไม่อยากไปโรงเรียนสายหรอกนะ” โรงเรียนสาย? บ้าจริง กี่โมงกี่ยามกันแล้วเนี้ยยยย
“เพราะฉะนั้นเธอควรรีบไปอาบน้ำแล้วแต่งตัวไปโรงเรียนซะ” พูดเสร็จเขาก็ล้มตัวลงไปนอนต่อได้อย่างหน้าตาเฉย
ตึงๆๆๆๆๆ ม่ายยยยยยยยยประตูโรงเรียนอย่าพึ่ง อย่าพึ่งปิดนะโว้ยยยยยยย ขวับ! เย้! ในที่สุดฉันก็ใช่วิธีตัวเบาแทรกกลางระหว่างนักเรียนหญิงสองคนที่กำลังวิ่งมาเหมือนฉันได้สำเร็จ แต่ตอนนี้ฉันก็ยืนเด่นเป็สง่าอยู่ในโรงเรียน อควาเรียม ไฮสคลูเป็ที่เรียบร้อย อ่อลืมบอกไปว่า ฉันเรียนโรงเรียนสตรีเพราะฉะนั้นสิ่งมีชีวิตเกือบ 95%เป็ผู้หญิง
“ยัยเรนแกมาสายนะ” เสียงยัยมะนาวเพื่อรักหักเหลี่ยมโหดของฉันนั้นเอง
“พอดี มีเื่ให้ปวดหัวนิดหน่อยนะ” คือความจริงฉันอยากจะเล่าให้ยัยมะนาวฟังเื่ที่เกิดขึ้นกับฉันทั้งหมดจนใจแทบขาดรอนๆ แต่ติดที่ยัยนี้บ้าผู้ชายหล่อ ถ้าขืนรู้ว่าไอ้บ้าเพลย์บอยหล่อขั้นเทพมีหวังยัยนี้ได้เสนอตัวเป็เมียหมอนั้นแน่
“เรน แกดูนี้ซิเมื่อวานฉันแอบไปถ่ายรูปผู้ชายโรงเรียนเฟรซอินเตอร์ไฮสคลูมาด้วยล่ะ หล่อมาก” เห็นไหม ฉันพูดยังไม่ทันขาดคำ ยัยชะนีเผือกก็ร้องหาผัวซะแล้ว สงสัยจังว่าทำไมฉันถึงคบกับยัยนี้ได้
“เมื่อไรแกจะเลิกบ้าผู้ชายสักทีห่ะ” ฉันพูดแบบนี้กรอกใส่หูมันทุกวัน แต่ดูเหมือนมันจะไม่เข้าหนังเพื่อนบ้าคนนี้สักครั้งเลย
“ไม่มีวันหรอกย่ะ เพราะผู้ชายทั้งโลกต้องเป็ของฉันคุณหนูมะนาวแต่เพียงผู้เดียว” แต่มันก็ไม่เคยจำใส่กะโหลกเลยสักครั้ง จนฉันคิดว่ามันเกินเยียวยาเสียแล้ว
“นัง”
ชั่งเถอะพูดไปก็เท่านั้น
“นี่เรน หลังเลิกเรียนแกไปเป็เพื่อนฉันซื้อของหน่อยซิ” ทำไมมันเปลี่ยนอารมณ์ไว้จัง
“อืมได้ซิ” ฉันเองก็ไม่อยากกลับบ้าน (คุณป้า) เหมือนกัน
“นี้ เพื่อเป็การตอบแทน ฉันให้แก” จู่ๆ ยัยมะนาวก็ยัดรูปใส่มือฉัน ทำเอางงเลย
“อะไรของแกยัยนาว ฉันไม่้าของพรรค์นี้หรอก” ใครจะไปอยากได้กันรูปผู้ชาย รู้ถึงไหนอายถึงนั้น
“เถอะน่า แกลองดูรูปซะก่อน”
(. .) ?
กรี๊ดดดดด ม่ายเจงงงงนี่มันรูปนายเพลย์บอยนี้หว่า อะไรมันจะซวยขนาดนี้ หมอนี้ต้องเล่นของแน่เลยอ่ะ ทำไมถึงได้ตามหลอกหลอนฉันแบบนี้นะ บ้าจริง
“นี้นังนาว แกไปรู้จักมักจี่กับไอ้คนในรู้ั้แ่เมื่อไร” ฉันว่าอีตากระต่ายหัวงูต้องเป็ปีศาจกลับชาติมาเกิดแน่ๆ
“นี่บ้านแกอยู่บ้านนอกหรือไง ถึงไม่รู้จักท่านเพลย์บอย หนุ่มหล่อที่สุดแห่งเฟรซอินเตอร์ไฮสคูลนะ นี่ขนาดคนพิการยังรู้จักเลยนะ เขาเป็หนุ่มเนื้อหอมและเซ็กซี่ที่สุดที่สาวๆ อยากคว้าตัวเขาในนอนกอดล่ะ และฉันก็เป็หนึ่งในนั้น”
ยัยมะนาวพูดไปทำตาเยิ้มไปดูน่ากลัวยังไงพิกล ไม่อยากจะเชื่อว่ากระต่ายหัวงูอย่างนายเพลย์บอยจะเป็ที่รู้จักกันมากขนาดนี้ คนพิการยังรู้ด้วยงั้นเหรอ อะไรจะเรี่ยวแรงวอร์ปานวอกขนาดนั้น
“หยุดทำหน้าตาคล้ายคนโดนของแบบนี้สักที” ฉันจะเลิกคบกับยัยนี้ดีไหมนะ เช็ดน้ำลายเดียวนี้นังเพื่อนไม่รักดี!! ฉันอยากจะเอายาเบื่อหนูมาให้มันกินเหลือเกิน แต่เกิดเสียดายยาขึ้นมา =_=;;
“แก นังตายด้านเห็นผู้ชายหล่อๆ แบบนี้ยังไม่รู้สึกอะไร ฉันเป็เพื่อนกับแกมาได้ยังไงตั้งนาน” รู้เซ่เป็ไรฉันจะไม่รู้สึกในเมื่อเมื่อคืนฉันนอนกับเขานะ แงงงงง แต่บอกใครไม่ได้ เจ็บจายยยยย
“เลิกพูดเื่ไร้สาระแล้วตั้งใจเรียนได้แล้ว ได้ข่าวว่าแกสอบตกวิชานี้ไม่ใช้เหรอ” แกล้งเปลี่ยนเื่เพราะไม่อยากนึกถึงมัน
“ชิ”
เฮ้ยยย ฉันเดินถอนออกใจเมื่อถึงเวลาพักกลางวันโดยมียัยมะนาวตัวแสบเดินขนาบข้าง เมื่อก่อนชีวิตของฉันก็เป็แบบนี้อยู่ทุกวัน แต่เมื่อฉันต้องระเห็จระเหยออกมาจากบ้านเพราะแม่เป็ต้นเหตุ ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนจากหลังมือเป็หลังเท้าแถมยังมีขี้กลากขึ้นอีกด้วย
“ยัยเรนแกเป็อะไรนะ เห็นเงียบมาั้แ่เมื่อกี้แล้ว”
นี้แกสังเกตฉันด้วยเหรอเนี้ย ฉันเห็นเอาแต่จ้องรูปหนุ่มหล่ออย่างเอาเป็เอาตาย
“ป่าว แค่คิดอะไรเพลินๆ นะ” เมื่อไรชีวิตฉันจะกลับไปเป็เหมือนเมื่อก่อนนะ ก่อนที่จะเกิดเื่แบบนี้
หลังจากที่กินข้างแล้วฉันก็ชวนยัยมะนาวโดดเรียนมันซะเลย แต่ดูเหมือนยัยนี้จะดูอารมณ์ดีอย่างออกนอกหน้านอกตาจนเห็นได้ชัดเจน
ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งฉันและยัยมะนาวตัวแสบเดินเที่ยวเป็ว่าเล่น ยัยมะนาวก็เอาแต่ซื้อโน่นนี้มากมายตามประสาคนรวย ผิดกับฉันที่ไม่มีเงินเลยสักนิดเดียวขนาดค่ารถฉันยังให้มะนาวออกเลยฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าฉันชวนมาเที่ยวเพื่ออะไร ในเมื่อเงินสักแดงก็ไม่มี แม่นะแม่แงงงงงงงงง
“นี้ยัยเรน แกไม่คิดที่จะซื้อของบ้างเหรอไง” ยัยนี้ มันรู้นะแต่ยังกล้าถามฉัน
“แกอยากเดินซื้อของแบบสบายๆ หรือให้ฉันฆ่าปาดคอแล้วขโมยเงินพร้อมกับบัตรเครดิตของแกใช่ไหม”
เืขึ้นหน้าแล้วนะ ถึงฉันรู้ก็เถอะว่ายัยมะนาวแกล้งพูดเล่นใส่ฉันเพื่อให้ฉันอารมณ์ดีแต่เื่เงินนี้มันก็ไม่เข้าใครออกใครเหมือนกัน ว่าม่ะ 55555555
“ยะ ยัยเรน นั้นๆ กรี๊ดดดด”
ว้ากกกกกกกกกกกก ฉันในะนังบ้า
“เป็บ้าอะไรของแก อยู่ๆ ก็กรีดใส่หน้าฉันห่ะ” นังนี้มันน่านัก
“จะไม่ให้ฉันกรีด ได้ยังไง” ฉันมองตามนิ้วชี้อันสั่นเทาของยัยมะนาว อยากบอกนะว่าเห็นผีในห้างอ่ะ ห้างดังขนาดนี้
โอ้ โน ม่ายยยนะ ดวงตาฉันเบิกกว้างขึ้นมาทันทีที่ได้เห็น ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนั้นคนที่ฉันมั่นใจว่ามันคือ ไอ้กระต่ายหัวงูที่แอบขโมยจูบแรกของฉันและยังลวนลามฟูจิซังของฉันด้วย แล้วทำไมฉันต้องมาเจอเขาตอนนี้ด้วยนะ แต่ดูเหมือนเขาจะมากับเพื่อนที่ อ่อ หน้าตาไปได้ห่างไกลกับคำว่าเทพบุตรเลยสักคน ความหล่อนี้กินกันไม่ขาดเลยแต่รู้สึกเหมือนว่านายเพลย์บอยจะดูดีกว่าเพื่อนของเขาอีกนะ แถวข้างกายของแต่ละคนยังมีสาวสวยหุ่นสะท้านสามโลกนั่งแทบจะเกยกันอยู่แล้ว อี๋พ ทุเรศ แต่อันที่จริงแอบอิจฉา ชิ
“ยัยเรน ยัยเรน” ฉันถึงกับสะดุ้งเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บกลางหัว
“แกเป็บ้าอะไรยัยนาว มาตบหัวฉันทำไมกัน” เล่นเอาสมองแทบไหลออกมากองกับพื้น
“ก็ฉันเรียกแกตั้งนานนี้”
ฉันผิดว่างั้น?
“แก เอาแต่จ้องหนุ่มหล่อของฉันอ่ะ หลงเสน่ห์เขาแล้วซิ” ยัยนี้กำลังพูดเื่ผีอยู่หรือไง ฉันนะเหรอหลงเสน่ห์ไอ้กระต่ายหัวงูนั้น เอาหางคางคกมายัดปากฉันซะเถอะ
“แกพูดแบบนี้ ด่าแม่ฉันเลยเซ่นังบ้า” ใครจะไปชอบกันผู้ชายบ้ากามนิสัยเสีย ชิ
“แต่ฉันว่าเขากำลังมองมาทางนี้ล่ะ”
ฉันหันได้มองด้วยความไวแสง อ้ากกกกกก จริงด้วยหมอนั้นมองมาจริงๆ ซวยแล้ว เอาไงดี ทำไงดีล่ะ ถ้าเขาเห็นฉันขึ้นมาล่ะก็ ชีวิตสาวน้อยของฉันมีอันต้องจบแต่เพียงเท่านี้
“ดีจร้า เรนจัง”
ใคร ครายยยยยยกันที่เรียกฉันแบบนี้ ฉันค่อยๆ หันไปตามเสียงเรียกด้วยความหวาดระแวง กรี๊ดดดด ไม่เจงงงง เขามายืนตรงนี้ั้แ่เมื่อไรกัน ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกเลยล่ะ
“นะ นายมาั้แ่เมื่อไรกัน” ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่า เขาเป็ปีศาจอ่ะ
“ทำไม เรนจังถึงเรียกฉันแบบนั้นล่ะ ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เรนจังเรียกฉันแบบไหน”
อะไรกันรอยยิ้มที่แสนจะน่ากลัวนั้น พูดขู่ฉันด้วยรอยยิ้มนั้น ขนลุกเลยฉัน
ผั้ว! เสียฝ่ามือของยัยมะนาวฟาดลงมาที่แขนฉันอย่างจัง
“ยัยนาว แกตีฉันอีกแล้วนะ” ยัยนี้แรงควายจริง แขนฉันจะหักไหมนะ
“ยัยเรน นี้แกรู้จักท่านเพลย์บอยด้วยงั้นเหรอ” อุ้ย ความลับจะแตกไหมเนี้ย
“ป่าวเลย มะ ไม่รู้จักสักนิด หมอนี้เป็ใครกัน” ไม่ได้ฉันจะปล่อยให้ความลับแตกไม่ได้เด็ดขาด
“แล้วทำไม ท่านเพลย์บอยเขาเรียกแกว่าเรนจังล่ะ” แกเป็ทนายั้แ่เมื่อไรกันยัยมะนาว หึ นอกจากบ้าผู้ชายแล้วยัยนี้เก่งเื่การจับผิดคนเป็ที่สุด
“ก็แค่บังเอิญนะ เขาจะมารู้จักฉันได้ยังไงล่ะ จริงไหม”
เอาว่ะ ถึงมันจะไม่เนียนแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนี้
“มันก็จริงของแก ท่านเพลย์บอยจะไปรู้จักยัยผู้หญิงไร้ความรู้สึกอย่างแกได้อย่างไรกัน” ยัยนี้เก่งทุกเื่ยกเว้นเื่ความฉลาดนะ ชิ ได้ทีด่าฉันเลยนะ
“เนอะ ใครจะไปรู้จักไอ้หน้าเห่ยนี้กัน” ฉันทิ้งประโยคเจ็บแสบไว้ให้เขา โทษฐานมาขโมยจูบฉัน กรี๊ดหน้าเห่ยคิดได้ไง ไม่จริงที่ซู๊ดดดดดดดดด
แล้วนี่ฉันจะมายืนหน้าโง่อยู่ให้เขามองตาขวางฉันทำซากไส้ติงปลาหมอทำไมว่ะ หนีซิ หนีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฉันกระชากข้อมือนังเพื่อนตัวดีปลายหวีเหี่ยวที่ยืนส่งยิ้มหวาน ทำตาหวานเยิ้มใส่ไอ้กระต่ายหัวงูนั้นก่อนจะออกแรงวิ่งเต็มสตรีม
“ฝากไว้ก่อนเถอะ เรนจัง ฉันเอาเธอคืนอย่างเจ็บแสบแน่”
ทำไมฉันรู้สึกถึงแรงอาฆาตเลยล่ะ เหมือนมันแผ่ซ่านมาทางด้านหลังตรงที่นายเพลย์บอยยืนอยู่เลย เอ๊ะ หรือฉันจะคิดไปเอง ชั่งเถอะเอาตัวรอดก่อนดีกว่า
แฮ่กๆๆๆ ฉันและยัยมะนาวตัวแสบยืนหอบแฮกๆ อยู่ข้างๆ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังจากที่ฉันคิดว่าหนีเขามาพ้นแล้ว การวิ่งเป็การเผาผลาญพลังงานชั้นยอด และตอนนี้ฉันหิวจนไส้ติ่งสั่นหมดแล้ว ดูเหมือนยัยมะนาวเองก็รู้สึกเหมือนฉัน ก็ยัยนี้แทบจะเอาหน้าแนบเอาไปในร้านอาหารที่มีคนนั่งกันเต็มร้าน แลดูน่ากลัวพิกล
“ยัยนาว แกจะทำให้แขกในร้านกลัวแกหรือไง ถึงได้เอาหน้าแนบกับกระจกแบบนั้น” เมื่อกี้ฉันเห็นเด็กน้อยร้องไห้โฮ เพราะหันมาเห็นหน้ายัยนี้ น่าสงสารเด็กจัง
“ก็ฉันหิวนี้ อย่าพูดมาก เราเข้าไปข้างในกันเถอะ แม่จะสั่งใช้ร้านพังไปเลย” เป็ครั้งแรกที่ฉันเห็นด้วยกันยัยมะนาว
เพราะความหิวทำให้ยัยชะนีเผือกตัวน้อยลืมเลือนเื่ผู้ชายไปในพริบตา ออ.. ดีเหมือนกัน ฉันี้เีมานั่งฟังนางพร่ำเพ้อถึงความหล่อของผู้ชายคนนั้น
หลังจากที่อาหารมากมายมากองอยู่ตรงหน้า ก็เหมือนมีวิญาณช้างป่าเข้าสิงฉันกับยัยมะนาว พวกเราเขมือบอาหารที่วางตรงหน้าหมดภายในเวลาไม่นาน สร้างความตกตะลึงแก่ผู้พบเห็นเป็ยิ่งนัก บางคนถึงกับเอามือถือขึ้นมาถ่ายรูปก็มี แต่ฉันไม่สนยังคงเขมือบอาหารเหล่าต่อไป จน เอิก~~~~~~เสียงเรออันดังสนั่นหวั่นไหวของฉันและยัยมะนาวดังขึ้น
“อิ่มมากเลยแก” ฉันหันไปมองยัยมะนาวที่ออกอาการเหมือนกัน
“อืมว่ะ สุดยอดเลย”
พูดเสร็จยัยมะนาวก็เรียนพนักงานมาเก็บเงิน ฉันแอบเห็นเขามองพวกเราแปลกๆ ด้วยล่ะ
“นาว ฉันรู้สึกไม่ดีเลยที่ปล่อยให้แกจ่ายเงินคนเดียวอ่ะน” ที่จริงฉันก็อยากช่วยหรอกนะ แต่ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือเงินอยู่ 40บาท
“ไม่เป็ไรหรอกแก ฉันรู้ว่าตอนนี้แกลำบากเพราะเื่แม่แก” ฉันมองยัยมะนาวด้วยแววตาซาบซึ้ง
“เลิกทำตาแบบนั้นใส่ฉันสักทีเถอะ มันน่ากลัว” ชิ ไม่มีอารมณ์โรแมนติกเอาซะเลย
“ฉันว่าเรากลับบ้านกันดีกว่า นี้ก็เย็นมากแล้ว” ยัยนี้ยังไม่รู้ว่าบ้านฉันโดนยึด ต้องไปขอที่ซุกหัวนอนบ้านคนอื่น
“อืม พรุ่งนี้เจอกัน”
อันที่จริงฉันก็ไม่อยากกลับบ้าน (คุณป้า) นักหรอก เพราะวันนี้ดันทำเื่ใส่นายเพลย์บอยไว้อีก ฉันฉีกหน้าเขายังไม่พอแถมยังไปด่าเขาอีก ป่านี้เขาคงกำลังสาปแช่งฉันอยู่ก็เป็ไปได้ อ๊ะ ทำไมมันไวจังแป๊บๆ ก็มาถึงบ้านแล้ว ฉันค่อยๆ ย่องเหมือนพวกขโมยที่ย่องเข้าบ้านคนอื่น ขวับ มองซ้าย มองขวา ผ่านตลอด ชิ่ง~ฉันใส่เกียร์หมาวิ่งเข้าห้องตัวเองทันที หลังจากปิดประตูล็อกกลอนเป็ที่เรียบร้อย ก็ค่อยเบาใจหน่อย
“วันนี้เธอทำฉันแสบมาก รู้ตัวหรือเปล่า” เสียงใคร แน่นอนว่าไม่ใช่เสียงฉัน
ฉันรีบหันไปทางต้นเสียงด้วยความหวาดกลัวระคนความสยอง ท่าฉันเดาไม่ผิดเสียงนี้ต้องเป็เสียงของ
“พี่เพลย์”
“พอทีนี้ล่ะเรียกพี่” เขาดูน่ากลัวจัง ถึงท่านอนกระดิกขาของเขาจะไม่เข้ากับใบหน้าที่บึ้งตึง
“......” พูดไม่ออกเหมือนมีอะไรมาขวางคอไว้ อาจจะเป็อาหารที่เพิ่งกินไปก็ได้ว่าม่ะ
“ไอ้หน้าเห่ยงั้นเหรอ” บรรยากาศรอบตัวดูเปลี่ยนไปทีล่ะน้อย ไอ้ขาบ้านี้ก็สั่นอยู่ได้
“ฉันแค่พูดล้อเล่นเอง ขำๆ นะ” ขำเซ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ้านายไม่ขำ ฉันจะร้องไห้แล้วนะT^T
“แต่ฉันไม่ขำกับเธอ”
ขวับ กรี๊ดดดดดดดด ร่างฉันถูกกระชากลงบนเตียงตามด้วยร่างอันเซ็กซี่ของนายเพลย์บอย เขาทับฉันอีกแล้ว เครื่องในฉันแบนแน่
“นี้จะเป็การลงโทษที่เรนจังกล้าหักหน้าฉัน”
อุ๊บ ฉันยังไม่ทันอ้าปากจะพูดอะไร ก็มีปากมาประกบปิดเสียงทัดทานของฉันซะ ริมฝีปากของเขากำลังรุกเร้าเข้ามาภายในปากของฉัน รสจูบที่ดูดดื่มทำเอาเรี่ยวแรงของฉันหดลงจนในที่สุดฉันก็ไม่มีแรงที่จะต้านทานเขาไว้ ทำไมเขาถึงได้จูบเก่งแบบนี้นะ ริมฝีปากของเขากำลังควานหาความหวานและลิ้มรสชาติอย่างกระหาย ฉันไม่รู้ว่ามันนานเท่าได้ที่เขาจูบฉันแต่รู้แค่ว่าน้ำตาของฉันมันค่อยๆ ไหลออกมาทีละน้อยจนในที่สุดก็กลั้นไปอยู่ ฉันปล่อยให้น้ำตามากมายเ่าั้ไหลออกไปให้หมด
“พรุ่งนี้เที่ยงมาหาฉันที่ เฟรซอินเตอร์ไฮสคูลด้วย ถ้าไม่มาละก็ฉันจะบุกไปหาเธอเอง รับรองสนุกแน่” เขาพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ฉันยังคงร้องไห้อยู่แบบนั้น ฉันทำผิดมากมายขนาดที่ต้องโดนอะไรแบบนี้เลยเหรอ ฮื่อๆๆๆ~~~~~
แล้วพรุ่งนี้เขา้าให้ฉันไปหาเขาที่โรงเรียนด้วยงั้นเหรอ เขา้าอะไรจากฉันอีกกันแน่ แค่นี้มันยังไม่พออีกหรือไงนะ
เช้าวันใหม่ที่ดูจะไม่สดใสเอาซะเลย กรี๊ดดดดด นี้หน้าฉันเหรอเนี่ย ทำไมถึงได้โทรมขนาดนี้นะ ดูซิตาบวมเป็ตูดลิง แถมหน้ายังบวมเป็อึ่งอ่างตอนพองตัวอีก ปกติแก้มฉันก็ใหญ่เหมือนซาลาเปาอยู่แล้ว พอมาดูตอนนี้น้องๆ ส้มโอเลยเถอะ น่ากลัวไปอีก เป็เพราะไอ้กระต่ายหัวงูคนเดียวเลยที่ทำให้ใบหน้าของฉันเป็แบบนี้ แล้วไหนฉันต้องเสนอหน้าไปหาเขาถึงในโรงเรียนอีก ให้ตายเถอะ ฉันจะไปหาเขาได้ยังไงกันนะ จะโกหกยามว่ามาหาพี่ชายเพราะมีธุระด่วนเื่พ่อใกล้ตายอยากเห็นหน้าเขาก่อนตายงั้นเหรอ โฮ!
หลังจากที่ฉันรบลาฆ่าฟังกับยัยมะนาวสุดแสบเป็ที่เรียบร้อย ฉันก็แอบย่องออกมาจากห้องเพื่อไปยังกำแพงที่กั้นระหว่าง อคาเรี่ยมไฮสคูลกับเฟรซอินเตอร์ไฮสคูล ซึ่งมีข่าวร้ายจะบอกว่า ฉันเพิ่งรู้ว่าโรงเรียนของฉันกับโรงเรียนของนายเพลย์บอย อยู่ติดกันแค่กำแพงกัน
ฮึบ~~~~ ฉันพยายามปีนกำแพงที่สูงแล้วขึ้นมานั่งอย่างสง่างามได้สำเร็จ
“แล้วฉันจะลงยังไงล่ะ ถ้าโดนลงไปมีหวังแขนขาฉันหักหมดแน่” แต่ถ้าไม่ไปหาเขาก็มีหวังตายเหมือนกัน เอาไงเอากันว่ะ มาถึงขนาดนี้แล้วฉันตัดสินใจะโลงจากกำแพง กรี๊ดดดดดด
โอ้ยยยยยยยย อ้ากกกก นั้นมันไม่ใช้เสียงฉันนะ แล้วทำไมฉันถึงไม่รู้สึกเจ็บสักนิดล่ะ
“ยัยบ้าเธอจะลุกออกจากตัวฉันได้เหรอยัง มันหนักนะ” เสียงครายยยยยยยยย
“กรี๊ดดดดด นายเป็ใครนะ” อีตานี้มานอนอยู่ตรงนี้ั้แ่เมื่อไรกัน แล้วเขาจะเห็นกางเกงในลายปลวกพรวนดินของฉันไหมอ่ะ -.,- ผมของเขากระเซิงเชียว
“ฉันต่างหากที่ต้องเป็ฝ่ายถามเธอ ว่าเป็ใคร”
ปล. มีคำผิดไรท์ต้องขออภัยด้วยจ้าาาาาาา
991
