ร่างสูงเดินตรงไปที่แผนกทรัพยากรฝ่ายบุคคลเพื่อนำของฝากไปให้อุษา แต่ระหว่างทางที่เดินไปนั้นเผอิญเหลือบไปเห็นโต๊ะทำงานของหยาดพิรุณในห้องกระจกใสที่มีป้ายวางตั้งอยู่ที่โต๊ะว่าประชาสัมพันธ์ฝ่ายสปาเข้า จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปเมื่อเห็นว่าเป็เวลาพักกลางวัน และ ไม่มีคนอยู่ด้านใน
สายตาคมกริบมองลอดเข้าไปภายในกระเป๋าสะพายที่ไม่ได้รูดซิปแถมยังวางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงาน เห็นของสำคัญบางอย่างอยู่ด้านใน เลยถือวิสาสะหยิบของสิ่งนั้นออกมาจากในกระเป๋า แล้วกระตุกยิ้มตรงมุมปากเสมือนมีแผนร้ายอยู่ในใจ เขากดเมมเบอร์โทรศัพท์และไอดีไลน์ของเธอที่ถูกจดไว้หน้าคอมพ์ ก่อนจะเดินกลับออกไป โดยไม่ได้เดินไปยังห้องของอุษาแต่กลับนำของฝากไปฝากทิ้งไว้ที่เคาน์เตอร์แผนกต้อนรับแทน
เย็นวันนั้น
“สวัสดีครับ ผมมารับเด็กชายปีย์ชนิตว์ เตมีย์สกุลครับ” เควิ่นพูดพร้อมกับแสดงบัตรรับเด็กนักเรียนที่ทางโรงเรียนออกให้กับผู้ปกครองให้แก่คุณครูประจำชั้น
“รอสักครู่ เดี๋ยวผมไปตามเด็กนักเรียนมาให้นะครับ” คุณครูหนุ่มทำหน้างง ๆ เมื่อเห็นว่าผู้ปกครองที่มารับเป็ประจำไม่ใช่หยาดพิรุณ แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะใบหน้าของไอคิโด้ละม้ายคล้ายคลึงกับผู้ชายที่มารับ และแถมยังมีบัตรที่ทางโรงเรียนให้ไว้ด้วย ทำให้คิดว่าอาจจะเป็ญาติกันก็ได้ แน่นอนว่าบัตรที่เควิ่นนำติดตัวมาด้วยนั้นเป็ของสำคัญที่เขาหยิบมาจากกระเป๋าสะพายของหยาดพิรุณนั่นเอง
“คุณอามาได้ไงฮะเนี่ย!” ไอคิโด้วิ่งเข้ามาหาร่างสูงล่ำกำยำใหญ่ั์ที่ยืนรอเ้าหนูน้อยอยู่หน้าประตูรั้วของโรงเรียน
“ฉันก็มารับเธอ แทนแม่ของเธอไง” เควิ่นย่อตัวลงเล็กน้อยพลางลูบไล้ที่ศีรษะเล็ก
“คุณอาอย่าจับผมเล่นสิฮะ เดี๋ยวผมเสียทรง ไม่หล่อแย่เลย" ไอคิโด้พูดพลางดึงแขนของคนตัวใหญ่ของจากศีรษะเล็ก
"อะไรกัน...เป็เด็กเป็เล็กกลัวผมเสียทรงด้วยเหรอ" เควิ่นหมวดคิ้วอย่างสงสัย
"กลัวสิฮะ คุณอาไม่เห็นเหรอ ว่าสาว ๆ ยืนอยู่เพียบเลย" มือน้อย ๆ ชี้ไปรอบ ๆ โรงเรียนที่มีเด็กหญิงตัวน้อย ๆ ต่างยืนมองไอคิโด้เป็ตาเดียว
"ร้ายนะเรา ตัวแค่นี้ริอาจมีสาว ๆ แล้วเหรอ" เควิ่นชี้หน้าเ้าตัวน้อย
"โถ่คุณอา...ก็คนมันหล่อนิฮะ" ร่างน้อย ๆ ยืดกอดอกพร้อมกับยืนโชว์มาดเท่ ๆ ให้กับร่างสูงใหญ่ดูความสมาร์ตของตัวเอง เควิ่นส่ายหน้าไปมาให้กับความร้ายเดียงสาของเ้าตัวน้อย ก่อนจะบอกออกไปว่า
"โอเค...ไปที่รถฉันกันเถอะ ฉันมีของมาฝากเธอด้วยนะ" เควิ่นบอกก่อนจะเดินจูงมือเ้าตัวเล็กมาที่รถสปอร์ตสีดำคันหรูที่จอดอยู่บริเวณข้างกำแพงรั้วของโรงเรียน
“พอดีฉันไปทำธุระที่เยอรมันมาก็เลยแวะซื้อของฝากมาให้ด้วย แล้วอีกอย่างที่หายไปหลาย ๆ วัน ก็หวังว่าเธอกับแม่จะคิดถึงหน้าฉันบ้าง” คนตัวโตกว่าพูดพลางจ้องหน้าคนตัวเล็กพร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาให้ก่อนจะพาเ้าตัวน้อยมาที่รถสปอร์ตของเขา แล้วโชว์สิ่งของที่ขนมาด้วยให้ได้เห็นกันจะ ๆ
“โอ้โหว!!! มีทั้งโมเดล เลโก้ แล้วก็โมบายนกอินทรีด้วย ของผมหมดนี่เลยเหรอฮะ”
“ก็ใช่น่ะสิ! ชอบหรือเปล่าล่ะ”
“ชอบสิฮะ...แต่ว่า” ไอคิโด้อ้ำอึ้ง เควิ่นมองหน้าอย่างสงสัยก่อนจะถามเ้าตัวเล็กออกไปตรง ๆ
“ทำไมถึงทำหน้าแบบนี้ เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“คือ...ผมต้องถามหม่ามี๊ก่อนว่าจะรับของพวกนี้ได้มั้ย” ไอคิโด้มีท่าทางอ้ำอึ้งก่อนตอบ เควิ่นสบตาเ้าตัวเล็กแล้วถามกลับไป
“ทำไมถึงจะรับไม่ได้ล่ะ ฉันตั้งใจซื้อมาให้เธอเลยนะ” มือแกร่งลูบไล้ที่ศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู
“แต่หม่ามี๊บอกว่าเราไม่ควรรับของจากใครมาฟรี ๆ ฮะ เพราะคนบางคนให้ของเราก็ต้องมีสิ่งตอบแทนอยู่แล้วด้วย” ไอคิโด้บอกพลางเงยหน้าสบตากับร่างสูง
“เธอคิดว่าฉันจะหวังอะไรจากเธอเป็สิ่งตอบแทนงั้นเหรอ” เควิ่นถาม
“แล้วคุณอาอยากได้อะไรเป็สิ่งตอบแทนหรือเปล่าล่ะฮะ” ไอคิโด้สบตาใส่แป๋วกลับไป
“ฉันแค่อยากได้มิตรภาพดี ๆ จากเธอและแม่ของเธอ เท่านี้พอจะทำให้เธอรับของฝากได้มั้ย” เควิ่นตอบ
“คุณอาอยากเป็เพื่อนหม่ามี๊จริง ๆ หรือเปล่าฮะ” ไอคิโด้ถามอย่างจริงจัง
“ทำไมเธอถึงถามฉันแบบนี้ล่ะ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย
“ก็คุณอาทำเหมือนคนที่กำลังจีบผู้หญิงอยู่เลยนี่ฮะ”
“แล้วถ้าฉันบอกว่าฉัน กำลังจีบแม่เธออยู่ เธอจะว่าไง” เควิ่นพูดอย่างจริงจัง
“คุณอาชอบหม่ามี๊เหรอฮะ” ไอคิโด้ถามกลับ เควิ่นทำท่าครุ่นคิด แต่ยังไม่ยอมตอบ
“ถ้าจะจีบหม่ามี๊คงจะยากหน่อยนะฮะ เพราะว่าด่านแรกต้องผ่านผมไปให้ได้ก่อน”
“แล้วฉัน ถือว่าผ่านด่านของเธอมาได้แล้วหรือยัง” เควิ่นถาม
“คุณอาอย่าถามผมแบบนี้สิฮะ ของฝากพวกนี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอกฮะ”
“ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้ล่ะ ไม่สักนิดเลยเหรอ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอีกครั้งอย่างอัตโนมัติ
“ไม่เลยฮะ” ไอคิโด้ตอบ ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาอย่างหน่าย ๆ พลางยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะเล็กเบา ๆ
"เอาล่ะ! ฉันคงจะพยายามได้ไม่ดีพอ เอาเป็ว่าฉันจะเริ่มต้นใหม่แล้วกันนะ” เควิ่นบอกกับเ้าตัวน้อย ไอคิโด้พยักหน้ารับคำ
“งั้นเราไปหาอะไรสนุก ๆ เล่น เพื่อรอแม่เธอมารับกันดีกว่านะ สนใจมั้ย!"
“สนสิฮะ...แล้วเราจะไปเล่นที่ไหนกันเหรอฮะคุณอา”
“ก็ไปที่ที่เด็ก ๆ ชอบไปกันไงล่ะ” เควิ่นพูดจาหลอกล่อจนเด็กน้อยคลายความสงสัย ก่อนจะช่วยจัดแจงรัดเข็มขัดนิรภัยให้กับเ้าตัวน้อย จากนั้นจึงขับรถพาไอคิโด้มายังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็แหล่งรวบรวมความสนุกของเด็ก ๆ ทั้งเด็กเล็กและเด็กโตที่เข้ามาหาความบันเทิงกันหลังเลิกเรียน
“คุณอาฮะ ผมขอเล่นเกมด้วยได้มั้ยฮะ” ไอคิโด้เงยหน้าสบตากับคนตัวสูง เมื่อเขาพามาถึงตู้เกมหยอดเหรียญภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนั้น
“ทำไมจะไม่ได้ แล้วเธออยากจะเล่นอะไรล่ะ” ไอคิโด้ยืนกอดอกทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเ้าของร่างใหญ่
“เล่นเกมปาลูกบอลได้มั้ยฮะ แต่ว่าคุณอาจะต้องเล่นเป็เพื่อนผมด้วยนะฮะ” เ้าตัวน้อยเงยหน้าบอกกับคนตัวโตกว่า
“ฉันต้องเล่นด้วยเหรอ" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ขณะที่ถามเ้าตัวเล็กกลับออกไปด้วยท่าทางที่งุนงง
"ต้องเล่นด้วยกันสิฮะ ถึงจะสนุก" แววตาใสซื่อไร้เดียงสาสบตาร่างสูงเพื่อรอคำตอบ เควิ่นย่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะจับที่ศีรษะเ้าเล็ก
"โอเคเกมปาลูกบอลใช่ไหมที่อยากเล่น (เควิ่นถามไอคิโด้พยักหน้าตอบรับ) ตกลง! แต่ว่าเราต้องแข่งกันนะ ถ้าเธอเอาชนะฉันได้ ฉันจะพาไปเลี้ยงไอศกรีมด้วย ตกลงมั้ย!” เควิ่นพูดก่อนจะเดินผ่านหน้าเ้าตัวเล็กไปที่ตู้เกม เด็กน้อยเดินตาม
“เย้ ๆ ผมจะต้องชนะคุณอาได้แน่นอนเลยครับ” คิโด้มัวแต่ดีใจที่ได้เห็นของเล่นที่ล่อตาล่อใจ จนเผลอลืมคนเป็แม่ตามประสาเด็ก ๆ
“แต่เราต้องแลกเหรียญก่อน แล้วค่อยมาหยอดตู้เริ่มเกมกันโอเคมั้ย” เควิ่นส่งเงินให้กับเด็กน้อย ไอคิโด้ไม่รีรอรีบวิ่งไปแลกเหรียญกับเ้าหน้าที่ดูแลที่เคาน์เตอร์แลกเหรียญ เขายิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะกดมือถือแล้วส่งข้อความทางไลน์ไปหาผู้เป็แม่ของไอคิโด้ ตามแผนการของเขา
“ไอคิโด้อยู่กับฉัน ถ้าอยากเจอตัวก็มาที่ร้านเกมในห้างแถว ๆ ที่ทำงานเก่าของเธอ อย่าช้าล่ะ!” เป็ข้อความที่หยาดพิรุณได้รับจากทางแอปพลิเคชันไลน์ที่ถูกเพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่ ซึ่งเป็แอคเคาน์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ด้วยรูปโปร์ไฟล์และชื่อที่ปรากฏชัดเจนว่าเขาคือใครมันทำให้เธอโมโหอย่างสุดขีด
หยาดพิรุณที่พึ่งจะลงจากสถานีรถไฟฟ้าที่หน้าโรงเรียนอนุบาลของไอคิโด้ พอได้รับข้อความที่ถูกส่งเข้ามาทางไลน์ เธอก็ต้องรีบนั่งรถแท็กซี่ตรงดิ่งไปที่ห้างแถว ๆ โรงแรมที่เธอเคยทำงานเมื่อสี่ปีที่แล้ว มันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เธอลืมเื่ร้าย ๆ ที่เกิดขึ้นบริเวณป้ายรถเมล์ซึ่งเธอต้องผ่าน ภาพความทรงจำที่เลวร้าย ความกลัวต่าง ๆ นานาทำเธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่รู้ว่าเขามีแผนการอะไรถึงได้เอาตัวลูกชายของเธอไปแบบนี้
หยาดพิรุณรู้สึกร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก เพราะกลัวว่าเขาจะพาไอคิโด้ไปทำมิดีมิร้าย ในหัวสมองของเธอมีแต่ภาพสีเทา ๆ ที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และหวั่นวิตกเต็มไปหมด ขณะที่เธอกำลังจะก้าวข้ามถนนเพื่อตรงดิ่งไปยังห้างสรรพสินค้าอีกฟาก จู่ ๆ ก็มีรถสปอร์ตสีขาวคันหรูแล่นเข้ามาอย่างกะทันหัน
เอี๊ยดดดด!!!!!!!
เสียงห้ามล้อของรถยนต์คันดังกล่าวที่แตะเบรกอย่างกะทันหัน ส่งผลให้ร่างบางล้มลงไปกับพื้น ด้วยความตื่นใทำให้ขาเกิดพันกันจนปลายรองเท้าส้นสูงเข้าไปติดอยู่กับฝาท่อระบายน้ำ เพราะรู้ดีว่าตัวเองมัวแต่พูดคุยกันอยู่ในรถ จนเกือบจะชนคนเข้าเสียแล้ว ทำให้ฝ่ายที่นั่งอยู่ด้านในรถสองคนต่างหันมามองกันว่าใครจะเป็คนลงไป
“เดี๋ยวกูลงไปดูเอง” เป็คำพูดของมิกกี้ที่พูดประโยคนั้นออกมา ขณะที่คริสเป็คนขับแต่กลับยังคงนิ่งไม่แสดงความรับผิดชอบใด ๆ
“แหม…พอเห็นเป็สาว ๆ เข้าหน่อยรีบเลยนะมึง” คริสเอ่ยปากแซ็วมิกกี้ แต่เขากลับไม่เล่นด้วย
“หุบปากไปเลยไอ้เหี้ยคริส!” ว่าแล้วก็เปิดประตูก้าวขาลงจากรถ
“เป็อะไรหรือเปล่าครับ ต้องขอโทษด้วยพอดีเราเบรกไม่ทันจริง ๆ” ร่างสูงจะเข้าไปพยุง แต่หยาดพิรุณลุกขึ้นมาได้ก่อน มือบางปัดเศษฝุ่นออกจากกระโปรงทำงานตัวเก่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย
“ขอบคุณนะคะ แต่ฉันไม่เป็อะไร แล้วรถคุณก็ไม่ได้ชนฉันด้วย” ใบหน้าเนียนกริบสวยสะกดตาทำอีกฝ่ายถึงกับตาค้าง จ้องหน้าเธอตาไม่กะพริบั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า เรียวขานวลเนียน ผิวพรรณขาวผุดผ่อง หน้าอกอวบอิ่มภายใต้เชิ้ตติดกระดุมผ่าหน้ารัดรึงจนเห็นทรวงทรงองค์เอวและส่วนสัดเน้น ๆ ภายใต้เรือนร่างของเธอยิ่งปลุกตัวตนความเป็ชายของเขาให้พลุ่งพล่าน ไม่ต่างจากคริสที่มองเธอผ่านกระจกหน้ารถอย่างไม่วางตาเช่นกัน
“ไม่เป็อะไรแน่นะครับ แต่ถ้าไม่แน่ใจจะไปตรวจเช็กที่โรงพยาบาลเพื่อความชัวร์แล้วเอาใบเสร็จมาเก็บเงินที่ผมก็ได้นะครับ ผมรับผิดชอบเอง” มิกกี้บอกพลางมองดูส้นรองเท้าของเธอที่ดูเหมือนจะเสียหายอยู่เหมือนกัน
"ไม่เป็ไรค่ะ ไม่เป็ไร! พอดีฉันรีบ" หยาดพิรุณบอกออกไปส่ง ๆ พลางปัดฝุ่นออกจากเนื้อตัว มิกกี้แสดงความรับผิดชอบโดยการยื่นนามบัตรให้กับเธอ
มือบางยื่นมือออกไปรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเธอก้มลงดูและเห็นว่าเขาคือ กรรมการผู้จัดการ คุณพิสุทธเมธา (มิกกี้) สถานที่ Spirit Bomb Club (สปิริตบอมบ์ คลับ) รับสมัครพีอาร์ พริตตี้สาวสวยจำนวนมาก รายได้สูง 15,000-25,000 ต่อวัน 350,000 ต่อเดือน คุณสมบัติประสบการณ์งานด้านสปา บุคลิกภาพดี หน้าตาดี หรือ สาวสวยมีความมั่นใจ (เลือก่เวลาทำงานได้เอง)
อ่านมาได้ถึงตรงนี้ หยาดพิรุณรู้สึกเหมือน์เข้าข้าง ทำให้เธอได้พบเจอกับช่องทางที่จะสามารถหาเงินมาช่วยไถ่ถอนที่ดินได้อย่างเร็วขึ้นอีกทางหนึ่ง
"ผมชื่อมิกกี้! ถ้ามีปัญหาอะไรติดต่อมาที่ผมได้เลยครับ" มิกกี้แนะนำตัวเอง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีนัยแอบแฝง หยาดพิรุณลังเลใจก้มหน้าลงแล้วอ่านคุณสมบัติของตำแหน่งงานที่ว่านั่นทบทวนดูอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าแล้วถามออกไปว่า
"ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าที่ลงไว้ในนามบัตรนี้ ยังรับสมัครพนักงานอยู่หรือเปล่าคะ" มิกกี้หยักยิ้มมุมปากพร้อมกับหันไปหาคริสแล้วขยิบตาให้กับเขาราวกับว่าตนกำลังจะถูกรางวัลที่หนึ่ง
"สนใจจะทำงานที่ผับเหรอครับ" มิกกี้จ้องมองใบหน้าเนียนที่สวยราวกับเทพธิดา หากว่าเธอตกลงเห็นทีว่าผับของเขาคงจะได้สาวงามที่สวยและฮอตสุด ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกคน
"เอ่อคือ...ฉัน!"
หยาดพิรุณอ้ำอึ้ง เพราะตอนนี้เธอไม่มีเวลามาพอที่จะตอบตกลงหรือปฏิเสธได้ ในหัวสมองของเธอนึกถึงแต่ใบหน้าของไอคิโด้ลูกชายสุดที่รักของเธอมากกว่าสิ่งอื่นใด ทำให้เธอลังเลที่จะตอบออกไป ในขณะที่มิกกี้เองกลัวว่าไก่จะตื่น จึงพูดออกไปแบบไม่ให้ดูเป็การยัดเยียดสิ่งนี้ให้แก่เธอ
1K
![กุหลาบสีน้ำเงิน [ An impossible love ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935822_14358791.webp)
