"ในวันหนึ่งในครั้งอดีต
มันเป็วันที่บนท้องฟ้าได้มีดาวตกจำนวนมากปรากฏขึ้นมา
และหนึ่งในนั้นได้ตกลงมาสู่โลกนี้
คนื่น!!!!ตู้ม!!!
ณ จุดที่ดาวตกตกลงมาได้มีบ้างอย่างปรากฏขึ้นมาสิ่งนั้นก็คือ
โลหะสีดำขนาดใหญ่ที่แผลออล่าสีดำทมิฬออกมา
มันคือ
"ดาร์กเนสสโตน"
วัตถุลึกลับที่มาจากโลกอื่นที่อยู่คนละจักรวาลกับโลกใบนี้
สิ่งมีชีวิตใดที่เข้าไปไกลสิ่งนั้น
จะถูกเปลี่ยนแปลงทั้งจิตใจและร่างกายจนในที่สุดก็จะถูกหลอมรวมเข้ากับความมืดมิดและกลายเป็ปีศาจที่ดุดร้าย
ชื่อของพวกมันคือ
"เศษเสี้ยวแห่งดาร์กเนส"
พวกมันออกไล่ล่าสิ่งมีชีวิตต่างๆและนำมาที่ดาร์กเนสสโตนและเปลี่ยนแปลวให้กายมาเป็พวกเดียวกันกับพวกมัน
พวกมนุษย์นั้นไม่อาจที่จะหยุดยังการรุกรานของพวกมันได้และแล้วในเวลาไม่นานประเทศต่างๆก็ได้ถูกทำลายลง.....
สิ่งมีชีวิตต่างๆรวมถึงมนุษย์ก็ได้ถูกกลืนกินและกลายมาเป็เศษเสี้ยวแห่งดาร์กเนส!
จนแทบที่จะไม่สิ่งมีชีวิตใดหลงเหลืออยู่อีกแล้ว....
สิ่งมีชีวิตที่ยังคงเหลือรอดอยู่นั้นก็ได้แต่หลบซ่อนและใช้ชีวิตกันอยู่อย่างสิ้นหวังในโลกที่ดับศูนย์....
แต่แล้ว
ในวันหนึ่งพวกเข้าเ่าั้ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น
พวกเข้าคือความหวังที่ได้ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความสิ้นหวัง
และชื่อของพวกเขาก็คือ
"ลาซาลัส!!!"
พวกเขาได้เข้าต่อสู้กับเศษเสี้ยวแห่งดาร์กเนส!!
และแล้วในท้ายที่สุดพวกเข้าก็ได้รับชัยชนะ
เศษเสี้ยวแห่งดาร์กเนสทั้งหมดบนโลกนี้ก็ได้ถูกกำจัดลงจนหมดสิ้น!
ดาร์กเนสสโตนได้ถูกทำลายลงจนแตกออกเป็เศษชิ้นสวนจำนวนมาก!
เศษซากพวกนั้นได้ถูกนำไปเก็บซ่อนเอาไว้ในที่ๆจะไม่มีใครหามันเจอตลอดการ....
และแล้วความมืดมิดที่ปกคลุมโลกนี้อยู่นั้นก็ได้ถูกทำลายลง!
ความหวังและความสงบสุขก็ได้กับมาสู่โลกนี้อีกครั้ง!
หลังจากเื่ทั้งหมดจบลงเหล่ามนุษย์ที่เหลือรอดอยู่ก็ได้สร้างสถานที่ที่พวกเขานั้นจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสงบสุขขึ้นมา
พวกเข้านั้นเรียกเมืองที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ว่า
"นิวเวิลด์"
เมืองแห่งการเริ่มต้นใหม่ของมวลมนุษยและยังเป็เมืองหลวงแห่งเดียวของมวลมนุษย์ต่อจากนี้และตลอดไป!
ส่วนพวกเข้าเหล่าลาซาลัส
หลังจากการต่อสู้อันยาวนานได้สิ้นสุดลง
พวกเข้าเ่าั้ก็ได้แยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตนเอง
นักประดิษฐ์หนุ่มอัจฉริยะ ได้หลบเลี่ยงผู้คนและได้เข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในป่าแห่งรัตติกาล ตามลำพัง
มือปืนสาวกับนักฆ่าหนุ่ม พวกเข้าได้สานต่อสายสัมพันธ์ของพวกเข้าและออกเดินท่างร่วมกัน
หนุ่มน้อยมือสังหาร ซึ่งเป็ลูกศิษย์ของหัวหน้าของลาซาลัส เข้าคนได้กับไปหาคนที่ตนรักและใช้ชีวิตร่วมกันในเกาะอันแสนห่างไกล
สวนหัวหน้าของลาซาลัสนั้น ได้กับสู่ฟากฟ้าและออกเดินทางต่อไปเพื่อที่จะจบเื่ที่ตนเองนั้นได้เริ่มต้นขึ้นไว้
และนั้นก็คือเื่ราวจุดจบของโลกเก่าที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง
และเป็การเริ่มต้นของโลกใหม่ที่แสนสงบสุข"
เื่เล่าได้จบลง
พร้อมกับเสียงของเด็กสาวที่พูดออกมาว่า
"แล้วถ้าเกิดว่าพวกเศษเสี้ยวแห่งดาร์กเนสกับมาอีกครั้งละค่ะ
โลกนี้จะกลับไปเป็เหมือนกับโลกเก่าอีกงั้นเหรอคะ ปะป๋า???"
"ไม่เป็ไรหรอกเพราะถ้าพวกเศษเสี้ยวแห่งดาร์กเนสกับมาอีกครั้งแล้วล่ะก็
เหล่าลาซาลัสก็จะกลับมาอีกครั้งแล้วจะจัดการกับพวกมันจนหมด
แล้วนำความหวังกลับมาสู่โลกนี้อีกครั้งอย่างแน่นอน"
ตัวผมได้บอกกับลูกสาวของผมด้วยน้ำเสียงที่มันใจ
"อื้อ!นั่นสินะถ้าพวกนั้นกับมาอีกครั้งแล้วละก็
ลาซาลัสก็จะกลับมาอีกครั้งแล้วจะจัดการกับพวกมันจนหมด
และนำความหวังกับมาสู่โลกนี้อีกครั้ง!!"
เด็กสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปลี่ยมไปด้วยความร่าเริงและสดใส
"ถ้าร่าเริงขึ้นก็ดีแล้วล่ะ แต่ตอนนี้นะถึงเวลาที่ลูกจะต้องนอนแล้วนะสาวน้อย"
"ค่าาาาาาาา"
เด็กสาวได้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปลี่ยมไปด้วยความร่าเริงแล้วเธอนั้นก็ได้ะโขึ้นเตียงไป
ตัวผมได้เดินมาที่เตียงแล้วได้ห่มผ้าให้กับลูกสาวพร้อมกับจูบลงบนหน้าผากของเธอ จุ๊บ แล้วพูดว่า
"ราตรีสวัสดิ์ฝันดีนะ"
"อื้อ!!ราตรีสวัสดิ์ค่ะปะป๋า
พรุ่งนี้ที่จะไปว่ายน้ำด้วยกันที่ชายหาดพร้อมกันทั้ง3คนอย่าได้ลืมนะคะปะป๋า"
เด็กสาวได้บอกราตรีสวัสดิ์กับผู้เป็พ่อพร้อมกับได้ทรวงคำสัญญาไปพร้อมกัน
ด้วยน้ำเสียงที่สลึมสลือพร้อมกับตาที่กำลังจะปิดลงได้ทุกเมือ
"อื้อ!! ไม่ลืมหรอกเื่ที่สำคัญแบบนั้นนะ
ไว้พรุ่งนี้พวกเราจะไปที่ชายหาดด้วยกันทั้ง3คน
เพราะฉะนั้นลูกจะต้องรีบนอนนะจะได้ไม่ตื่นสาย"
ตัวผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
แต่ดูเหมือนว่าเธอนั้นจะหลับไปก่อนที่จะได้ยินสิ่งที่ผมพูด
"ราตรีสวัสดิ์"
ตัวผมได้กล่าวราตรีสวัสดิ์เป็ครั้งสุดท้ายพร้อมกับใช้มือนั้น
ลูบลงไปที่หัวของเธอ
ก่อนที่จะกลับไปที่ห้องของตนเองและตั้งตารอการมาถึงของวันพรุ่งนี้