นี่ก็หลายวันผ่านมาแล้ว หลังจาก ‘เื่บนรถ’ ฉันกับท่านประธาน ไม่มีใครพูดถึงมันเป็เพราะความเมา เราเลยหลวมตัวกันไป ฉันพยายามทำตัวให้เป็ปกติที่สุด เพื่อไม่ให้ดูเหมือนจมปัก(ติดใจ) กับััของเขา
<เข้ามาในห้องหน่อยครับ>
ก็อกๆๆ
“ค่ะ ท่านประธาน “
“วันนี้ปิดงบการเงินไตรมาสแรกอาจจะอยู่ดึกหน่อยนะครับ”
“ได้ค่ะ..”
“ไปรับเอกสารจากแผนกการเงินให้ด้วยครับเป็งบดุลรายปีของบริษัท ผมมีข้อมูลต้องทวนนิดหน่อย ผมแจ้งไปที่แผนกแล้วครับ”
“รับทราบค่ะ”
หลังถึงแผนก ฉันก็เข่าแทบทรุดเพราะเอกสารกองท่วมหัวที่วางอยู่บนโต๊ะ ยิ้มแฉ่งรอฉันอยู่
“จะเอาไปหมดไหมครับเนี้ย” พี่เอ็มถาม
“สงสัยต้องเดินหลายรอบค่ะลิลคิดว่านิดเดียวซะอีก”
“ฮ่าๆ เดี๋ยวพี่ช่วยยกไปครับ”
“เป็การรบกวนรึเปล่าคะเดี๋ยวลิลเดินหลายรอบเอาก็ได้ค่ะ”
“ไม่เป็อะไรเลยครับ แค่นี้เอง”
“แหมๆ เมื่อกี้วานลงไปรับเดลิเวอรี่ หัวหน้ายังบ่นเหนื่อยอยู่เลยนะครับเจอพี่ลิลเข้าหน่อย ฮึกเหิมเลยย ฮิ้ววว”
เด็กในแผนกแซวขึ้น
“ครับๆๆ พี่ม่อหญิงครับ”
พี่เอ็มตอบพลางตีหน้ามึนหัวเราะแล้วหันมายิ้มตาเยิ้มใส่ฉัน
“แหะๆ” ฉันยิ้มแหยๆ ตอบ
จริงๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่เอ็มปลื้มฉัน แต่แกไม่ได้ลุกล้ำความเป็ส่วนตัวก็เลยไม่ได้ติอะไร
ถึงฉันจะคิดกับแกแค่พี่น้อง แต่กลัวว่าหากพูดแบบนั้นไป เวลาเราผสานงานกันจะลำบากใจทั้งสองฝ่าย อีกอย่างมีคนชอบก็ดีกว่ามีคนเกลียดแหละ เนอะ??!
“วันนี้ลิลทำงานเสร็จแล้ว จะไปไหนครับ”
“คะ…เอ่อ คงกลับบ้านค่ะ”
“อ่อ แล้วว่างไหมครับ”
“ก็.... ไม่ได้มีธุระอะไรต่อนะคะ”
“งั้นเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อไหมครับเดี๋ยวพี่เลี้ยง “
“เอ๋.. มะ ไม่เป็อะไรค่ะ”
“รังเกียจ รึเปล่าครับ” พี่เอ็มถามเสียงแ่แล้วก้มหน้างุด
“มะ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือ…”
<ลิลครับ มาในห้องหน่อยครับ “มีงานให้ทำ”>
เสียงเรียกผ่านโทรศัพท์ดังขึ้นช่วยชีวิตฉันฉันขอบคุณพี่เอ็มที่ช่วยยกเอกสารมา และโกยแน๊บเข้าห้องท่านประธานทันที
ฟู่วววว ~
‘เกือบต้องไปแล้วไหมล่ะถ้าปฏิเสธรอบนี้คงมองหน้ากันไม่ติดแน่’
“มัวทำอะไร” เสียงขัด ดึงสติดังขึ้น
“อะ เอ่อ ไปเอาเอกสารมาค่ะ”
“นั่งคัดรายการที่เกี่ยวโกดังภาคเหนือให้หน่อยครับถ้ามีงบเดือนไหนไปใช้ที่นั่น แยกออกให้ผมหน่อยขอภายในวันนี้”
“คะ?? มีปัญหาอะไรไหมคะ”
ท่านประธานวางปากกาลงและมองฉันด้วยหางตา
“มีแน่ ถ้ายังถามจี้แล้วไม่เอางานที่สั่งไปทำ”
อึก!!
“ค่าาาา”
ฉันรีบหยิบเอกสารและเตรียมหันหลังออก
“นั่งทำในห้องนี่แหละ นู้น โซฟาเชิญครับ”
“เอ่อออ จะอยู่รบกวนท่านประธานนะคะ ลิลไปทำที่โต๊ะ..”
“ต่อไปนี้จะย้ายโต๊ะเลขามาไว้ข้างใน...”
“!!!”
ห้ะ!อยู่ข้างใน กับท่านประธานอ่ะนะฉันกดดันตายั้แ่ชั่วโมงแรกแน่
“...ี้เีกดโทรศัพท์เรียก”
“เอ่อ ค่ะ ท่านประธาน”
จบการสนทนา ฉันคอตกอุ้มเอกสารเต็มไม้เต็มมือ เข้าไปกองบนโต๊ะรับแขกและเริ่มทำงานให้เสร็จเพราะกลัวจะกลับดึก
ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือ แสงแดดหมดไปแล้ว เหลือแค่แสงจันทร์กับแสงไฟที่เข้ามาแทน
“อื้อออออ~ “
ฉันบิดี้เีและหมุนคอ 2-3 ที ปวดตาชะมัดเพราะจ้องอ่านเอกสาร หันไปดูท่านประธานจอมเขี่ยว นั่งเซ็นเอกสารปึกใหญ่อยู่
‘ถ้าไม่ดุ ก็หล่ออยู่หรอก ....ชิ หมาบ้า’
ฉันแอบด่าในใจ แล้วก็ทิ้งร่างบนโซฟา ขอแอบอู้สักแป๊บนะ
------------------------------------------------------------------------------------------
ดัสติน Said
ผมนั่งดูงบการเงินย้อนหลังจนคนตัวเล็กแอบอู้ นอนขดไปกับโซฟาผมเดินไปเบาแอร์ให้ แล้วนั่งลงตรงหน้าเธอ
เอกสารกองใหญ่ที่ให้เธอคัดเสร็จไปเกือบครึ่งแล้ว ตอนนี้เป็เวลาสามทุ่มกว่า เธอยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย
ผมหงุดหงิดนิดหน่อยที่เห็นเธอเดินมากับไอ้หนุ่มหัวหน้าการเงิน สายตาหยดย้อย ท่าทีเขินอายชวนอ้วกนั่น ทำให้มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าชอบเลขาผมอยู่
ผมแอบกดโฟนฟังเสียง เพราะอยากรู้ว่าเขาพูดอะไรกัน
‘..... ไม่ได้มีธุระอะไรต่อนะคะ’
‘งั้นเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อไหมครับเดี๋ยวพี่เลี้ยง ‘
‘เอ๋ มะ ไม่เป็อะไรค่ะ’
‘รังเกียจ รึเปล่าครับ’
‘มะ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือ..’
ผมที่เห็นเลขาเ้าสเน่ห์กำลังทำหน้าพะอืดพะอมก็เลยยื่นมือเข้าไปช่วย
“ลิลครับ มาในห้องหน่อยครับ “มีงานให้ทำ””
ผมจงใจเน้นคำหลังให้เสียงดังฟังชัดเพื่อให้ทั้งสองรู้ว่านี่เวลางานและไม่ได้ว่างพอจะให้เธอปลีกตัวไปไร้สาระ
เ้าหมอนั่นมองตามเธอคอตกผมที่รู้ว่าคนคลั่งรักคงไม่หยุดแค่มาชวนกินข้าวแน่เลยให้เธอย้ายเข้ามานั่งในห้องกับผมเพื่อความปลอดภัย โดยอ้างว่าี้เีกดโฟนเรียก เธอทำหน้าเหมือนไม่อยากเข้ามา
‘อะไร ..นี่ผมช่วยเธอจากไอ้บ้าหัวหน้าแผนกนั่นอยู่นะ’
“หึ… ตอนหลับก็น่าเอ็นดูอยู่หรอกพอตื่นละน่าจับตีจริงๆ”
ผมพึมพำ ก่อนจะเขี่ยเส้นผมคนตัวเล่นจนเ้าตัวเริ่มงัวเงียตื่น
“อะแฮ่ม... คะ คือ จะมาดูว่าเสร็จหรือยังน่ะ”
“อ่อค่ะ เสร็จครึ่งนึงแล้วค่ะ” เธอพูด พลางหาวหวอดใหญ่ใส่ผม
“อืม ก็ดี”
“...”
“หะ หิว ข้าวรึเปล่า”
บัดซบ !! อะไรกันผมช่วยเธอจากการไม่ไปกินข้าวกับชายอื่น แต่กับชวนเธอซะเองเนี้ยนะ
“หิวค่ะ” เธอตอบพลางหยิบเอกสารมาเพื่อทำงานต่อ
“งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน ไปกินข้าวแล้วเดี๋ยวผมไปส่งบ้าน”
“เอ๋ ไม่เป็อะไรค่ะเดี๋ยวลิลกลับไปทำอะไรกินที่บ้านเองก็ได้”
“ผมหิว...”
ผมตอบด้วยเสียงเรียบเก็บอารมณ์หงุดหงิดไว้ เพราะเธอกล้าปฏิเสธคนหล่อๆ อย่างผม
“เอ่อ ค่ะ ไป.. ก็ได้ค่ะ”
592
