กว่าที่สกายและวิทย์จะกลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืนแล้วเนื่องจากที่มหาวิทยาลัยมีกิจกรรมสำหรับนักศึกษาใหม่
บลูออกมาเปิดประตูให้ ทั้งคู่ เดินเข้ามาในบ้าน ในสภาพที่อิดโรย แต่ว่าสกายจะดูแย่กว่าวิทย์มากนัก
"สกายไข้สูงมากเลยนะ น่าจะ 39 องศา แล้ว" บลูสามารถตรวจสอบอุณหภูมิของร่างกายได้โดยไม่ต้องััตัว แต่หล่อนก็นำมือมาอังที่หน้าผากสกายเพื่อไม่ให้วิทย์นั้นสงสัย
วิทย์มองด้วยความอิจฉา จึงชี้มาที่หน้าผากของตนเอง
"พี่ก็เหมือนว่าจะไม่สบายเหมือนกันนะ บลู"
บลู ตรวจสอบแล้วก็เห็นว่าปกติดี แต่เมื่อเห็นว่าวิทย์พูดดังนั้น เธอจึงจะลองเข้าไปแตะตัวของวิทย์ดู เพราะสงสัยว่าเซนเซอร์ของเธออาจจะเสียก็ได้
"ไม่ต้องหรอกบลู มันไม่ป่วยหรอก ไปเอากับข้าวมาให้กินดีกว่า" สกายมาดึงมือบลูไว้เสียก่อนจะถึงตัววิทย์
"ไอ้..." วิทย์ชี้หน้าเพื่อนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
ระหว่างรอบลูจัดเตรียมอาหารที่โต๊ะ สกายจึงไปนั่งรอตรงโซฟาที่ห้องนั่งเล่น เขารู้สึกมึนศีรษะ และไม่สบายตัวเป็อย่างมาก โดยมีวิทย์นั่งลงข้างๆ
"เฮ้ย แกสองคนเป็ญาติกันจริงๆหรือเปล่า?" วิทย์กระซิบกระซาบถามเพื่อน
สกาบซึ่งอาการกำลังย่ำแย่ เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานพร้อมกับหลับตาลง และถามเพื่อนกลับไปโดยที่ไม่ลืมตามามอง
"ก็จริงดิวะ มึงนี่สงสัยอะไรนักหนา" สกายชักี้เีจะตอบ
"ดูเขาเป็ห่วงมึงมากเลยนะ มันแปลกๆ"
"เออแล้วไง... ก็ญาติกัน" สกายทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
"มันก็ใช่ แต่ว่าพวกมึงอยู่กันสองคน เขาเป็ผู้หญิง มึงเป็ผู้ชายนะ" วิทย์พยายามที่จะสื่อถึงอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาเต็มปากเต็มคำ
"เมื่อก่อนกูก็อยู่กับยายกูสองคน ยายกูก็เป็ผู้หญิงป่ะ" สกายหลับตาพูดเพราะตอนนี้รู้สึกปวดหัวจนถึงเบ้าตาแล้ว
"ไอ้เฮ้... มันไม่เหมือนกันโว้ย" วิทย์อยากตบหัวตัวเอง ที่ไล่มันไม่จนสักที
"งั้นมึงก็มานอนบ้านกูเลยสิ เอาไหม?" สกายทั้งปวดหัว ทั้งถูกเซ้าซี้ รู้สึกทนไม่ไหวแล้ว
"หา...จริงดิ ถ้างั้นกูกลับไปเอาเสื้อผ้าก่อนนะ เดี๋ยวคืนนี้กูมานอนเป็เพื่อน" วิทย์เอาจริง
"โห...ไอ้เวร... มึงจะมานอนเบียดกูทำไมเนี่ย เตียงกูก็เล็ก" สกาย อยู่กับมันทั้งวันแล้ว รู้สึกอยากจะแยกห่างจากมันบ้าง
ทั้งคู่ยังคงถกเถียงกันอยู่ ส่วนบลูนั้นจัดเตรียมอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงได้มาตามทั้งคู่ไปรับประทานอาหารพร้อมกัน
"เดี๋ยวคืนนี้พี่นอนห้องไอ้กายมันนะ น้องบลูมีอะไรมาเรียกพี่ได้ หรืออยากจะไปเที่ยวไหนก็บอก" วิทย์ชวนบลูเที่ยวกลางคืนเสียแล้ว
"พอเลยนะ ถ้าพ่อกูรู้ บลูมันจะโดนด่า มึงหยุดความคิดมึงไว้ตรงนี้เลยนะ" สกายเบรกเพื่อน
"ก็แล้วมึงจะบอกพ่อมึงทำไมวะ ไอ้กาย" วิทย์รู้สึกว่าจะโดนขัดขวางไปเสียทุกเื่
"หลานสาวเขาออกไปจากบ้านกับผู้ชายสองต่อสองตอนกลางคืน มึงจะให้กูบอกพ่อว่ายังไงวะ ถ้าเขาโทรมา" สกายอ้างพ่อไว้ก่อนเพราะถ้าเป็ตัวเขาห้ามไม่ให้ไป จะต้องสร้างความสงสัยให้กับวิทย์เพิ่มขึ้นอีก
วิทย์นั่งหน้างอจน สกายรู้สึกสงสารเพื่อน
"ถ้ากูไปด้วยก็ไม่แน่ แต่ตอนนี้กูป่วยอยู่"
"เออๆ ก็ยังดี" วิทย์ยิ้มออกก่อนจะหันมาบอกบลูว่า
"ไปกับพี่บลูจะต้องชอบแน่ๆ พี่รู้จักที่เที่ยวเยอะ รับรองสนุก" วิทย์เจอช่องจนได้ เขาหาโอกาสใกล้ชิดบลูให้มากที่สุด บลูรับคำสั้นๆ
"บลูแล้วแต่สกายค่ะ"
"อื๋อ...แล้วแต่สกาย? อีกแล้วเหรอ" วิทย์มองมาที่สกาย
"ก็บอกแล้วไง ว่าให้ไปกัน 3 คนมันก็ต้องรับแต่กูป่ะวะ มึงสงสัยอะไรเนี่ย"
ตกกลางคืนวิทย์กลับไปหอบผ้าหอบผ่อนมานอนบ้านสกายจริงๆ เขากดกริ่งแต่ไม่เร่งเร้าเหมือนเคย เพราะรู้ว่าเดี๋ยวนี้คนเปิดนั้นไม่ใช่สกายอีกแล้ว ถ้าทำเช่นนั้นน้องบลูของเขาอาจจะรำคาญก็ได้
"โอ้โห..มันหน้าด้านจริงๆ มันมาจริงๆ ด้วย" สกายบ่นกับบลู หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมเข้านอน
"เดี๋ยวบลูไปเปิดประตูให้นะจ๊ะ" บลูถือว่าการเปิดประตูต้อนรับแขกเป็หน้าที่ของเธอไปแล้ว
เมื่อบลูเดินมาถึงประตูหน้าบ้านก็เห็นวิทย์หิ้วของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือ
"ของฝากจ้ะ ของกินมื้อดึก แล้วก็ของสดไว้ทำอาหารเช้าพรุ่งนี้ พี่ขอฝากท้องของพี่ไว้กับบลูด้วยนะ" วิทย์อ้อน
"ค่ะพี่วิทย์ บลูจะเตรียมไว้ให้ค่ะ" บลูพูดพร้อมกับช่วยเขาถือของ
"อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปเลยก็ดีนะ" วิทย์หลงเสน่ห์บลูเข้าเต็มเหนี่ยว ถึงแม้ว่าบลูจะเป็ผู้หญิงที่ดูนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา แต่ก็รู้สึกว่ามีเสน่ห์อย่างประหลาด ในแบบที่เขาไม่เคยเจอกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน
"แล้วพี่วิทย์จะไม่แต่งงานมีครอบครัวหรือคะ" บลูมีข้อมูลว่ามนุษย์ โดยทั่วไปแล้วเมื่อถึงเวลาอันสมควรก็จะต้องแต่งงานมีครอบครัวและมีลูก ซึ่งเป็สิ่งที่หุ่นยนต์อย่างเธอไม่มีวันที่จะเป็เช่นนั้นได้
"พูดถึงเื่แต่งงานเลยเหรอ พี่เพิ่งจะเรียนอยู่ปีหนึ่งเองนะ ยังไม่คิดอะไรถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะ หรือบลูคิดไว้แล้ว..." พูดเื่แต่งงานกับบลูแล้ววิทย์รู้สึกเขินอย่างไรไม่รู้
"บลูไม่มีวันแต่งงานหรอกค่ะ" บลูตอบตามจริง แต่มันทำให้วิทย์ใจฝ่อ
"ทำไมล่ะ!!" วิทย์ ไม่อยากถามเลยเพราะกลัวคำตอบแต่ก็อยากรู้
82K
