“เอ่อ…นี่ข้าอยู่ที่ไหนกัน?”
หลู่เส่าโหย่วส่ายศีรษะอันหนักอึ้งเขาััได้ว่ารอบตัวนั้นเต็มไปด้วยน้ำความเ็ปทางร่างกายทำให้การรับรู้ของเขาด้านชา เพียงแค่ลมหนาวพัดผ่าน ร่างของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
เมื่อนึกถึงสภาพตัวเองในตอนนี้หลู่เส่าโหย่วก็รู้สึกขนหัวลุกและลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่กลับพบเพียงความมืดมิดเขาอาศัยแสงจันทร์จางๆ บนท้องฟ้าจึงทำให้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในแม่น้ำ
“โอ๊ย!”
เสียงร้องแห่งความเ็ปดังขึ้นหลู่เส่าโหย่วรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กำลังแทรกซึมเข้าไปในจิตใจของตน ความเ็ปนั้นทำให้เขาหมดสติไป
ตอนที่ฟ้าเริ่มสางหลู่เส่าโหย่วจึงค่อยๆ รู้สึกตัว และเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นในความทรงจำก็แทบจะทำให้เขาหมดสติไปอีกครั้ง
“นี่โชคดีหรือโชคร้ายกัน ดันข้ามมิติมาต่างโลกนี่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม” หลู่เส่าโหย่วมองดูรอบด้านจากการที่เขาอ่านนิยายข้ามมิติไปต่างโลกมามากมายประกอบกับภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นในความทรงจำ นั่นก็ทำให้เขารู้ว่าตัวเองได้ข้ามมิติมาที่โลกนี้แล้วจริงๆโอกาสที่จะข้ามมิติได้นั้นยากยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งเสียอีกแต่เขากลับได้เจอเื่เหล่านี้กับตัวเอง
เมื่อหลู่เส่าโหย่วนึกย้อนกลับไปเขานั้นเรียนจบมาจากมหาวิทยาลัยธรรมดา มีหน้าที่การงานทั่วไป แต่ในตอนที่เขาช่วยเถ้าแก่เนี้ยถ่ายเอกสารนั้นดันเกิดกระแสไฟฟ้ารั่วไหลด้วยโชคของเขานั่นเองที่ทำให้เขาข้ามมิติมายังโลกนี้
ชาติที่แล้วเขานั้นไร้ซึ่งอนาคตการได้ข้ามมิติมาก็ย่อมเป็เื่ดีแล้ว ไม่แน่ว่าในชาตินี้เขาอาจมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิมตามนิยายต่างโลกที่เขาเคยอ่าน คนที่ข้ามมิติมานั้นต่างก็ไม่มีใครมีชีวิตย่ำแย่หากไม่มีภรรยาหลายคน ก็เป็ผู้โดดเดี่ยวที่แข็งแกร่งหรือแย่ที่สุดก็อาจเป็เพียงคนร่ำรวยธรรมดาแต่ว่าตัวเขาคงไม่โชคร้ายถึงขนาดนั้นหรอก
หลังจากแน่ใจแล้วว่าตัวเองข้ามมิติมาหลู่เส่าโหย่วก็ไม่มีความเสียใจเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าตัวเองได้รับการปลดปล่อยเพราะชาติก่อนเขาเป็เพียงแค่คนธรรมดาที่ไร้ซึ่งอนาคต
“ที่นี่คือที่ไหนกัน ทำไมข้าถึงข้ามมิติมาอยู่ในสถานที่เฮงซวยเช่นนี้”หลู่เส่าโหย่วสังเกตรอบตัว และเริ่มนึกถึงความทรงจำในจิตใจที่ไม่ใช่ของตัวเขาเอง
เพียงครู่หนึ่งหลู่เส่าโหย่วก็รู้สึกอยากจะฆ่าตัวตายขึ้นมาเพื่อดูว่าเขาจะสามารถข้ามมิติได้อีกครั้งหรือไม่คนอื่นเขาข้ามมิติมาเป็นายน้อยหรือเ้าชายผู้เกิดมาในตระกูลใหญ่ที่แข็งแกร่ง ไม่ก็กลายเป็ลูกหลานของผู้มีอำนาจ
แม้เ้าของร่างที่เขาข้ามมิติมาสิงสู่นั้นก็มีศักดิ์เป็นายน้อยเช่นเดียวกันและที่น่าแปลกใจคือชายหนุ่มผู้นี้ก็มีนามว่าหลู่เส่าโหย่วเหมือนกันกับเขาปีนี้มีอายุสิบหกปี แต่นายน้อยคนนี้กลับเป็ลูกนอกสมรส ทำให้สถานะในตระกูลต่ำต้อยยิ่งกว่าคนรับใช้แม้แต่แม่ของเขาก็ยังเป็คนรับใช้ในตระกูล ซึ่งภายหลังจากการให้กำเนิดหลู่เส่าโหย่วก็โดนคู่สมรสคนก่อนกดขี่ข่มเหงมีชีวิตย่ำแย่ยิ่งกว่าคนรับใช้เสียอีก
สองแม่ลูกคู่นี้ยามปกติก็โดนผู้คนในตระกูลรังแกแม้กระทั่งข้ารับใช้ของตระกูลก็ไม่นำทั้งสองมาใส่ใจ โดยเฉพาะเหล่าแม่บ้านและคนรับใช้ที่ทำหน้าที่ดูแลทั้งสองก็ยังรังแกสองแม่ลูกมาั้แ่เขายังเด็ก
อย่างเมื่อวานนี้เพียงเพราะนายน้อยคนนี้ขัดแย้งกับคนรับใช้สองสามคำก็โดนพวกเขารุมทุบตี แต่การลงมือนั้นหนักเกินไปจนทำให้นายน้อยผู้นี้เกิดเสียชีวิตขึ้นมาด้วยความร้อนรน พวกเขาจึงนำร่างของนายน้อยผู้นี้ไปโยนทิ้งที่หน้าผา แต่ไม่รู้ว่าถูกทิ้งที่หน้าผาใดศพของเขาถึงตกลงไปในแม่น้ำใต้หน้าผานั้น และโชคของเขาก็ทำให้เขาข้ามมิติมาอยู่ในร่างของนายน้อยผู้นี้
เมื่อนึกถึงประสบการณ์ชีวิตอันน่าสงสารหลังข้ามมิติเขาก็รู้สึกอยากจะร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตานี่เป็เพราะตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายกันนะ ชาติก่อนเขาเองก็ไม่เคยได้ทำความดีอะไรโชคของเขาเลยกลายเป็เช่นนี้
หลู่เส่าโหย่วไร้ซึ่งหนทางได้แต่ยอมรับสิ่งที่ตามมา การได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งเห็นทีไม่ว่าอย่างไรจะยอมตายง่ายๆไม่ได้ แค่รอดจากความตายมาได้ก็ถือว่าโชคดีแล้ว เขาว่ากันว่าหลังเกิดเื่ราวใหญ่โตแล้วยังไม่ตายต่อจากนี้ไปจะต้องพบเจอกับเื่ดีๆ แน่นอน
“นับเื่ที่เราชื่อหลู่เส่าโหย่วเหมือนกันและข้ายังใช้ร่างกายของเ้า ข้าจะช่วยเ้าแก้แค้นและดูแลแม่ของเ้าเอง” หลู่เส่าโหย่วพึมพำ
ทันทีที่พูดจบจิตใจของเขาก็รู้สึกแจ่มใสขึ้นมา ความขุ่นมัวที่เคยมีในจิตใจก็ได้หายไปแล้ว
“แต่ดูเหมือนว่าเ้าจะมีความคับแค้นมากมายความแค้นเคืองของเ้า ข้าจะหาโอกาสสะสางให้เอง” หลู่เส่าโหย่วแหงนมองท้องฟ้าและกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อพูดจบหลู่เส่าโหย่วก็ต้องหาทางแก้ไขปัญหาตรงหน้าก่อน ตอนนี้เขาใช้หลังพิงท่อนไม้ที่ลอยอยู่กลางน้ำอากาศอันหนาวเหน็บทำให้น้ำในแม่น้ำแห่งนี้เย็นเฉียบ หรือเพราะเขาแช่อยู่ในน้ำมานานจนชาจึงทำให้เขาเริ่มสูญเสียการรับรู้
หลู่เส่าโหย่วพยายามดิ้นรนว่ายไปยังริมแม่น้ำแต่เพราะขาทั้งสองข้างถูกทุบตีจนหักทำให้เขาได้แต่สบถออกมาแขนทั้งสองข้างที่เริ่มแรกดูไม่เป็ไร แต่เมื่อเขาเริ่มออกแรง เขาถึงได้รู้ว่าแขนของตัวเองก็หักลงด้วยทำให้ตอนนี้เขาไม่สามารถใช้แรงได้เลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่ว่ายไปจนถึงริมแม่น้ำเลยเพียงขยับแค่เล็กน้อยก็ยังทำไม่ได้
“์ อย่าทำเช่นนี้กับข้าสิ” หลู่เส่าโหย่วบ่นกับท้องฟ้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ในตอนนี้เขาขยับแทบไม่ไหว คงจะต้องถูกแช่แข็งจนตายทั้งเป็
“หวือ...”
หลู่เส่าโหย่วได้ยินเสียงของอะไรบางอย่างราวกับมีสัตว์ปริศนาแหวกว่ายในน้ำอย่างรวดเร็ว
“คงไม่ใช่สัตว์อสูรหรอกใช่ไหม” คำว่า ‘สัตว์อสูร’ ที่น่ากลัวได้ผุดขึ้นมาในจิตใจของเขาโลกใบนี้ต่างกับโลกก่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง ที่นี่เคารพผู้แข็งแกร่ง ทั้งยังมีสัตว์อสูรกับสัตว์ิญญาเช่นเดียวกับที่มีผู้ฝึกยุทธ์และผู้ฝึกิญญา
ในโลกนี้ผู้ฝึกยุทธ์กับผู้ฝึกิญญานั้นมีสถานะสูงส่งโดยเฉพาะผู้ฝึกิญญาที่มีสถานะสูงส่งเป็อย่างมาก
แต่ร่างที่เขาสิงอยู่นั้นไม่สามารถเป็ได้ทั้งผู้ฝึกยุทธ์หรือผู้ฝึกิญญา จึงมีสถานะในตระกูลต่ำต้อยยิ่งกว่าคนรับใช้
“กา…”
ในตอนที่หลู่เส่าโหย่วคิดว่าสัตว์อสูรกำลังใกล้เข้ามานั้นก็เกิดเสียงกรีดร้องขึ้นบนท้องฟ้า และเหมือนมีเมฆดำเคลื่อนผ่านตรงหน้าเขาไปอย่างรวดเร็วที่ท้องฟ้าก็ปรากฏนกั์ขนาดหลายร้อยเมตรอยู่บนนั้น
นกั์กางปีกทั้งสองข้างวนอยู่บนศีรษะของหลู่เส่าโหย่ว นกตัวนี้มีลักษณะคล้ายกับเหยี่ยว มีขนสีคราม แต่ขนตรงใต้ท้องเป็สีขาวทั้งยังมีกรงเล็บทั้งสองข้างที่คมกริบ สายตาทั้งคู่ของมันกำลังจ้องเขม็งลงมาที่หลู่เส่าโหย่ว
“สัตว์อสูร...หรือว่าตัวข้าที่พึ่งข้ามมิติมาจะต้องกลายเป็มื้อเที่ยงของสัตว์อสูรแล้วอย่างนั้นหรือ” หลู่เส่าโหย่วใอย่างมากในชาติก่อนเขาเคยเห็นเหยี่ยวที่ตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนที่ไหนกัน เขายิ้มอย่างขมขื่นสงสารตัวเองที่ไม่อาจขยับได้ในตอนนี้ แม้จะถูกเหยี่ยวั์จับกินเขาก็ทำได้เพียงมองดูเฉยๆ อย่างไร้ซึ่งหนทาง
“หวือหวือ…”
หลู่เส่าโหย่วรู้สึกว่าที่ด้านหลังของเขามีตัวอะไรบางอย่างกำลังขยับอย่างรวดเร็วขณะเดียวกันก็เหมือนมีเสียงปีกกำลังกระทบกับผืนน้ำจนทำให้เกิดคลื่น หลู่เส่าโหย่วจึงลอยไปข้างหน้าตามแรงของคลื่นน้ำนั้น
“กากา…”
บนท้องฟ้า เหยี่ยวั์ตัวนั้นกรีดร้องแววตาของมันฉายแววดุร้าย เพียงแค่กระพือปีกก็ทำให้เกิดสายลมรุนแรง ในชั่วพริบตากรงเล็บของมันที่หดตัวอยู่ก็คลายออกจากนั้นเ้าเหยี่ยวั์ก็พุ่งลงมาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
“ชีวิตข้าจบสิ้นแล้ว” หลู่เส่าโหย่วหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ เขาพึ่งข้ามมิติมาไม่นานก็ต้องกลายเป็มื้อเที่ยงของสัตว์อสูรดวงของเขาจะซวยเกินไปแล้ว
“หวือ...” ตอนที่หลู่เส่าโหย่วกำลังสิ้นหวังก็เกิดแสงสีดำเคลื่อนผ่านตรงหน้าไปอย่างรวดเร็ว เงาดำโผล่ออกมาจากด้านหลังของเขาการเคลื่อนไหวนั้นทำให้เขาเห็นว่ามันคือสัตว์อสูรบินได้หลายร้อยเมตรที่ลักษณะคล้ายกับค้างคาวเพียงแต่มันมีสีขาวบริสุทธิ์ทั้งตัว เมื่อหลู่เส่าโหย่วมองขึ้นไป เขาก็พบว่าใต้ท้องของมันมีาแขนาดใหญ่ที่มีเืกำลังไหลออกมาคาดว่ามันน่าจะได้รับาเ็
“ปัง! ปัง!”
เพียงชั่วพริบตาสัตว์อสูรขนาดใหญ่สองตัวบนท้องฟ้าก็ปะทะกันอย่างสมบูรณ์เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลู่เส่าโหย่วไม่สามารถขยับตัวได้ ทำได้เพียงเคลื่อนตัวลอยไปตามกระแสน้ำ
สัตว์อสูรทั้งสองปะทะกันหลายครั้งหลู่เส่าโหย่วเห็นอสูรเหยี่ยวั์กระพือปีกกางกรงเล็บที่แหลมคมไปทางอสูรค้างคาวอย่างดุร้าย
“กรี๊ด…” สัตว์อสูรที่เหมือนค้างคาวส่งเสียงแหลมออกมาท่ามกลางความใ หลู่เส่าโหย่วเห็นหมอกสีขาวพุ่งออกมาจากปากของอสูรค้างคาว
เมื่อหมอกขาวพุ่งผ่านความเหน็บหนาวจนถึงกระดูกก็แผ่ซ่านไปในอากาศ ทำให้น้ำในแม่น้ำเริ่มแข็งตัวขึ้น
อสูรเหยี่ยวั์ถูกแช่แข็งจนกลายเป็ก้อนน้ำแข็งทันทีและร่างขนาดใหญ่ของมันก็ตกลงมาจากท้องฟ้า
“ปัง!” ร่างของอสูรเหยี่ยวั์ตกลงมาใส่พื้นน้ำแข็งด้านล่างทำให้ผิวน้ำแข็งแตกละเอียด อสูรค้างคาวที่ในตอนนี้มีสภาพอ่อนแอเป็อย่างมากค่อยๆเคลื่อนที่ไปทางอสูรเหยี่ยวั์อย่างเชื่องช้า
“สวบ!!”
หลู่เส่าโหย่วเห็นอสูรค้างคาวอ้าปากเผยให้เห็นฟันที่แหลมคมของมัน จากนั้นก็ฉีกกระชากหน้าท้องของอสูรเหยี่ยวั์ในครั้งเดียวทำให้ลูกแก้วสีฟ้าโปร่งแสงขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกกลิ้งไปบนพื้นน้ำแข็งพร้อมกับร่องรอยของเื
260
