ท่ามกลางความมืดมิดของป่าลึกแสงจันทร์ส่องลอดเงาไม้ลงมากระทบกับร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแจากการต่อสู้ เขาคือหวังหย่งเล่อบุตรชายของชินอ๋องหวังตงหยาง ผู้ฝึกฝนวิชาต่อสู้กับปีศาจมาั้แ่ยังเด็ก
ทันใดนั้นเงาร่างสีดำทะมึนปรากฏขึ้นที่ขอบป่า ร่างนั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าหวังหย่งเล่อ
"คารวะคุณชาย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นร่างในชุดดำคำนับอย่างนอบน้อม
หวังหย่งเล่อลืมตาขึ้นมองดูชายชุดดำด้วยสายตาที่สงบนิ่ง
"มีธุระอันใดหรือเ้าจึงได้มาหาข้าถึงในป่าลึกเช่นนี้"
"ข้า 'ตงเปียน' มีเื่สำคัญจะมาเรียนให้คุณชายทราบ" ชายชุดดำตอบ
"เื่อันใด" หวังหย่งเล่อถาม
"ชินอ๋อง้าให้คุณชายช่วยตามหา 'แมลงจิต' ให้ขอรับ" ตงเปียนกล่าว
"แมลงจิต?" หวังหย่งเล่อขมวดคิ้ว"มันเป็แมลงวิเศษที่ใช้ควบคุมจิตใจหายากยิ่งนักชินอ๋อง้ามันไปเพื่อการใด"
"ข้าน้อยเองก็ไม่ทราบขอรับและนี่คือจดหมายจากชินอ๋อง"ตงเปียนยื่นจดหมายที่มีตราประทับของชินอ๋องหวังตงหยางให้หวังหย่งเล่อ
หวังย่งเล่อก้มลงดูรายละเอียดคร่าวๆก่อนจะเก็บจดหมายเข้าไปในสาบเสื้อ
"ชินอ๋องแจ้งว่าให้ข้านำแมลงจิตไปให้ก่อนวันที่อ๋องหวังเหวินจวิ้นจะกลับมาเ้ารู้หรือไม่ว่าเขาจะกลับมาเมื่อใด"หวังหย่งเล่อ
"กองทัพของท่านอ๋องหวังเหวินจวิ้นจะเดินทางถึงเมืองหลวงอีกสามวันข้างหน้าขอรับ"ตงเปียน
"ข้าเข้าใจแล้ว"หย่งเล่อพูดจบก็ลุกขึ้นร่ายเวทบนยันต์และหายตัวไปทันที
ณชายแดนรอยต่อระหว่างโลกมนุษย์และแดนปีศาจใจกลางของหุบเขาลึกที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนา มีประตูมิติที่เชื่อมต่อไปยังแดนปีศาจดินแดนแห่งความมืดมิดและความน่าสะพรึงกลัวแดนปีศาจเป็โลกที่เต็มไปด้วยปีศาจและสิ่งมีชีวิตอันตรายอื่นๆ ที่มีพลังอำนาจเหนือธรรมชาติ พวกมันอาศัยอยู่ในปราสาทเก่าแก่ ถ้ำลึก และป่ารก
หวังหย่งเล่อถอนหายใจเพราะรู้ว่าตนเองต้องเข้าไปเสี่ยงอันตรายแต่ทำเช่นไรได้ในเมื่อนี้คือความ้าของบิดา
"จะทำหรือไม่ทำข้าก็ต้องตายอยู่ดี"หวังหย่งเล่อพูดจบก็ะโลงไปในประตูมิติทันที
หวังหย่งเล่อปรากฏตัวในพื้นที่ป่าดิบชื้นต้นไม้ทุกต้นมีรูปร่างคล้ายกันหมด เข้าจึงใช้มีดพกทำตำหนิเพื่อที่จะได้ไม่หลงทางเมื่อเดินไปเรื่อย ๆ เขาก็พบกับปีศาจในแดนปีศาจหลายตนโดยแต่ละตนมีความหลากหลาย พวกมันมีรูปร่างหน้าตาที่แตกต่างกันไปบางตัวมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่มีปีกและเขา บางตัวมีรูปร่างเหมือนสัตว์ร้ายแต่มีพลังเวท
ก่อนที่จะเจอแมลงจิตเขาต้องไม่ปะทะกับพวกปีศาจเหล่านี้เพราะต้องเก็บแรงไว้ต่อสู้กับแมลงจิต ที่ไม่รู้ว่าพวกมันจะร้ายกาจแค่ไหน
เมื่อเดินมาเรื่อยๆ ในที่สุด เขาก็ได้พบกับรังของแมลงจิตแมลงจิตเป็แมลงมีขนาดเล็ก ลำตัวสีดำสนิทและมีปีกสีแดงสดใสแมลงพวกนี้จะปล่อยผงพิษออกมาเพื่อควบคุมจิตใจคน
ที่ที่มันอยู่เป็ถ้ำที่มืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นหวังหย่งเล่อรู้ว่านี่คือสถานที่ที่เขาต้องเผชิญหน้ากับมัน
'โชคดีที่เคยศึกษามาก่อน มิเช่นนั้นกว่าจะหาเจอคงอีกนาน'หวังหย่งเล่อคิด
ก่อนเข้าไปหวังหย่งเล่อ ลอบสังเกตบริเวณรอบ ๆ ถ้ำก่อนก็พบกับแมลงจิตจำนวนหนึ่ง พวกมันบินอยู่รอบ ๆถ้ำ คอยป้องกันศัตรูที่จะเข้าไปทำร้ายมัน
"จับไอ้ตัวที่อยู่ด้านนอกก็คงจะได้กะมั้งภายในถ้ำน่าจะอันตรายเกินไป"หวังหย่งเล่อคิดก่อนจะแอบเข้าไปใกล้แมลงจิตที่บินวนอยู่พอได้โอกาสก็รีบหยิบขวดกระเบื้องขึ้นมาและรีบจับมันใส่ไว้ในขวดทันที
เสียงคลื่นความถี่สูงรุนแรงดังหึ้ม ๆ อื้ออึ้งในหู แผ่นดินเริ่มสั่นะเืหวังหย่งเล่อคิดได้ว่าไอ้ตัวที่เหลือต้องส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากตัวในถ้ำแน่เขาจึงตัดสินใจวิ่งหนีแต่ยังไม่ทันได้ขยับตัวแมลงจิตฝูงใหญ่ก็บินออกมาโจมตีหวังหย่งเล่อในทันที
หวังหย่งเล่อรีบชักกระบี่ขึ้นมาและฟาดฟันกับแมลงฝูงใหญ่โดยมีผ้าปิดจมูกและปากเพราะกลัวจะถูกผงพิษจากแมลงจิตทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด ในที่สุดหวังหย่งเล่อก็วิ่งไปด้วยสู้ไปด้วยจนถึงแม่น้ำเขาจึงตัดสินใจะโลงไปทำให้ฝูงแมลงโกรธมากส่งเสียงคลื่นความถี่และปล่อยผงพิษควบคุมจิตใจออกมาเป็จำนวนมากจนทำปีศาจที่ได้รับผงพิษต่างถูกควบคุมและเริ่มต่อสู้กันเองอย่างบ้าคลั่ง
หวังหย่งเล่อที่ตกลงไปในน้ำรีบดำลงไปให้ลึกที่สุดก่อนจะว่ายน้ำหนีไปจากจุดที่แมลงจิตเฝ้าพอโผล่พ้นน้ำก็รีบหาทางออกจากแดนปีศาจทันที
เมื่อมาถึงเมืองหลวงหวังหย่งเล่อก็รีบนำแมลงจิตไปมอบให้แก่ชินอ๋องหวังตงหยางที่เป็บิดาของตน
ณ ห้องหนังสือจวนชินอ๋อง
หวังหย่งเล่อได้เดินเข้ามาก็พบหวังตงหยางนั่งอยู่บนเก้าอี้ใหญ่กลางห้องโดยมีที่ปรึกษาที่เป็ผู้บำเพ็ญปริศนาสวมหน้ากากสีดำและชุดคลุมสีดำยืนอยู่ด้านข้าง
"คารวะชินอ๋อง"หวังหย่งเล่อทำความเคารพ
"ได้ของมาหรือไม่"หวังตงหยางพูดด้วยเสียงราบเรียบ
"ได้มาขอรับ"หวังหย่งเล่อพูดจบก็ล้วงเอาขวดที่ใส่แมลงจิตขึ้นมาและยื่นไปข้างหน้าให้หวังตงหยางเห็น
"ดีมากเ้าก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง"หวังตงหยางพยักหน้าด้วยความพอใจผู้บำเพ็ญปริศนาที่สวมหน้ากากก็เดินมารับขวดที่ใส่แมลงจิตจากหวังหย่งเล่อไป
"เช่นนั้นเ้าก็ไปพักเถอะ"หวังตงหยางพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าคนของตนได้แมลงจิตมาแล้ว
"ขอรับ"หวังหย่งเล่อรับคำก่อนจะทำความเคารพและเดินออกไป
เมื่อหวังหย่งเล่อเดินออกไปแล้วหวังตงหยางก็หันไปคุยกับชายสวมหน้ากากทันที
"สิ่งที่พวกเรานำใส่ไว้ในตัวเขาใช้ได้หรือยัง"หวังตงหยาง
"ใกล้แล้วขอรับจากที่ข้าคำนวณและจากที่ััพลังในตัวคุณชาย"ชายสวมหน้ากาก
"เช่นนั้นก็ดี ข้าคงต้องส่งคนคอยติดตามเขามากขึ้นก่อนที่เขาจะไหวตัวทันและหนีไปเสียก่อน"หวังตงหยางทำท่าครุ่นคิด
"ท่านอ๋องไม่จำเป็ต้องส่งคนไปคอยติดตามคุณชายหรอกขอรับคุณชายไม่มีทางหนีไปไหนได้แน่ ต่อให้รู้ถึงแผนการของเราคุณชายก็ไม่มีทางเลือก"ชายสวมหน้ากาก
"เช่นนั้นก็ดี"หวังตงหยาง
หวังหย่งเล่อที่แอบฟังได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปยังเรือนนอนของตน
540
