" กับถึงบ้านก็่เย็นพอดี เฟยหลงเข้าไปในบ้านทุกคนก็กำลังทาน
มื้อเย็นกันอยู่พอดี
ตัวเขาไม่ได้เล่าเื่ในเมือง หรือเื่ดอกไม้ เขาอยากจะให้ทุกคนประหลาดใจ พรุ่งนี้เขาจะขึ้นไปเก็บดอกกุ้ยฮวา ตัวเขาตั้งใจจะเก็บซั่ง20ชั่งก่อน เพื่อไม่ให้เป็ที่สงสัย คืนนี้ในห้องนอนเฟยหลงคุยกับเสี่ยวไป๋ ว่า
"เสี่ยวไป๋เ้ารู้ใช่ไหมว่าดอกนั้นมีค่า"
เสี่ยวไป๋.............
เช้าวันต่อมา ก่อนขึ้นูเา เฟยหลงเเวะไปบ้านย่าหลี่
เพื่อเอายาให้จินเมิง
"เ้าไม่ต้องกลัว เ้าต้องหายเเน่นอน "
จินเมิงรับมาโดยไม่กล่าวอะไร หลายวันมานี้เขาสังเกตุ
่เวลาที่เฟยหลง มาดูเเลที่บ้าน หรือเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงจริง
ตอนเเรกเขาคิดว่า คงจะมาทำดึไม่กี่วันหรอก
ไม่น่าเชื่อ ว่าเขาจะมาทุกวัน เเถมบางวันยังมีปลา ไก่ เเล้วก็ไข่
อีกด้วย ทำให้่นี้ท่านย่าของเขากินอิ่ม ดูมีชีวิตชีวามากมาก
ถ้าเขาเปลี่ยนไปเเล้วจริงจริง ตัวเขาก็พร้อมจะให้อภัย
เเต่เขาก็ยังไม่มั่นใจ จินเมิงคิดในใจ
" ถึงบนเขาที่มีดอกกุ้ยฮวาขึ้นเเล้ว ก็เห็นเสี่ยวไป๋
มารออยู่เเล้ว ตอนนี้เขามั่นใจเเล้วว่า บ้านของเ้าเเมวอยู่บนเขา"
เเน่นอน มันดูคุ้นเคยกับเส้นทางอย่างมาก"
"เฟยหลงลงมือเก็บทันที เก็บจนได้ 2 ตะกร้าเต็มเต็ม
สองตะกร้าใหญ่ เก็บไปประมาณ 4 ต้น
นี่ขนาดเขาเลือกเก็บเเต่ต้นเล็กเล็กนะ ยังเลือกอีก40กว่าต้น
ต้นลองเอาไปขายดูก่อน จะต้องหาช่องทางอื่นดูด้วย
ทางร้านอาจจะรับซื้อไม่ไหว จะเก็บไปหมดทีเดียวก็คงไม่ได้
ตัวเขาก็ยังไม่อยากให้ใครรู้ สถานที่ตรงนี้ด้วย ค่อยค่อย
นำไปขายทีละนิดละหน่อยล่ะกัน
ก่อนจะไปเฟยหลงขุดเอาต้นเล็กๆไป5ต้น
เขาอยากจะลองไปปลูกดูเห็นเถ้าเเก่บอกคนอื่นก็มี
เเต่มันไม่ออกดอก ดูจากสภาพอากาศที่นี้เเล้ว พืชชนิดนี้
หน้าจะชอบเเสงเเดด คนที่ลองนำไปปลูก คงเห็นว่ามีราคาสูง
คงปลูกกันแบบทนุถนอมเกินไปล่ะมั้งพืชบางชนิดก็ไม่ชอบน้ำ
"เสี่ยวไป๋ ไป กับกันเถอะ"
วันนี้คงไปขายไปทันเเล้ว คงต้องเป็พรุ่งนี้
เฟยหลงเดินจนมาถึงหน้าบ้านก็เห็นมีสตรีผู้หนึ่งมายืนอยู่หน้าบ้าน
ท่านป้ามาหาท่านเเม่หริอ
!!!เ้ามาเเล้ว อาหลงรีบไปเถอะ!!เกิดเื่กับเเม่เเละน้องๆของเ้าเเล้ว!!
"
"เฟยหลงเห็นท่าทางตื่นตะหนกของสตรีผู้นั้น"
จึงรีบเอาของเข้าไปเก็บในบ้าน เเล้วรีบวิ่งตามป้าคนนั้นไป
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เฟยหลงกำหมัดเเน่นเเววตาดุดันของเขามองไปยังทุกคนรอบรอบ เหตุใดถึงไม่มีใครช่วย
น้องชายของเขาเนื้อตัวมีเเต่าแ
น้องสาวของเขาที่เเก้มมีรอยเเดงเป็รอยฝ่ามือเเค่ดูก็รู้
ส่วนชิงเซียงกอดลูกน้อยทั้งสองไว้
โดนมีผู้หญิงคนนึงยืนชี้หน้าด่าทอพวกเขาอยู่
หญิงคนนั้นชื่อป้า ฮุ่ย เป็หญิงปากร้ายประจำหมู่บ้าน
เพราะสามีของนางเป็พรานล่าสัตว์ นั้นเอง ในหมู่บ้าน
นางมักจะเดินโอ้อวดไปทั่วเสมอเวลาสามีนาง ล่าสัตว์ได้เยอะ
เมื่อป้าฮุ่ยเห็นเฟยหลงจึงเดินเข้าไปหา
"อาหลงเ้ามาเเล้วหรือ เ้าไม่ต้องห่วงข้าจัดการสั่งสอนเ้าเด็ก
เหลือขอสองคนนั้นเเทนเ้าเเล้ว"
ฮือฮือ เสียงสะอื้นของเฟยเทียน
ท่านพี่ อาจุนเเย่งเเมลงปอไม้ไผ่ข้า ข้าไม่ให้เขาก็เลยมาเเย่งมันไป
เเล้วหักมัน ข้าเลยผลักเขาเบาเบาเท่านั้นเอง
อาจุนคือลูกชายของป้าฮุ่ย อายุมากกว่าเฟยเทียน1ปี
"เ้าเด็กเหลือขอเ้าอย่ามาโกหก อาจุนบอกว่ามันเป็ของเขา"
ป้าฮุ่ยเอ่ยขัด
"เสี่ยวเทียน ใครทำร้ายเ้ากับพี่สาว เฟยหลงถาม"
เฟยเทียนชี้ไปยังป้าฮุ่ย
"เ้าเด็กชั่ว วันนี้ข้าจะตีเ้าให้ตาย ป้าฮุ่ยเดินเข้าไป"
เฟยหลงจับข้อมือ ป้าฮุ่ยไว้บีบจนนางร้องเสียงหลง
เ้าเป็อะไรอาหลง !!
ข้าจะตีพวกมันเเทนเ้าเอง
"ปกติพวกมันจะเป็ตายร้ายดียังไง
เ้าอันธพาลผู้นี้ไม่เคยสนใจอญู่เเล้วนี่ ป้าฮุ่ยคิดในใจ"
"เฟยหลงจ้องไปยังอาจุนเเล้วชี้ไปที่ เเมลงปอไม้ไผ่เเล้วเอ่ย
เ้าทำพังใช่หรือไม่
อาจุนไม่ตอบ หลบอยู่หลังมารดา
อาหลงก็เเค่ไม้ไผ่เอง เดี๋ยวข้าไปตัดมาใช้ให้ก็ได้
เเต่เ้าเด็กพวกนั้น ทำร้าย อาจุนจนมีเเผลถลอกเลยนะ
ป้าฮุ้ยพูด พร้อมคิดในใจ กับบ้านไปไอ้เด็ก2คนนั้นต้องโดนไอ้หมาบ้านี่
ตีซ้ำอีกเเน่นอน
"เฟยหลงยิ้ม เเล้วเดินหาเฟยเทียนกับเลยเซียน"
เเล้วก้มดูแผลพวกเค้า
เสี่ยวเทียน เ้าโดนตีกี่ครั้ง
ข้าจำไม่ได้ ท่านพี่เเต่ข้าเจ็บมากเลย ฮือฮือ
พี่สาวเข้ามาช่วยก็โดนป้าฮุ่ยตบอีก ท่านพี่ข้าเจ็บเหลือเกิน ฮือฮือ
เสียงสะอึ้นของเฟยเทียนทำให้เฟยหลง ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป
เเต่จะให้เขาทุบตีผู้หญิงกับเด็กเขาก็ทำไม่ได้
ขอยืมร่างอันธพาลของเ้าหน่อยเถิดเฟยหลงคนเก่า
"เฟยหลงลุกขึ้นยีนเเล้วเดินตรงไปที่บ้านของป้าฮุ้ย "
โครม โครม ตึง ตึง !!
เสียงทุบทำลาย ข้าวของในบ้านของป้าฮุ้ยที่ดังขึ้น
ตึงตึงๆ เฟยหลงถีบประตู จนพัง ใช้ไม้ทุบรั้วบ้านจนพังพินาศ
ชามถ้วยหม้อ โดนทำลายจนไม่เหลือ เสื้อผ้าโดนฉีกกระจาย
โยนลงผืน ป้าฮุ้ยเห็นภาพตรงหน้า ก็เเทบจะเป็ลม
นอนดิ้นร้องไห้จนสลบไป
อยู่บนพื้น ชาวบ้านที่เห็นต่างใกับภาพที่เห็น
เฟยหลงเอ่ย พวกเ้าคงจะหลงลืมกันไปใช่หรือไม่ว่า ข้าเป็ใคร
เเล้วข้าสามารถทำอะไรได้บ้าง
ครอบครัวของข้าใช้คนที่พวกเ้าจะมา "กลั่นเเกล้งได้งั้นหรือ
หัวหน้าหมู่บ้านมาถึงพอดี ก็เดินเข้ามา
นี่มันเกิดเื่อะไรขึ้น อาหลงวันนี้เ้าทำรุนเเรงไปเเล้ว
ท่านหัวหน้า ท่านถามชาวบ้านเอาเองเถิดว่าเกิดอะไรขึ้น
ถ้าป้าฮุ้ย ฟื้นขึ้นมาจะไปแจ้งทางการก็ได้ จะได้มาดูกันว่าใครจะเป็
ฝ่ายผิดฝ่ายถูก
พูดจบก็ไปประคอง ครอบครัวเดินกับบ้าน
ท่านเเม่ ข้าขอโทษ ที่ไม่ได้ปกป้องน้องๆ
"ไม่เป็ไร ผิดที่เเม่เอง ที่อ่อนเเอเกินไป "
เมื่อถึงบ้าน เฟยเทียนก็ได้ทำเเผลให้น้องๆ
ไปต้องเสียใจไปเดี๋ยวพี่ชายจะทำของเล่นให้ใหม่
พรุ่งนี้ พี่จะเข้าไปในเมือง เเล้วจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พวกเ้าทุกคน
เซียนเอ๋อร์ เสี่ยวเทียน เ้าชอบผ้าสีอะไร
เฟยเทียน" ข้าชอบสีฟ้า ขอรับ
เฟยเซียน "ข้าชอบสีขาว เ้าค่ะ
ได้ พรุ่งนี้ข้าจะซื้อให้พวกเ้าทุกคนรวมถึงท่านเเม่ด้วย
เพราะฉะนั้น ไม่ต้องเสียใจกับเื่ที่เกิดขึ้น
ต่อไปพี่จะปกป้องพวกเ้าเอง จะไม่มีใครมารังเเกพวกเ้าได้อึก
ขอรับ/เ้าค่ะ
เฟยหลงปลอบน้องๆเสร็จก็เดินไปหาชิงเซียง
"ท่านเเม่ ท่านเป็อะไรหรือไม่ "
เเม่ ไม่เป็ไร เ้าไปดูน้องเถอะ
"น้องๆไม่เป็อะไรมากเเต่ ใกับมีเเผลนิดหน่อยเท่านั้น
เดี๋ยวทายาวันสองวันก็หายเเล้ว ท่านไม่ต้องห่วง"
""ท่านเเม่ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปในเมืองอีก ท่าน้าอะไรหรือไม่
ชิงเซียงได้ยินเื่ที่เขาคุยกับน้องๆจึงเอ่ยถาม เ้ารับปากจะเสื้อผ้าให้น้องๆ เ้าเอาเงินมาจากไหน ""
เ้ารู้หรือไม่ว่าเสื้อผ้าหนึ่งชุดมันราคาเท่าไร
เเม่ไม่มีเงินให้เ้ามากมายขนาดนั้น
""ไม่ต้องห่วงท่านเเม่ เเต่ตอนนี้ข้ายังบอกท่านไม่ได้เพราะ
ข้าก็ยังไม่เเน่ใจ"
เเม่ไม่ต้อง้าอะไรทั้งนั้นขอเเค่เ้าไม่ กับไปเป็
"เหมือนเมื่อก่อนก็พอ"
นี่เป็ครั้งเเรกที่ชิงเซียงพูดกับเขามากมายเช่นนี้
ท่านเเม่ไม่ต้องห่วงต่อไปชีวิตพวกเรามีเเต่จะดีขึ้นข้าสัญญา
อืม เ้ารีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ไปเเต่เช้าจะได้ไม่ร้อน
"ขอรับท่านเเม่ "