ตอนที่ยี่สิบสอง หยกเหอซื่อปี้ 2
ตามตำนานเื่ราวของการซื้อใจคนในแผ่นดินนี้ว่าหลี่ซื่อิ่แห่งราชวงศ์ถังนั้นก่อตั้งตึกเทียนเช่อ ให้ผ้าไหมให้ทานอาหารอย่างดีเลี้ยงดูคนของตนเองไม่ให้อดอยากก็สามารถมีฐานอำนาจจนมาแย่งตำแหน่งรัชทายาทจากพี่ชายของตนเองได้
ไท่จื่อตันแห่งแคว้นเอี้ยนก็เอาใจนักฆ่าจิงเคอนักฆ่าผู้ลอบสังหารจิ๋นซีด้วยการเอาก้อนทองคำมาให้ปาเล่นและเมื่อจิงเคอชมเชยว่าแขนของนักดนตรีที่บรรเลงพิณให้นั้นงดงามไท่จื่อตันก็สั่งตัดแขนนางงงามมอบให้ทันที
ซึ่งเราควรจะสงสัยว่าเราจะเอาแขนของนางงามไปทำบ้าอะไร
แต่ด้วยเหตุผลบางประการจิงเคอก้ซาบซึ้งกับความใจกว้างของไท่จื่อตันมากพอที่จะไปลอบสังหารจิ๋นซีให้
เมื่อได้โอกาสในโลกศักดินาล้าหลังนี้ผมพยายามจะสร้างภาพให้ลูกน้องรักและมองว่าผมเป็คนรักษาคำพูดเอาไว้ก่อน
ซึ่งตอนนี้ผมรู้สึกถึงอาการสั่นที่หน้าอกที่ไม่ใช่ตัวสั่นเพราะผมเองแต่เพราะหยกหยินหยางที่น่าอกของผมมันมีปฏิกิริยากับหยกเหอซื่อปี้
หยกนั้นก็สวยดี มีลวดลายลายมือสวยงามตรงมุมประดับทองคำเนื่องจากเคยแตกหักใน่ยุคอองมังจึงมีการซ่อมแซมด้วยทองคำตรงมุมเอาไว้
กึก
ผมรู้สึกเหมือนหยกเหอซื่อปี้สั่นไหวเปล่งแสงมีม่วงออกมาแวบหนึ่งก่อนที่จะพุ่งเข้ามาในหยกหยินหยางที่อยู่ตรงหน้าอกของผม
ผมฟันสั่นเล็กน้อยหน้าชาไปพักหนึ่งที่เกือบจะล้มให้เสียหน้าต่อหน้าลูกน้อง
ภาพที่จะพยายามสร้างว่าผมไม่ใช่นายน้อยที่อาศัยแค่บารมีบิดาคือตั๋งโต๊ะคงเสียไปแน่ๆ
และที่สำคัญมันยืนยันย้ำกับผมว่าเื่เหนือธรรมชาติมีอยู่จริง
ที่จริงผมก็ควรจะรู้ตัวั้แ่แรกที่โลกนี้มีพลังปราณและการทะลุมิติมาแล้วล่ะนะ
ผมสูดลมหายใจเดินลมปราณผ่านตามจุดต่างๆของร่างกายอีกรอบหนึ่งพยายามบังคับหัวใจของตนเองให้สงบลง
ได้เก็บหยกเหอซื่อปี้ไว้ที่กล่องใส่ปรอทที่เตรียมมาอย่างช้าๆไม่ให้ใครมาได้
ปรอทเป้ฯของที่หายากพอสมควรและมีราคาแพงอยู่
แต่สำหรับผมที่เป็นายน้อยของกองทัพที่ครองลั่วหยางอยู่ตอนนี้ก็สามารถที่จะหามาได้ไม่ยากนัก
ผมเก็บมันไว้แบบเดียวกับคริปโตไนท์
เพราะผมสังหรณ์ั้แ่แรกแล้วว่าหากหยกหยินหยางที่หน้าอกของผมมีพลังพิเศษคงเป็การยากพอสมควรที่หยกเหอซื่อปี้ที่ได้อ้างว่ามาจากัประทานให้จากฟ้านั้นไม่มีพลังพิเศษคงจะเป็เื่ที่มีความเป็ไปได้พอสมควร
“เอาล่ะเตรียมไปรับความดีความชอบกันเถอะ”
ผมบอกกล่าวกับพวกลูกน้องและบอกว่า
“ทำการขุดลอกคูคลอง ทำความสะอาดแหล่งน้ำเตรียมเก็บน้ำสะอาดสำรองไว้ต่อไป ทั้งพวกเ้าและนครลั่วหยางนั้นติดตามข้าและบิดาจะมีแต่ความรุ่งเรืองเก็บกวาดบ้านทำความสะอาดรองรับสิ่งดีดีที่จะมีมาเถอะ”
“รับทราบขอรับนายท่าน”
พวกลูกน้องแรงงานของผมกล่าวอย่างหนักแน่น
ผมใช้โอกาสนี้พยายามหาทางเกณฑ์คนยากไร้มาเป็แรงงานของผม
ให้พวกเขาทำความสะอาดถนนหนทางเอาเสื้อสีเทามาใส่หรือผูกปลอกแขนสีเทาและมีการจัดรายชื่อ ปั๊มลายมือด้วยหมึกและรูปพรรณสัณฐานพร้อมกับกำหนดหมายเลขแรงงานเอาไว้
คนที่ใกล้ชิดกับผมได้มีมาตรการให้เอาฟันกัดที่ดินเหนียวเพื่อปั้นลักษณะฟันด้วยเป็ระบบตรวจสอบยืนยันตัวตนแบบง่ายๆที่ผมทำขึ้นมา
ในโลกที่ยังล้าหลังนี้ผมพยายามหาทางใช้ความได้เปรียบของผมให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
2K
