【Perfect Life】

12 - ออกสำรวจ
“ตัดผมไม่ได้หรอคะ?”“อื้ม… ตัดแล้วก็ยาวตัดแล้วก็ยาว ทำเอาเพลียสุดๆเลย” พูดคุยกับสเตลล่าระหว่างยืนรอหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน รอผู้ทำการติดต่อค้าขายที่ตนไม่เคยเจออย่างใจจดใจจ่อ ลุ้นกับของที่เขาจะนำมาขายในวันนี้ว่าจะมีสิ่งที่ตนต้องการหรือไม่และเธอเองก็อยากรู้ด้วยเช่นกันว่าคนที่จะมาเป็นเผ่าพันธุ์อะไร“แต่ผมของพริสทีนสวยมากเลยนะคะ” เอลฟ์สาวตัวน้อยยื่นมาจับผมของเธอ “ทั้งหนาแถมยังนุ่ม จนข้ายังอิจฉาเลยค่ะ”“แต่ผมของสเตลล่าเองก็สวยเหมือนกันนะ เหมือนแสงของพระอาทิตย์เลย”“จริงเหรอคะ? ...ดีใจจัง” สเตลล่าจับผมตนเองแล้วยิ้มน้อยๆ...น่าเอ็นดูจริงๆเลยนะเด็กคนนี้... “อื๋อ?” ได้ยินเสียงวิ่งมาแต่ไกล พอหันไปมองปรากฏว่าเป็นไลรอนกับฟีเร“ดูเหมือนจะมาทันแฮะ!” “เพราะเจ้านั่นแหล่ะมัวแต่นอนเพลินไม่ยอมตื่น! ทำเอาข้ามาสายตาม!”“ช่วยไม่ได้นี่ เมื่อคืนน้ำมันอุ่นกำลังดีเลยเผลอไปหน่อย”“ไม่เป็นไรหรอกน่า ทันกันทุกคนนั่นแหล่ะ เลิกทะเลาะๆ” ลีลีน่าขยี้หัวเด็กชายทั้ง 2 คนไปมา ก่อนมองผ่านช่องทางรั้วหนามแหลมก็เห็นเงาดำขนาดใหญ่เข้ามาใกล้หมู่บ้าน “จะถึงแล้วล่ะ เตรียมเงินพร้อมกันแล้วใช่ไหม!”“โอ้!!”มองซ้ายขวาทั้งสเตลล่าและไลรอนต่างตอบกลับ ทั้งคู่เองก็มองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย ถ้าปฏิเสธคงมีปัญหา สุดท้ายก็ต้อง... “อ....โอ้..” อายที่จะต้องทำแต่ก็ต้องยอมทำเนื่องด้วยแพ้สายตาอ้อนวอนนั่น“ยกเลยฟีเร!”“เออๆ” เดินมายกรั้วไม้แหลมขึ้น เบื้องหน้าคือรถเกวียน จุดเด่นคือม้าสีขาวสวมหัวกระโหลกมีเขาตรงกลาง แผงคอ หาง และบริเวณเท้าเป็นเปลวเพลิง ผู้ที่ขับมาสวมฮู้ดยาวปิดหน้าไว้แต่เมื่อลงมาจากรถม้า ถกฮู้ดลงจนเห็นใบหน้าที่งดงาม ดวงตาเรียวคมสีดำ ผมยาวสีแดงมัดรวบเอาไว้ด้วยเชือก เด่นชัดสุดคือเขาสีดำทั้ง 2 บนหน้าผาก คงเป็นเผ่ายักษ์“สบายดีสินะท่านการ์เน็ต” ลีลีน่าเอ่ยปากทักทายคนแรก“ก็ปกติ” ปรายตามองพริสทีนที่ยืนอยู่ข้างสเตลล่า “เด็กคนนั้น ใคร?”“นางชื่อพริสทีน พึ่งจะมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานนัก เห็นตัวเล็กๆแต่ก็แข็งแกร่งกว่าพวกเราเสียอีก นางมาจากเขตต้องห้ามน่ะ”“.....สถานที่ผนึกเทพธิดาผู้ถูกคุมขังสินะ เอาเถอะ ถ้าไม่ก่อปัญหาอะไรให้คนอื่น ข้าก็ไม่มีปัญหาหรอก เอ้า นี่เงินจากการขายเมื่ออาทิตย์ก่อน นี่ของเจ้า... ส่วนนี่ก็ของเจ้า....” เริ่มแจกจ่ายถุงเงินให้คนอื่นๆ “ของอยู่ข้างหลังไปเลือกดูได้เลย ส่วนเจ้าสาวน้อย หากจะขายของก็มาคุยกับข้า กฎของการขายคือแบ่งเงินกัน 50-50 รวมค่าขนส่งระยะไกลด้วย เข้าใจนะ?”“ได้ค่ะ ฉันไม่มีปัญหา”“ดีแล้ว ตอนที่ข้ามาขายที่นี่คนโวยวายเรื่องนี้ก็เจ้าหนูไลรอนเนี่ยแหล่ะ”“ช่วยไม่ได้นี่นา...” เจ้าตัวก็ทำได้แต่หัวเราะแห้งๆ“เอาล่ะๆ อย่าเสียเวลา จิน เจ้าช่วยเปิดด้านหลังเกวียนให้ที”จินพยักหน้าตอบรับก่อนเดินไปเปิดท้ายเกวียน ระหว่างนั้นเด็กสาวได้นำของที่ตนล่าได้ในระดับสูงมาขายให้กับการ์เน็ต ชายหนุ่มมีแอบผงะไปไม่น้อยเมื่อเห็นวัตถุดิบที่ตัวเธอนำออกมา เมื่อพูดคุยเรื่องสินค้าเสร็จจึงรีบวิ่งตามคนอื่นๆไปด้านหลังเกวียน ดวงตาสีแดงเป็นประกายกับภาพตรงหน้าที่ทำเอาอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้ ภายในมีสินค้าต่างๆที่ตนไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ่งทำเอากลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่“ของที่พริสทีนน่าจะชอบคงไม่พ้นวัตถุดิบทำอาหารสินะ”“อื้อ!” พยักหน้าตอบสเตลล่า ต้องขอบคุณทักษะการตรวจสอบถึงได้สามารถแยกแยะว่าวัตถุดิบแปลกตาพวกนี้สามารถนำไปใช้อะไรได้บ้าง และพร้อมที่จะจ่ายเงินอย่างเต็มที่ ของส่วนใหญ่อยู่ในระดับ B-C หากเป็นระดับ A ที่เห็นคงไม่พ้นผลไม้แปลกตาอย่างผลไม้มีประกายเหมือนเพชร สตรอว์เบอร์รี่แมนแดรก หัวไชเท้าสีแดงเหมือนเลือด และดอกทิวลิปน้ำผึ้ง ฯลฯทั้งพวกหนังสือเวทมนตร์ หนังสือทำอาหาร หนังสือปรุงยากับการทดลองและหนังสือทั่วไป อุปกรณ์สำหรับเล่นแร่แปรธาตุสำหรับผู้เริ่มต้น เครื่องครัว ที่ครอบเทียนสีใสรูปดาวมีรูตรงกลาง“พริสทีน ลองชุดนี้ดูมั๊ยจ๊ะ?”“ชุดเหรอ?”“อื้ม! มีชุดเยอะเลยล่ะ” สเตลล่ามองลีลีน่ากับไมล์ที่กำลังเลือกชุดไปฝากโอลีเซียกับลาพิส บ้างก็จับชิอินะมาลองใส่ชุดผู้หญิงซึ่งภาพตรงหน้ายากจะปฏิเสธได้ว่าชิอินะไม่เหมาะกับชุดผู้หญิง มันดูเหมาะมากจนเธอเริ่มสงสัยในเพศของชิอินะเสียแล้ว ไม่นานตนก็โดนลีลีน่ากับไมล์ลากไปลองชุด ขณะที่จินไปเลือกข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดแทนทั้ง 2 คนเดิมทีแล้วเธอตั้งใจจะเน้นซื้อข้าวของเครื่องใช้มากกว่าเสื้อผ้า แต่สุดท้ายก็แพ้ต่อสายตาออดอ้อนของสเตล่า จนได้ชุดนอนกับชุดสำหรับเวลาออกล่า และรองเท้าแบบรัดส้นสีขาวมา ก่อนตัดสินใจซื้อพวกม้วนผ้ามาเผื่อว่าฝึกทักษะการเย็บและออกแบบชุดเพิ่มเติมและราคาทั้งหมดของที่พริสทีนซื้อคือ...“ราคาทั้งหมดก็ 97 ซิลเวอร์ นี่ถูกสุดแล้วล่ะนะ”....ถูกอย่างที่ไลรอนพูดซะด้วยสิ ทั้งที่พอใช้ทักษะการตรวจสอบแล้วของพวกนี้ควรถึง 2-3 โกลด์ด้วยซ้ำ... “นี่ค่ะเงิน”“ขอบใจ งั้นอีก 1 อาทิตย์เจอกันใหม่ ของที่เจ้าให้มาคงขายในตลาดได้ราคาสูงแน่นอน น่าจะมากกว่าปกติด้วยซ้ำ”“ค่ะ ฝากด้วยนะคะคุณการ์เน็ต”“วางใจได้เลย” ขึ้นที่นั่งคนขับ สวมฮู้ดปิดบังหน้าตาอีกครั้ง ก่อนบังคับเกวียนออกจากหมู่บ้านไป ทุกคนเริ่มขนของกลับไปยังบ้านของตน เธอเองก็กำลังทำแบบเดียวกันหากไม่โดนชิอินะเรียกตัวไว้ ก่อนอีกฝ่ายกลับเข้าบ้านไปหยิบของมาให้กลายเป็นตุ๊กตากระต่ายตัวน้อยสีชมพูนุ่มนิ่ม“น่ารัก~” พุ่งเข้ามากอดอย่างไว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคิดได้ว่าชิอินะกำลังมองอยู่ ในฐานะผู้ใหญ่ที่ดี(?)ต้องสำรวมมารทยาทไว้ “ชิอินะทำตุ๊กตาเก่งมากเลย ทั้งที่สอนไปแค่ทำตัวเล็กๆเอง”“ก็นะ... เพราะเจ้าสอนการทำเบื้องต้นให้เลยลองฝึกทำดู อยากลองทำมานานแล้วด้วย เจ้าอยากลองทำบ้างไหมล่ะ?”“ได้เหรอ! ขอบคุณนะชิอินะ”“ไม่เป็นไร... งั้นมาเจอกันหลังเจ้าเก็บของเสร็จแล้วละกัน”“อื้ม!”ขณะทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่ปากทางเข้าหมู่บ้านไม่รู้เลยว่ามีคนแอบมองอยู่ห่างๆด้วยความอิจฉา“2 คนนั้นสนิทกันดีนะ นายคิดว่าไงล่ะฟีเร?”“นางจะไปคุยกับใครก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับข้านี่!” เดินตึงตังแบกของกลับบ้านตนเองไป“ปากพูดแบบนั้น แต่หน้าตานี่แสดงออกมาเต็มที่เลยนะ” หันมองชิอินะกับพริสทีน “ข้าไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอกนะ~” ก่อนกลับเข้าบ้านไปหลังจากเด็กสาวยกข้าวของเก็บเรียบร้อยแล้วนั้นก็รีบตรงไปยังบ้านข้างเคียง เรียนรู้วิธีการปั่นรังไหมให้กลายเป็นเส้นด้าย ฝึกการใช้เครื่องทอผ้าหรือใช้เข็มโครเซต์ จนได้ทักษะใหม่มา ตลอดช่วงเช้าฝึกการทอผ้าจนได้ทั้งผ้าคลุมไหล่สีขาว ผ้ากันเปื้อนติดระบายกับโบว์สีแดงอันเล็ก> Skill • ปลดล็อก [การทอผ้า] [การทำตุ๊กตา] > Skill • [การทอผ้า] อัพเกรดเป็น [ระดับ E] “จะว่าไปชิอินะ เจ้าเคยเห็นไลแคนมั๊ย อยากทำตุ๊กตาไลแคนน่ะ”“ไม่เคย... ท่านไลแคนเป็นผู้ปกครองมหาพงไพรวีลิธก็จริง แต่ไม่เคยมีใครเห็นร่างที่แท้จริงของท่านชัดๆหรอก”“งั้นเหรอ...”ดูเหมือนเป้าหมายต่อไปของเธอคือการทำตุ๊กตาไลแคนเสียแล้ว...หลังจากฝึกทอผ้าและตุ๊กตาเสร็จ กลับบ้านไปหยิบกระเป๋า ตะกร้าใบเล็กและตะกร้าสะพายหลังออกจากหมู่บ้านไป พอคิดว่าจะได้ทำของใหม่ๆจากวัตถุดิบแปลกตาทำเอาร่าเริงยิ่งกว่าเดิม โดยครั้งนี้พริสทีนกลับไปยังต้นไม้ใหญ่ก่อนวางอุปกรณ์ทั้งหมดก่อนเปลี่ยนร่างให้กลายเป็นนางเงือกกระโดดลงน้ำไม่มีลังเล น่าแปลกที่ข้างใต้กลับกว้างขวางมีสัตว์น้ำเต็มไปหมดซึ่งสิ่งที่เธอตั้งใจมาหาไม่ใช่พวกสัตว์น้ำแต่กลับเป็นหินเวทมนตร์ จากทักษะการตรวจสอบทำให้เธอรู้ว่ายังมีหินเวทย์นอนกองอยู่ใต้ล่างอีกมาก นอกจากนั้นยังเจอแร่เหล็กครั้งนี้เลือกพวกกุ้ง ที่จับคือกุ้งมังกร 4 สี แต่ละสีมีความหมาย สีฟ้าธาตุน้ำ สีแดงธาตุไฟ สีเหลืองธาตุสายฟ้า และสีปกติของมันก็คือสีน้ำตาลอ่อน และที่น่าประหลาดใจกว่านั้นคือกุ้งที่มีขนาดใหญ่กว่ากุ้งมังกร เหมือนเคยเห็นในสารคดีอย่าง [กุ้งล็อบสเตอร์] ทำเอาตาวาวหนักกว่าเดิมนักระหว่างเดินเข้าไปลึกขึ้นกลับพบพวกสมุนไพรชนิดต่างๆที่สามารถนำไปยารักษาหรือใช้ในการทดลองแปรธาตุ ทั้งพวกหน้าตาคุ้นเคยอย่างฟ้าทะลายโจร ตำลึง ขิง ข่า ตะไคร้และกระเพรา แต่มีสมุนไพรที่ดูคล้ายว่านหางจระเข้ หากเป็นว่านแบบทำยามีสีเขียวอ่อน แต่หากเป็นสีเขียวเข้มตรงปลายชื่อ [เอเวร่า] ตัวน้ำกับวุ้นจะมีรสชาติหวานเหมาะสำหรับนำไปทำเป็นขนมดอกไม้บางชนิดมีพิษแต่หากนำไปสกัดเป็นสีให้ถูกวิธี พิษจะเปลี่ยนเป็นประกายเพชรผลไม้สีขาวขนาดเดียวกับแตงโม [เอจู] น้ำมีรสชาติหวานเหมือนน้ำกะทิเข้มข้น ส่วนเนื้อยังชุ่มฉ่ำเหมาะเอาไปทำขนมหวาน ตัวเปลือกถ้านำมาสกัดจะได้น้ำมันพืชชั้นดีทั้งยังได้เจอรังของไก่ป่า แม้อยากกินไก่มากแค่ไหน แต่พอได้เห็นไก่สีขาวหน้าตาน่ารักกว่าที่เคยเห็นทำเอาไม่กล้าฆ่า จากทักษะตรวจสอบมันก็เป็นไก่ธรรมดาแต่กลับสามารถออกไข่ได้เป็นร้อยเป็นพันฟองสุดท้ายเลยเก็บไข่ไปจำนวนหนึ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้ไข่หล่นแตกจึงใช้เวทย์ป้องกันโชคดีที่ปลดล็อก [เวทย์เสริมพลังกาย] เรียบร้อย ทำให้แบกของหนักๆได้อย่างสบายใจ [เวทย์ป้องกัน] ที่ทำให้ของไม่แตกหรือว่าโดนทับจนเละเทะ และ [ตาเหยี่ยว] ทำให้มองภาพระยะไกลและสามารถจับสัตว์ที่มีความเร็วได้อย่างสบายๆเข้าไปลึกเรื่อยๆเป็นอันต้องชะงักเมื่อเห็นจุดแดงโผล่มาในแผนที่ และมันอยู่ตรงหน้าเธอไม่ใกล้ไม่ไกล“จุดแดงนั่นมันอะไรน่ะ?”เดินแหวกพุ่มไม้จากอีกมุม โดยระวังไม่ให้เข้าไปใกล้พวกมันเกินไป ภาพตรงหน้าของเด็กสาวคือหมีขนาดใหญ่ 2 หัว“สำรวจ”> ทำการวิเคราะห์ • ทวินเฮดแบร์ ระดับ S> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : ทวินเฮดแบร์ ซึ่งมีความหมายตามชื่อก็คือหมีขนาดใหญ่มี 2 หัว อันตรายรองลงมาจากฮอร์นบอร์ มันมีนิสัยดุร้ายและชอบทำลายคล้ายฮอร์นบอร์ ลักษณะ : หมีขนาดใหญ่ 2 หัว ขนของมันมีสีน้ำตาลปลายแดง ขนสีขาวบริเวณมือและเท้า กรงเล็บของมันแข็งแรงมากพอจะทำลายก้อนหินก้อนใหญ่ได้อย่างง่ายดายสถานที่ : อาศัยอยู่ในป่าลึกทั่วไปข้อแนะนำ : จุดอ่อนอยู่ที่หัวใจ เนื่องจากกล้ามเนื้อของมันแน่นหนาจนไม่สามารถแทงทะลุได้หากไม่แข็งแกร่งมากพอ“โอ้ หมีล่ะ ไม่น่ารักเหมือนที่เคยเห็นสมัยก่อนซะเท่าไหร่แฮะ ....ไหนๆก็ไหนๆ ลองอะไรหน่อยดีกว่า...”ผสาน [ตาเหยี่ยว] กับ [เวทย์น้ำแข็ง] เล็งการโจมตีไปยังบริเวณหัวใจ“Iceil Shot (กระสุนน้ำแข็ง)!”ฉัวะ!!! กระสุนน้ำแข็งแหลมคมพุ่งทะลุร่างของกลายเป็นรูกลวง ทวินเฮดแบร์ล้มลงกองแน่นิ่ง เลือดของมันแข็งตัวจากไอเย็น น้ำแข็งสีฟ้าถูกย้อมกลายเป็นสีแดงก่อนจะแตกสลายไป“หวา... แรงกว่าที่คิดซะอีก”สุดท้ายก็ต้องทำการแยกชิ้นส่วน ย่อส่วนใส่กระเป๋าใบเล็กก่อนเดินสำรวจต่อ ตลอดทางเดินเจอแต่มอนสเตอร์ระดับ S คละกับระดับ SS แต่พอเปลี่ยนทิศทางเพื่อกลับไปยังหมู่บ้าน รูปตนเองในแผนที่กำลังเดินไปเรื่อยๆก่อนมีภาพวงกลมขนาดใหญ่ครอบวงกลมขนาดเล็กชื่อ [อาณาเขตต้องห้าม] และชื่อนั่นคือ [เขตต้องสาป] ถึงได้พบกับพวกมอนสเตอร์ระดับ S-A “เขตต้องสาป?”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : เนื่องจากอยู่รอบนอกของอาณาเขตต้องห้าม บางครั้งมอนสเตอร์จากอาณาเขตต้องห้ามจะข้ามมายังเขตนั้น เหมือนกับการส่งถ่ายคำสาปนั่นเอง“เห... ถ้างั้นสาเหตุที่หมู่บ้านโดนพวกมอนสเตอร์ระดับสูงโผล่เป็นบางครั้งและมีบาเรียป้องกันก็เพราะว่าอยู่ในเขตต้องสาปสินะ...”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คงเป็นเช่นนั้นเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงหมู่บ้านก่อนค่ำ เมื่อเข้าบ้านมาก็ทำการแจกแจงของที่เก็บมาได้ คงเป็นนิสัยสมัยก่อนของเธอกระมังที่ต้องจัดของให้เข้าที่ไม่ปล่อยทิ้งไว้เกะกะทาง ก่อนนำไปแบ่งปันเพื่อนบ้านคนอื่นๆ แน่นอนว่าได้ของแบ่งกลับมาตามมารยาทเช่นทุกที แต่ข้าวเย็นวันนี้ได้ไปทานที่บ้านชิอินะ เมนูอาหารแบบญี่ปุ่นเหมือนเคยเห็นในโทรทัศน์สมัยก่อนอย่างข้าวสวย ปลาย่าง ซุปมิโสะและผักดองทั้งที่เป็นอาหารแบบง่ายแต่ก็อบอุ่นไปทั้งร่างกาย เป็นครั้งแรกที่ได้ทานอาหารฝีมือคนอื่น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

12 - ออกสำรวจ

นิยายแนะนำ

【Perfect Life】

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

12 - ออกสำรวจ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้