เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第五十二章

        จื่อหลงถูกเบิกตัวเข้าเฝ้ายังท้องพระโรงต่อหน้าขุนนางในราชสำนัก และยังถูกประกาศแต่งตั้งเป็นจวิ้นหวังจื่ออ๋องรับรู้โดยทั่วกันทั้งใต้หล้า ครั้งแรกรัชทายาทคัดค้านเพราะท่าทีองอาจสง่างามดูฉลาดหลักแหลมมากกว่าตัวเขามากมายนัก แต่พอได้ฟังคนผู้เป็นน้องของตนเองประกาศแน่วแน่ว่ายินดีรับใช้พระบิดาและรัชทายาทเช่นเขา เขาจึงละวางความคิดหวาดระแวงลงไปบ้าง เขาเองก็ไม่กล้าดูเบาน้องคนนี้สั่งให้คนสนิทตนเองไปสืบเรื่องราว ทำให้รู้ว่าจื่อหลงหาใช่คนไร้ทิศทางเป็นถึงเจ้าสำนักหนึ่งในใต้หล้าอีกทั้งยังเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งของแค้วนอีกด้วย นอกนั้นขึ้นชื่อว่าป็นลูกหลานสกุลเหวินคงมิกล้าลืมบุญคุณผู้ให้ข้าวให้น้ำตามคำพูดที่ว่ากตัญญูต่อผู้ให้กำเนิดไม่เท่าผู้เลี้ยงดู สามเดือนที่ผ่านมาจื่อหลงกวาดล้างกบฏเสนาสกุลถงรวมถึงเครือข่ายผู้เกี่ยวข้อง คนในคนนอกล้วนถูกตรวจสอบจนหมดสิ้นคนใดต้องอาญาก็ถูกจับเข้าคุกหลวง คนในสกุลถงนอกจากเสนาถงแล้วทุกคนถูกเนรเทศไปจนหมดสิ้น ข่าวการหายตัวไปของไห่เปียวไม่ได้ทำให้จื่อหลงเดือดร้อนใจเท่าใดนัก เพราะเขาเหลือตัวคนเดียวแล้วจะหลบหนีไปที่ใดล้วนแต่หนทางตัน เรื่องนั้นจึงละวางเอาไว้ได้บางส่วน ข่าวดีอีกเรื่องคืออาการของฟ่านดีขึ้นตามลำดับแผลที่น่าเกลียดเริ่มกลายเป็นสีชมพูดูดีมากขึ้น ทว่ายังไม่ได้สติ จื่อหลงแม้งานหลวงจะยุ่งหากเขาก็ไม่เคยเว้นการดูแลฟ่านเสวียน เช้าล้างหน้าตาเนื้อตัว ให้ดื่มซุปและยาบำรุง เที่ยงยังคอยให้ไช่อีคอยดูแลอาการครั้นตกเย็นต่อให้ดึกแค่ไหนเขาก็กลับไปนอนเป็นเพื่อน ไม่ว่าจวนสกุลเหวินหรือจวนจวิ้นอ๋องก็ไม่เคยปรากฏร่างของจื่อหลงคงมีแค่บ่าวไพร่ดูแลจวนเท่านั้น

        "แผลเจ้าใกล้หายแล้ว เจ้าไม่คิดจะลืมตาดูข้าหน่อยหรือที่รัก"จื่อหลงเช็ดเนื้อตัวให้กับฟ่านเสวียน ก่อนจะจรดริมฝีปากลงกับปรางแก้มซีดขาว แน่นอนคนเช่นเขามีหรือจะไม่สำรวจเนื้อตัวของฟ่านเสวียนจนหมดจด ที่ใดล้วนแต่ถูกเขาตรวจตราจนเห็นว่าไม่มีสิ่งใดผิดปรกติจึงเบาใจลง

        "ไช่อี"

        "พะย่ะค่ะ"จื่อหลงนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบกลับ

        "พูดจาปรกติเถอะ องค์ชายมันก็แค่หัวโขนเท่านั้น"ไช่อียิ้มน้อยๆ นับจากถูกรับฝากจากอาจารย์มาอยู่ในมือของจื่อหลงผู้นี้ นับวันเขายิ่งชื่นชอบความมีน้ำใจและมีคุณธรรมของเขามากขึ้นไปเรื่อยๆ อาการของคุณชายที่นอนบนเตียงดีมากขึ้นถึงแปดส่วนอีกเพียงไม่นานคนผู้นี้ก็สามารถลืมตามาพูดคุยกับคนอื่นได้แล้ว

        "ข้าฝากดูแลเขาด้วย มีอะไรให้คนไปบอกข่าวข้าด่วน เจ้าเอาป้ายเข้าออกจวนของข้าไปหากมีอะไรอย่ารอช้า เข้าใจหรือไม่"

        "ขอรับนายท่าน ท่านอย่าได้กังวลไปเลยคุณชายฟ่านสุขภาพนับว่าดีมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว แขนขาขาช่วยเขาขยับทุกๆหนึ่งชั่วยาม ดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องกล้ามเนื้อของเขาจะเล็กลีบ"

        "เช่นนั้นก็ขอบใจเจ้าแล้ว"จื่อหลงพยักหน้า ยามนี้สิ่งที่เขาหนักใจมากที่สุดคือ ท่านเสนาฉงที่ติดตามถามไถ่เกี่ยวกับเรื่องเสี่ยวเสวียนทุกวัน ดักรอเขาหน้าท้องพระโรงก่อนเข้าเฝ้า ดักรอเขาหลังจากออกจากท้องพระโรง เขาเองได้แต่บ่ายเบี่ยงว่ายังหาตัวไม่เจอ ทุกคนรู้ดีว่าฟ่านเสวียนถูกไห่เปียวทำร้ายและเขากำลังสืบหาตัวอยู่รวมถึงตามหาข่าวคราวของฟ่านเสวียนไปด้วย พระสนมลู่กุ้ยเฟยคนปัจจุบันผู้เป็นพี่สาวและพึ่งคลอดองค์ชายน้อยองค์ใหม่ให้แก่บิดาเขาร่ำไห้ทุกครั้งที่เข้าเฝ้าเสด็จพ่อ นี่คือความกดดันอีกอย่างที่ทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจะบอกออกไปก็ไม่ได้ เพราะตนเองเป็นสาเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้ฟ่านเสวียนบาดเจ็บเช่นกัน

        "ท่านอ๋อง ท่านอ๋องพะย่ะค่ะ"จื่อหลงลอบถอนหายใจเล้กน้อย ยืนเกร็งจนหลังแข็ง เรื่องเกรงกลัวนั้นเขามิได้เกรงกลัว เพียงแต่คนผู้นี้มีศักดิ์เป็นถึงท่านพ่อตา อย่างน้อยเขาต้องยำเกรงอยู่บ้างสองสามส่วน เขาตั้งสติได้แล้วจึงหันกลับไปยิ้มน้อยๆให้

        "ท่านเสนาฉง"

        "เกรงใจแล้วๆ ขออย่าได้นอบน้อมแก่ข้า"เสนาถงโบกมือ

        "ไม่ทราบว่าท่านเสนามีเรื่องอันใดหรือ"จื่อหลงทอดเสียงอ่อนลง แววตามีความเห็นใจ

        "เรื่อง..เรื่องของบุตรชายข้าน้อย"เสนาฉง จื่อหลงยิ้มน้อยๆ

        "ท่านวางใจเถอะ ข้าคิดว่ากำลังจะบอกท่านพอดี ข้าพึ่งได้ข่าวมากำลังจะออกไปตามดูด้วยตนเองว่าจะใช่คุณชายฟ่านเสวียนหรือไม่"

        "จริงหรือ นี่ข้าคงจะได้ข่าวดีแล้วใช่ไหม"เสนาฉงยิ้มปากกว้างแววตารื้นนำตา อย่างไรฟ่านเสวียนก็เป็นบุตรชายคนเดียวของเขา เป็นตายขอให้ได้เห็นร่างก็พอใจแล้ว จื่อหลงยิ้มน้อยๆ

        "ท่านพ่อตาอย่าได้กังวล..เอ่อ ท่านอย่าได้กังวลเรื่องของคุณชายฟ่านนั้นสำคัญกับข้าเช่นกัน ข้ากำลังจะออกไปสืบเรื่องที่ได้ยินมา อย่างไรข้าขอตัวก่อน"

        "มะ..เมื่อกี้ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ"เสนาฉงคล้ายหูฝาดหรือฟังผิด จึงถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

        "อ่อ..เป็นข้าพูดผิดเอง ยามนี้ต้องขอตัวก่อน"

        "เชิญๆ เชิญท่าน"เสนาฉงผายมือสายตามีแต่ความสงสัยว่าคนสุขุมเช่นจวิ้นอ่องเหตุใดจึงดูคล้ายคนเหม่อลอยยามที่คุยกับเขาเช่นนี้ เอาเถอะอย่างไรเขาก็ยังได้ข่าวดีเรื่องฟ่านเอ๋อร์แล้ว จื่อหลงพอหันหลังเดินจากไปก็รู้สึกใบหูร้อนผ่าวจนออกสีแดงเข้ม ใบหน้าออกอาการกระอักกระอ่วนที่เรียกว่าพ่อตา แต่เขาก็เรียกตามจริงจึงมิได้รู้สึกผิด

        "ปู้เฉิน?"คนที่มายืนรออยู่หน้าประตูวังด้วยสีหน้ากระวนกระวายคือคนสนิทของเขา ที่นั่งอยู่บนหลังม้าซ้ำร้ายยังมีม้าอีกตัวที่ถูกจูงมาด้วย

        "เกิดเรื่องใดขึ้น หรือมีเรื่องของเสี่ยวฟ่าน"จื่อหลงตระหนกจนมือสั่น

        "ขอรับเรื่องคุณชายฟ่าน..."สิ้นเสียงก็ปรากฏจื่อหลงควบม้ากระตุกสายจากมือของปู้เฉินจากไปแล้วปู้เฉินจึงได้แต่ควบม้าตามหลัง

        "เกิดเรื่องใดขึ้น"จื่อหลงรีบร้อนม้ายังไม่ทันหยุดวิ่งเขาก็กระโจนเหินไปหน้าปากถ้ำที่ห่างไปถึงสองลี้ อวี้หนี่ที่กำลังยืนคุยกับไช่อีสะดุ้งจนเกือบหงายหลัง

        "กะ..เกิดเรื่องใด"อวี้หนี่ถามด้วยความตกใจ

        "ไช่อี เกิดเรื่องใดกับเสี่ยวฟ่าน"จื่อหลงหลังจากประคองอวี้หนี่ทรงตัวได้ก็เตรียมสาวเท้าเข้าไปในถ้ำ เมื่คืนเขาล้วนดูแลฟ่านเสวียนจนเรียบร้อยแน่ใจว่าไม่เกิดปัญาหาแล้วเหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้

        "อย่ารีบร้อนนายท่าน"

        "รีบบอกมา!"

        "อาการคุณชายฟ่านดียิ่ง ที่ข้าส่งข่าวให้แก่ปู้เฉินก็เพื่อให้ท่านคลายใจ ภายในวันสองวันนี้เขาฟื้นแน่นอน เพียงแต่ไม่สำสามารถกำหนดระยะเวลาได้ว่ายามใด"จื่อหลงยืนขาแข็งอยู่กับทีราวหินถ่วง หัวใจกระหน่ำจนแทบจะล้นออกมานอกอก ใบหน้าแดงก่ำดวงตาสีแดงด้วยเส้นเลือด มือที่จับสาบเสื้อของไช่อีสั่นจนเห็นได้ชัด

        "เขา...เขา.."

        "ขอรับๆ เขากำลังฟื้น"อวี้หนี่รวมถึงไช่อีอดที่จะตระหนกกับท่าทางของจื่อหลงมิได้ ตั้งแต่เติบใหญ่มานางมิเคยเห็นท่าทางเช่นนี้จากจื่อหลงมาก่อน

        "ศิษย์พี่.."

        "มะ..ไม่เป็นไร ขะ..ข้าจะเข้าไปดูเขาได้หรือไม่"

        "แน่นอน ย่อมได้แน่นอน"ไช่อีพยักหน้า

        "ชะ..เช่นนั้น"จื่อหลงคล้ายมิรู้ว่าควรจะเก็บมือไม้เอาไว้ที่ใดได้แต่ยืนกระวนกระวาย อวี้หนี่อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้

        "ศิษย์พี่ ท่านทำใจให้สงบก่อนเถิด"จื่อหลงกระดากจนสีหน้าแดงเข้ม

        "อืม..ข้ารู้แล้ว"เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด พยายามผ่อนคลายเต็มที่ มือกุมกันเอาไว้แน่นครั้นตั้งสติได้เขาจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับคนทั้งคู่

        "ขอบใจพวกเจ้า ขอบใจที่ดูแลดวงใจของข้า หากชาตินี้พวกเจ้ามีสิ่งใดให้ข้าตอบแทนบุญคุณนี้ ข้าเหวินจื่อหลงจะขอถวายชีวิตนี้เพื่อทดแทนให้"

        "ศิษย์พี่ อย่าพูดเช่นนี้ข้าไม่เคยคิดจะเรียกร้องสิ่งใดจากท่านนี่เป็นเพราะคุณชายฟ่านเป็นคนของท่าน เปรียบไปแล้วเขา..เขาก็เป็นพี่สะใภ้"นางพูดเองก็หน้าแดงเอง จื่อหลงพยักหน้ายิ้มๆ

        "เช่นนั้นข้าจะเข้าไปดูเขาก่อน"ร่างสูงหายลับเข้าไปภายในถ้ำแล้วไช่อีและอวี้หนี่ถึงกับปิดปากหัวเราะเมื่อเห็นอาการเช่นนั้น

        จื่อหลงเดินแกมวิ่งเข้าไปด้านในถ้ำ เมื่อไปถึงร่างที่นอนอยู่บนเตียงหยกเขากลับชะลอฝีเท้าไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวว่าฟ่านเสวียนจะโกรธจนกระทั่งไม่มองหน้าตน

        "อืออ"เสียงครางแผ่วเบามาจากปากกระจับซีดขาวใบหน้าเรียวจนคางแหลมส่ายไปมาเล้กน้อยกระตุกหัวใจจื่อหลงจนต้องรีบเข้าไปดู

        "เสี่ยวเสวียน..เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง"จื่อหลงค่อยประคองร่างบางมาอิงอกตนเองเอาไว้

        "น..น้ำ"จื่อหลงเบิกตากว้าง มือที่กอดร่างบางสั่นระริก

        "เสวียน..เสี่ยวเสวียนเจ้าตื่นแล้ว"

        "น้ำ ขอน้ำ"จื่อหลงได้สติรีบเอี้ยวตัวมาหยิบจอกน้ำมาจ่อที่ริมฝีปากซีดนั่น ฟ่านเสวียนคล้ายได้ยินเสียงคนคล้ายไม่ได้ยินไม่ปะติดปะต่อเขายกริมฝีปากแตะกับปากจอกน้ำเย็นๆ ก่อนจะค่อยกลืนน้ำลงคอ ร่างกายปวดร้าวไปทั้งร่างผิวกายเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวยะเยือก ำายในปั่นป่วนบอกไม่ถูก เสียงเรียกชื่อคุ้นหุเขานักแต่กลับจำไม่ได้ว่าเป็นใครที่คอยเรียกอยู่ข้างหู

        "พอแล้ว"เสียงแหบแห้งค่อยดีขึ้นบ้างเปลือกตาที่พยายามจะลืมขึ้นกลับหนักอึ้งจนยกไม่ไหว มือสากหนาลูบไรผมและใบหน้าเขามันอุ่นซ่านจนอยากจะเอาใบหน้าซกรับไออุ่น

        "เจ้าหนาวหรือ"

        "อือ.."ทันใดนั้นเขารู้สึกอุ่นแต่เพียงด้านหน้าหากแผ่นหลังจากเอวลงไปถึงปลายเท้าเย็นจนชา

        "นายท่าน"จื่อหลงเงยหน้าขึ้นเมื่อิได้ยินเสียงไช่อีเรียก ไช่อีเดินถือถ้วยยามีไอร้อนโชยเป็นควันฉุยกลิ่นยาค่อนข้างฉุนแรงมายื่นให้ตรงหน้า

        "ยาของคุณชายฟ่านขอรับมันจะขมและฝาดเผื่อนแต่ต้องให้เขาดื่มให้หมดนะขอรับ"จื่อหลงนิ่วหน้าเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดเกลียดยาขมเป็นที่สุด

        "ข้ารู้แล้วขอบใจเจ้ามาก"จื่อหลงพยักหน้า

        "แล้วก็นี่ขอรับเป็นยาที่ทำจากดอกไป่เหอและมู่ตัน ช่วยเรื่องผิวพรรณรักษาแผลเป็นอย่าลืมทาให้เขาด้วยทั้งเช้าและเย็นนะขอรับ"จื่อหลงรับกระปุกหยกสีเขียวเข้มมากำไว้พยักหน้าน้อยๆก้มลงมองกลุ่มผมสีดำขลับยาวสยายระแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา ดวงตาร้อนวูบรื้นฉ่ำด้วยหยดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา

        "เจ้าฟื้นแล้ว ที่รักของข้า นับจากนี้ไปข้าจะปกป้องเจ้าเอง จะมิให้อันตรายใดๆมากล้ำกลายเจ้าเป็นอันขาด"เข้าจรดริมฝีปากหนาของตนเองลงกลางกระหม่อมของฟ่านเสวียนเบาๆ