ซูลี่เดินเข้าไปในหมู่บ้านพลางมองไปรอบๆ อย่างพินิจพิจารณาว่าเป็ภาพจริงหรือภาพหลอน ทั้งยังดูไปทั่วบริเวณว่ามีทางเข้าออกถ้ำที่ตนเองออกมาจากจุดไหนหรือไม่ ทุกคนที่นี่พูดภาษาที่ซูลี่ไม่ค่อยเข้าใจ ดีที่ซูลี่มีชิปมหัศจรรย์ในสมอง ทำให้สามารถช่วยแปลและใส่ข้อมูลภาษาเหล่านี้เข้าในสมองของเธอให้สามารถพูดได้ในเวลาไม่นานและฝึกใช้คำพูดเช่นเดียวกับพวกเขาทันที
ข้อมูลจากในชิปบอกว่านี่คือภาษาโบราณในยุค 1,000 ปีที่แล้วของจีน แต่นี่ซูลี่เดินเข้ามาในยุคนี้ได้อย่างไร หลงเข้ามาทางถ้ำนั้นหรือเนี่ย ยิ่งมีข้อมูลในหัวที่ซูลี่สนใจมากเท่าไหร่ ชิปก็จะเปิดหาและป้อนเข้าสู่สมองจนซูลี่มึนงงไปหมดแล้ว
“พอก่อน!”
อยู่ดีๆ ซูลี่ะโออกมาเพื่อบอกให้ชิปหยุดส่งข้อมูลเข้าสมองให้เธออีก แต่ลืมไปว่ามีชาวบ้านอยู่บริเวณใกล้ๆ
ทุกคนต่างหันมามองซูลี่เป็ตาเดียวกัน ทั้งยังทำหน้าประหลาดใจที่เห็นซูลี่อยู่ที่นี่
“ซูลี่เ้ายังไม่ตายหรือ? พวกข้าเห็นเ้าตกลงไปในหลุมลึกนั้นแล้วไม่กลับขึ้นมา พวกข้าคิดว่าเ้าตายไปแล้วเสียอีก แล้วนี่เ้าหายไปไหนมาตั้งนานเป็ปี รู้หรือไม่ว่าสามีเ้าป่วยหนักใกล้จะไม่รอดแล้วนะ”
ซูลี่ได้ยินชาวบ้านเข้ามาพูดคุยเช่นนี้ก็ใ พวกเขารู้ชื่อของซูลี่ได้ยังไงกัน
“สามีข้าหรือเ้าคะ?”
ชิปมหัศจรรย์ป้อนข้อมูลคำพูดและภาษาโบราณให้ซูลี่แล้ว ทำให้ตอนนี้คำพูดของนางกลายเป็ภาษาเช่นคนโบราณในยุคนี้ไปแล้ว
“เ้าลืมสามีเ้าไปแล้วรึ อยู่กินกันมาตั้งหลายปี ไปๆ รีบกลับไปบ้านเ้ากัน หากเขาเจอเ้าอาจจะมีกำลังใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน เขาอาจจะดีขึ้นก็ได้”
“คือว่าข้าความจำเสื่อมเ้าค่ะ ข้าลืมทุกอย่างหมดแล้ว เลยไม่รู้เื่ที่พวกท่านพูดถึงสามีข้าเลยเ้าค่ะ หัวข้าน่าจะกระแทกพื้นอย่างรุนแรง”
“ห๊า อะไรนะ!? เ้าตกลงไปในหลุมลึกตรงหน้าผานั้นเลยหัวกระทบกระเทือนรึ แล้วนี่หายดีหรือยัง มิน่าล่ะถึงหายไปเสียนาน แล้วนี่มาได้ยังไง”
“ข้าไม่รู้เหมือนกันว่ามาได้อย่างไรเ้าค่ะ อยู่ดีๆ ก็เดินทางมาโผล่ยังหมู่บ้านแห่งนี้ คงเป็โชคชะตากระมัง”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ไปๆ ไปบ้านเ้ากัน ตอนนี้หากสามีเ้าเจอเ้าคงอาการดีขึ้นเป็แน่”
ซูลี่ได้แต่เดินตามการจับจูงของหญิงอายุราว 30 ปีผู้นี้ไป แม้ในใจจะงุนงงสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งยังการที่มีคนเรียกนางว่าซูลี่เช่นเดียวกับชื่อของนางอีก ผู้หญิงที่ตกลงไปในหลุมลึกผู้นั้นคงหน้าตาเหมือนซูลี่มากจนชาวบ้านเรียกขานอย่างไม่เคลือบแคลงสงสัยในตัวนางเลยว่าไม่ใช่คนของที่นี่ ทำไมซูลี่ถึงมาอยู่ในหมู่บ้านโบราณอายุ 1,000 ปีนี้ได้กันนะ สิ่งใดที่นำพามาเช่นนี้...
หญิงชาวบ้านพานางเดินไปยังบ้านหลังเล็กกึ่งไม้กึ่งดินที่เริ่มทรุดโทรมมากแล้ว เ้าของบ้านคงไม่ได้ดูแลซ่อมแซมมาเป็เวลานานเป็แน่ หรือเพราะเขาป่วยอย่างที่ป้าคนนี้บอกเลยไม่มีแรงทำอะไร
“อาหยาง ซูลี่กลับมาแล้ว”
หญิงชาวบ้านพาซูลี่เดินเข้าไปในห้องนอนอย่างคุ้นเคย มีชายร่างสูงใหญ่นอนบนเตียงพลางไออย่างรุนแรงก่อนชำเลืองหันมามองซูลี่ช้าๆ ดวงตาของเขามีน้ำใสๆ เอ่อคลอจนล้น ก่อนเขาจะเอ่ยออกมาเสียงแหบพร่าบางเบา
“เ้ากลับมาหาข้าแล้วรึซูลี่”
ซูลี่มองดูชายตรงหน้าที่นอนอยู่บนเตียงร่างกายผ่ายผอม หน้าเขาตอบลงอย่างเห็นได้ชัด แม้เค้าโครงหน้าจะหล่อเหลาแต่ผิวพรรณซูบซีดเหมือนขาดเืไปหล่อเลี้ยงจนดูน่ากลัว เขาเป็สามีของผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนซูลี่หรือเนี่ย แล้วจะทำยังไงต่อไปดี
ผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ?
ซูลี่สับสน ตอนแรกเพียงแค่โกหกไปเท่านั้นว่าความจำเสื่อม แต่ตอนนี้กลายเป็ว่าได้กลายเป็คนที่ชื่อซูลี่ที่หน้าตาเหมือนกันไปซะแล้ว แล้วหากหญิงคนนั้นกลับมาซูลี่จะทำอย่างไร เพื่อความแน่ใจลองถามเื่ที่ตกลงไปในหลุมลึกดูก่อนดีกว่า หากภายหน้าเขารู้ว่านางไม่ใช่คนเดียวกันจะได้ไม่ตำหนินาง
“ข้าจำอะไรไม่ได้เลย ท่านป้าผู้นี้บอกว่าข้าตกลงไปในหลุมลึกแล้วหายไป”
“เ้าความจำเสื่อมหรือ? จำข้าได้หรือไม่ ข้าคือหยางหลงสามีของเ้าอย่างไรเล่า เราอยู่กินกันมา 2 ปีแล้วก่อนเ้าจะตกลงไปในหลุมลึกนั้นแล้วหายไปเป็ปี”
ซูลี่ส่ายหน้าช้าๆ พลางมองดูเขาที่กระตือรือร้นถามนาง ทั้งยังพยายามประคองตัวลุกขึ้นพิงกับหัวเตียงจนซูลี่ต้องรีบไปช่วยประคองเอาไว้ ด้วยเขาดูเหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงพอ
ซูลี่เห็นท่าทางผิดหวังของเขาก็รู้สึกสงสาร ทั้งท่าทางเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลาของเขาอีก แต่หากเขารู้ว่าซูลี่เป็คนละคนกันก็คงจะยิ่งเสียใจมาก จึงบอกไปว่าความจำเสื่อมดีกว่า หากเขามารู้ทีหลังก็คงไม่รู้สึกผิดมากนัก
“แล้วเ้ากลับมาหาข้าแล้วใช่หรือไม่ กลับมาได้อย่างไรหากความจำเสื่อม?”
“ข้าเพียงเดินทางผ่านมาที่หมูบ้านแห่งนี้เ้าค่ะ แล้วท่านป้าผู้นี้เรียกชื่อข้าเข้าเองชื่อซูลี่เช่นกัน แต่ข้าจำไม่ได้ว่าพวกท่านเป็ใคร? และจำไม่ได้ด้วยว่าเคยมีสามี หากภรรยาตัวจริงท่านกลับมาจะไม่โกรธข้าหรือเ้าคะที่มาอยู่บ้านท่าน”
หยางหลงส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อเขาคิดถึงภาพที่ซูลี่ตกลงไปในหลุมลึกที่มืดดำนั้นอีกครั้ง ทั้งภาพที่ตัวนางถูกความมืดหมุนวนดำดิ่งดึงนางลึกลงไปยังติดตาเขาอยู่เลย เขาไม่คิดว่านางจะรอดมาได้ ได้แต่นอนคิดถึงภาพนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนตรอมใจป่วยไข้เช่นนี้ แล้วสตรีนางนี้เป็ใครกัน หากนางไม่ใช่เมียรักของเขา ทั้งชื่อยังเหมือนกันอีก เขาคิดถึงซูลี่ของเขามาก หากเขาขอร้องให้นางเป็ภรรยาเขานางจะยินยอมหรือไม่?
“เ้าเป็ใครมาจากไหนรึ? เ้ายินดีจะอยู่กับข้าหรือไม่? เป็ภรรยาข้า?”
ซูลี่ใกับคำถามของชายผู้นี้ แม้เขาจะน่าสงสาร แต่คนเพิ่งเจอหน้ากันวันแรกจะให้เป็ภรรยาเลยรึ มันกะทันหันเกินไปหรือไม่
“ข้าเป็เพียงคนพเนจรไปทั่ว ออกเดินทางหาสมบัติเก่าแก่ จึงเดินทางมาที่หมู่บ้านนี้เ้าค่ะ พอดีท่านป้าผู้นี้บอกว่าข้าเหมือนคนชื่อซูลี่เช่นเดียวกันกับข้า ข้าเลยลองตามนางมาเ้าค่ะ ข้าคงเป็ภรรยาให้ท่านไม่ได้ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีที่ไป หากข้าจะขออยู่อาศัยในบ้านท่านในฐานะคนอาศัยได้หรือไม่เ้าคะ แล้วข้าค่อยคิดอีกทีว่าจะเดินทางไปที่ใด ตอนนี้ข้าก็ไม่รู้จะเดินทางไปทางไหนเหมือนกันเ้าค่ะ ข้าคงหลงทางแล้ว”
“หากเ้าไม่รังเกียจอยู่กับข้าไปตลอดก็ได้ ข้าเต็มใจ ขอเพียงเ้าอยู่กับข้า ข้ารับปากจะดูแลเ้าอย่างดี”
หยางหลงรีบเสนอตัวจะดูแลนางทันที เขาอยากให้ซูลี่ของเขากลับมา แต่ในเมื่อเป็ไปไม่ได้ ขอเพียงสตรีผู้นี้ยินยอมอยู่กับเขาก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยก็ยังได้มองหน้านางที่เหมือนกับซูลี่ที่เป็ภรรยาของเขาทุกวันก็พอ
2K
