ตอนที่ 25
หาข้าอยู่งั้นเหรอ
“ หาข้าอยู่งั้นเหรอ ” เสียงนั้นดังแว่วลอยมาตามสายลมพาให้บุรุษทั้งสามที่กำลังเดินผ่านความมืดท่ามกลางป่าอยู่เงยหน้าขึ้นไปทางต้นเสียงที่ดัง
พวกมันมั่นใจว่าเสียงที่พวกมันได้ยินลอยมาจาก้าเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยสายตาของผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพลังบ่มเพาะระดับนึง ก็ทำให้พวกมันสามารถมองเห็นภายในความมืดได้แม้จะไม่ชัดเจน
ร่างของผู้ที่พวกมันกำลังตามหาอยู่ทั่วทั้งป่ากำลังนั่งห้อยขาอยู่้ากิ่งไม้ขนาดใหญ่
ลู่หานที่อยู่ในอาภรณ์สีขาวสง่างามกำลังนั่งห้อยขาด้วยท่าทางสบายๆพลันใช้สายตาทั้งสองจ้องมองลงมาที่กลุ่มคนด้านล่างที่กำลังเอ่ยถึงเขา
“ ลู่หานเ้า!!! ” บุรุษที่เดินนำหน้าอยู่ได้เปลี่ยนเสียงเข้มมากเมื่อเห็นร่างของลู่หานกำลังนั่งห้อยขาอยู่้า
“ เสียงดังจริงๆใช่ข้าเองแล้วมีอันใด ”
“ เมื่อครู่พวกเ้ากล่าวถึงข้าอยู่ไม่ใช่หรือ ” ลู่หานเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเรียบเฉย ท่าทางของลู่หานมันแตกต่างออกไปจากเหล่าศิษย์ทุกผู้ที่เข้าร่วมการทดสอบ
ทั้งใบหน้าและจมูกไม่เห็นจะมีภาพปิดเพื่อป้องกันกลิ่นหอมจากต้นไม้ลวงหลอกเลยสักนิด นั้นมันทำให้เหล่าศิษย์พวกนั้นประหลาดใจเป็อย่างแรก
“ เหตุใดเ้าถึงไม่โดนผลจากต้นไม้ลวงหลอกพวกนี้ล่ะ!!!! ” ศิษย์ที่ยืนอยู่ด้านหน้าผู้เดิมได้เอ่ยออกมาด้วยความสงสัย แน่นอนว่าพวกมันต้องประหลาดใจอยู่แล้ว มันพยายามใช้ผ้าปิดบังจมูกเพื่อไม่ให้ได้กลิ่นหอมของต้นไม้พวกนี้กันแทบตายและเหตุใดผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็เศษขยะอย่างลู่หานถึงไม่รับพิษของต้นไม้ลวงหลอกทั้งที่ไม่ได้ทำอันใดเลย
ลู่หานนั้นกำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ลวงหลอกที่เป็ต้นตอของกลิ่นหอมที่ทำร้ายประสาทััทำให้เกิดภาพลวงตาแต่เหตุใดอยู่ใกล้เพียงนั้นถึงไม่มีผลกระทบอันใด
พวกมันล่วงรู้ความสามารถของต้นไม้ลวงหลอกพวกนี้แต่ว่าแม้จะพยายามเอาผ้าปิดบังจมูกเพียงใดแต่ก็ยังได้กลิ่นอยู่บางๆทำให้พวกมันต้องใช้พลังบ่มเพาะในการคงสติเอาไว้ไม่ให้เห็นภาพลวงตา แต่ถ้าเข้าไปอยู่ใกล้ๆต้นไม้อย่างที่ลู่หานกำลังทำอยู่พวกมันเองก็คงจะไม่พ้นจะตกเป็เหยื่อของความสามารถต้นไม้พวกนี้
ลู่หานนั่งมองลงมาที่พวกมันด้วยท่าทางเรียบเฉย
การจะเกิดความสามารถอันใดพิเศษขึ้นมามันต้องมีพลังบ่มเพาะเป็แก่นกำเนิด กลิ่นหอมของต้นไม้พวกนี้ก็เช่นกันผลในการที่สามารถทำลายประสาทััสร้างภาพลวงตาให้ปรากฏขึ้นมันย่อมเกิดมาจากพลังบ่มเพาะ
ในเมื่อกลิ่นหอมพวกนั้นมันคือพลังบ่มเพาะแล้วตัวของลู่หานจะได้รับผลกระทบอันใดกันเล่า เพราะภายในกายของเขามีสิ่งมีชีวิตที่กลืนกินพลังบ่มเพาะเป็อาหารแฝงเร้นกายอยู่
เ้าอินทรีเพลิงฟ้าที่แฝงเร้นอยู่ภายในร่างกายของลู่หานมันได้กลืนกินกลิ่นหอมที่เป็พลังบ่มเพาะที่ลู่หานสูดดมเข้าไปจนหมด
“ เื่นั้นชั่งมันเถอะพวกเ้าจะตามหาข้าด้วยเหตุอันใด ” ลู่หานเลี่ยงจะตอบคำถามนั้นเขาไม่อยากให้ผู้ใดรู้ว่าเขามีสัตว์อสูรระดับราชันย์อสูรอยู่ภายในกาย
“ ก็ไม่มีอันใดข้าแค่อยากจะขอคำชี้แนะจากศิษย์ขั้นที่ 2 สักหน่อย ” ชายผู้นั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเ้าเล่ห์ จนลู่หานถึงกับแสยะยิ้มเขานั้นล่วงรู้ถึงจุดประสงค์ของมันั้แ่มันอ้าปากแล้ว
นี่แหละเป็ภัยอีกอย่างสิ่งที่เขานั้นคิดว่าอันตรายกว่าการเอาชีวิตรอดภายในป่าแห่งนี้ก็คือพวกศิษย์ที่เข้าร่วมการทดสอบในครั้งนี้ ลู่หานรู้ตนเองดีว่าภายในสายตาของเหล่าศิษย์ขั้นที่ 1 ของสำนักนั้นมองลู่หานที่เป็คนไร้ความสามารถและยังได้เป็ศิษย์ขั้นที่ 2 ของท่านมหาปราชญ์เช่นไร เหล่าศิษย์ส่วนใหญ่ก็ล้วนแต่มีความชิงชังและความริษยาให้กับลู่หานทั้งนั้น
เพราะเช่นนั้นศัตรูของเขาไม่ได้มีเพียงแค่การทดสอบหรือสัตว์อสูรภายในการทดสอบเท่านั้นแต่ยังมีเหล่าศิษย์มากมายของสำนักอักษร์ที่ชิงชังเขาอีก
เพียงแค่มันเอ่ยประโยคนั้นออกมาลู่หานก็ล่วงรู้ถึงเจตนาของมันแล้วว่า เจตนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในใจนั้นคืออันใด
“ ถ้าเ้าอยากจะประมือกับข้าก็รอจบการทดสอบไปก่อนก็ได้ ” ลู่หานพยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้อีกฝ่ายเป็ถึงผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพลังบ่มเพาะมากกว่าเขาและยังมีตั้งสามคน เมื่อมองในมุมใดก็เสียเปรียบ
“ อย่าพูดอย่างนั้นสิลู่หานหลังจากจบการทดสอบนี้ พวกข้าก็คงไม่มีโอกาสพบเจอเ้าหรอก เ้าเป็ถึงศิษย์ขั้นสองผู้สูงศักดิ์พวกข้าไม่มีเวลาเช่นเ้าหรอกวันๆก็ต้องเอาแต่เข้าฝึกฝนต่างๆ ” บุรุษผู้นั้นเอ่ยอย่างเ้าเล่ห์
ลู่หานรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงจะหาเหตุผลทั้ง 108 ประการมาเพื่อขอสู้กับเขาให้ได้ เจตนาของพวกมันคงอยากจะสังหารเขาให้ตายอยู่ภายในดินแดนมายาแห่งนี้
ภายนอกของบุรุษที่กำลังนั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้ขนาดใหญ่สุดแสนจะสงบนิ่งไม่แตกต่างอันใดจากท่าทางนั่งทั่วไปแต่กระนั้นภายในหัวของลู่หานกำลังตรองดูถึงทางเลือกที่ดีที่สุด
“ ท่านอยากจะต่อสู้กับข้ามากขนาดนั้นเลยงั้นรึ ” ลู่หานถาม
“ ใช่สิ!!! การต่อสู้มันก็เป็เพียงการต่อสู้ธรรมดามีกฏอยู่หนึ่งข้อนั้นคือต่างฝ่ายต่างต้องทิ้งตราเคลื่อนย้ายของตนเอง หรือว่าเ้าไม่กล้า!!!! ” ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยยั่วยุลู่หานด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วแสนจะขัดหู
ทว่า..ลู่หานที่นั่งอยู่้าก็ยังคงนั่งอยู่ด้วยท่าทางสุขุมสงบนิ่งไร้ซึ่งความโกรธกับคำยั่วยุของอีกฝ่าย
ดวงตาทั้งสองข้างมองต่ำลงไปที่ศิษย์ขั้นที่หนึ่งทั้งสามอย่างเรียบเฉย ตอนนี้อีกฝ่ายกระทำอย่างที่เขาคิดจริงๆการที่มันตั้งเงื่อนไขการประลองเอาไว้ว่าต้องทิ้งตราเคลื่อนย้ายเพราะว่ามันอยากจะสังหารเขาให้ตาย
ตอนนี้เหล่าศิษย์ที่เข้าร่วมการทดสอบต่างมีตราเคลื่อนย้ายเพื่อใช้ในยามอันตรายคนละหนึ่งอัน พวกมันคงอยากปิดทางหนีของเขาโดยสมบูรณ์สินะ
เมื่อคิดแล้วลู่หานเองก็มีความคิดดีๆเหมือนกันเขาจะได้ลองเล่นกับเ้าพวกนี้เพื่อทดสอบผลจากการฝึกฝนของเขาสักหน่อย
“ ได้สิ ” ลู่หานตอบรับด้วยรอยยิ้มก่อนที่เขาจะะโลงมาจากต้นไม้
ทันทีที่พวกมันได้ยินลู่หานตอบรับการท้าทายของพวกมัน รอยยิ้มที่อยู่ภายใต้ผ้าสีดำที่ปกปิดใบหน้าอยู่ก็ได้ยกยิ้มขึ้นมาพร้อมกับคำในใจที่แสดงออกมาทางรอยยิ้ม ‘ เ้าลู่หานนี้โง่จริงๆ ’
บุรุษที่สวมใส่อาภรณ์สีขาวสง่างามของศิษย์ขั้นที่สองล่องลอยลงมาจากต้นไม้ก่อนที่ทั้งสองข้างจะัักับพื้นอย่างนุ่มนวล
ใบหน้าหล่อเหลาเป็ทุนเดิมของบุรุษที่ทิ้งกายลงมาจากต้นไม้กำลังยกยิ้มเล็กๆที่มุมปากอันเ้าเล่ห์ ก่อนที่หนึ่งมือจะล้วงเข้าไปภายใต้อาภรณ์แล้วนำตราเหล็กที่มีขนาดเท่าฝ่ามือออกมา มันคือตราเหล็กที่มีลวดลายอันแปลกตาถูกสลักเอาไว้ สิ่งที่อยู่ในมือของลู่หานคือตราเคลื่อนย้ายที่ผู้าุโสามมอบให้กับศิษย์ทุกผู้เอาไว้ใช้หลบหนีในยามอันตราย
“ ท่านเอามันออกมาสิขอรับ ” ลู่หานพูดพร้อมกับก้าวเท้าออกไปด้านหน้าหนึ่งก้าว เพื่อส่งสัญญาณราวกับว่าตนเองพร้อมจะต่อสู้
เหล่าศิษย์ขั้นที่หนึ่งพวกนั้นไม่รีรอที่จะยกตราเคลื่อนย้ายของพวกมันออกมาเช่นเดียวกัน
“ งั้นข้าขอพวกท่านหนึ่งข้อบ้างนะขอรับ ”
“ ว่ามา!!! ”
“ พวกท่านช่วยโยนตราพวกนั้นทิ้งก่อนข้าได้หรือไม่ขอรับ ”
“ ได้!!! ” เหล่าศิษย์ขั้นที่หนึ่งพวกนั้นตอบกลับไปอย่างไม่ต้องคิด พวกมันมีจำนวนมากกว่าแล้วยังมีระดับพลังของทักษะรากฐานที่มากกว่าจะต้องกลัวอันใดกัน
ตราเคลื่อนย้ายทั้งสามถูกโยนออกจากฝ่ามือของเหล่าศิษย์ขั้นที่หนึ่งที่อยู่เบื้องหน้าของลู่หาน ดวงตาของลู่หานมองตามตราเคลื่อนย้ายที่ถูกโยนทิ้งหายเข้าไปภายในความมืด
ทว่าหลังจากที่พวกมันโยนตราเคลื่อนย้ายทิ้งแล้วหันกลับมามองที่ลู่หานหวังจะให้อีกฝ่ายทำเช่นเดียวกันแต่ลู่หานกับเก็บตราเคลื่อนย้ายของตนเข้าไปภายในเสื้อแล้วพุ่งกระโจนเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ ลู่หานเ้า!!! ” ศิษย์ที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดอุทานออกมาอย่างตระหนก เมื่อลู่หานพุ่งกระโจนเข้ามาประชิดร่างของมันอย่างรวดเร็ว
ลู่หานกำหมัดแน่นก่อนจะแฝงเร้นพลังบ่มเพาะเข้าไปภายในหมัดแล้วซัดออกไป
ผัวะ!!!! หมัดของลู่หานซัดเข้าไปที่กลางหน้าท้องของศิษย์ผู้แสนจะปากดีผู้นั้น พาให้ร่างของมันเซถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะล้มลงไปนั่งกับพื้น
“ ลู่หานเ้าบัดซบ!!!! ” ศิษย์อีกสองผู้ที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ทิ้งคบเพลิงภายในมือก่อนที่พวกมันจะดึงกระบี่ออกมาแล้วพุ่งกระโจนเข้าหาลู่หานอย่างรวดเร็ว
พวกมันใช้กระบี่ของพวกมันเหวี่ยงเข้าหาลู่หานอย่างรวดเร็วแต่ทว่า...ลู่หานนั้นกลับสามารถเคลื่อนกายหลบกระบี่พวกนั้นได้อย่างง่ายดายไม่มีความยากเย็นเลยสักนิด
เท้าทั้งสองข้างของลู่หานเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วร่างกายท่อนบนกับท่อนล่างสามารถทำงานร่วมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันคือผลจากการฝึกฝนทักษะการต่อสู้กับผู้เป็อาจารย์ที่เขาได้รับมา
กระนั้นทั้งผู้ที่กำลังตวัดกระบี่ใส่เขาอยู่เป็ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีทักษะบ่มเพาะรากฐานที่มีระดับสูงกว่าเขาการเคลื่อนไหวของพวกมันถึงสามารถตามติดเขาได้อย่างไม่ปล่อยเช่นนี้
ในขณะที่ลู่หานกำลังโยกกายหลบกระบี่ทั้งสองเล่มอยู่ ดวงตาของเขาก็ปรายตาไปมองร่างของศิษย์ขั้นที่หนึ่งอีกผู้ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่พื้น
‘ ต้องจัดการสองคนนี้ก่อน ’ ลู่หานคิดในใจ
ทั่วทั้งร่างกายของเขาพร้อมแผ่ซ่านออร่าพลังบ่มเพาะออกมาก่อนที่พลังบ่มเพาะที่แผ่ออกมาจะเริ่มถักทอบังเกิดเป็ปราณกระบี่สีขาวภายในพริบตา
ความสามารถของลู่หานรุกหน้าขึ้นไปอีกขั้นแล้วแม้ว่าจะใช้สมาธิกับการต่อสู้แต่เขาก็ยังมีสมาธิมากพอที่จะสร้างปราณกระบี่ได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้
“ นี่มัน!!! ” ศิษย์ขั้นที่หนึ่งสองผู้ที่กำลังตวัดกระบี่ใส่ลู่หานอุทานออกมาอย่างตระหนก
พริบตาที่มันตระหนกกับปราณกระบี่ที่ลู่หานสร้างขึ้นมา มือของลู่หานก็คว้าจับไปที่ด้ามปราณกระบี่แล้วเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วใช้ปราณกระบี่ในมือตัดเอ็นขาทั้งสองข้างของพวกมันอย่างรวดเร็ว
ฉึบ!!! ฉึบ!!!
“ โอ๊ย!!! ” เสียงร้องแห่งความเ็ปและโอดครวญดังออกมาพร้อมกับร่างกายของพวกมันที่ลงไปนั่งอยู่กับพื้น
ลู่หานไม่รีรอที่จะพุ่งกระโจนเข้าไปหาเป้าหมายถัดไปของเขา
“ ว่าอย่างไงเ้าคนปากดี... ”
จบตอน
204
![ซีรีส์ซิง 6 | หาดร้อนระอุ [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771419235_32055855.webp)
