Precision Bio-Mechanic: เมื่อผมใช้สูตรวิศวกรรมบวกศาสตร์ชี่กงซ่อมระบบร่างกาย

เสียงไอโขลก ๆ ดังสะท้อนมาจากห้องครัว ตามมาด้วยเสียงจามติด ๆ กันสามครั้งจนตัวโยน เป็๲สัญญาณเตือนยามเช้าที่ ‘เกริก’ คุ้นเคยดีตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา

ชายวัยหกสิบปีในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงเลผ่อนคลาย ค่อย ๆ วางถ้วยน้ำอุ่นลงบนโต๊ะไม้สัก ตัวเขาเพิ่งเกษียณอายุจากตำแหน่งผู้จัดการโรงงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์และเครื่องจักรความเที่ยงตรงสูง (High-Precision Machinery) มาได้ไม่ถึงสามเดือน หากเป็๲เมื่อก่อน ในเวลานี้เขาคงกำลังสวมชุดหมีสีน้ำเงิน เดินตรวจสายพานการผลิตที่ควบคุมความคลาดเคลื่อนในระดับไมครอน

แต่ในวันนี้... เครื่องจักรที่เขาต้องมานั่งคำวณและซ่อมบำรุง กลับกลายเป็๲ "ร่างกาย" ของคนในครอบครัว

"พิมพ์... ดื่มน้ำอุ่นนี่ก่อนเถอะ" เกริกเลื่อนแก้วน้ำอุ่นส่งให้ ‘พิมพ์ใจ’ ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่นั่งหน้าซีด มือหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้าซับน้ำมูกปะปนเสียงสูดหายใจฟืดฟาด

"ขอบคุณค่ะพี่เกริก..." พิมพ์ใจตอบเสียงแหบแห้ง "ปีนี้ฝนมาไวเหลือเกิน พิมพ์กินยาแก้แพ้ไปสองเม็ดแล้วยังเอาไม่อยู่ คัดจมูกจนปวดร้าวไปถึงเบ้าตาเลยค่ะ"

เกริกมองภรรยาด้วยสายตาห่วงใย แต่อดไม่ได้ที่จะคิดในมุมของวิศวกรเครื่องกล ‘ยาแก้แพ้ทำหน้าที่เหมือนการไปตัดสัญญาณไฟเตือนที่หน้าปัด แต่มันไม่ได้ไปแก้ที่ระบบท่อระบายของเสียที่กำลังอุดตันเลยสักนิด’

ยังไม่ทันที่พิมพ์ใจจะจิบน้ำอุ่น เสียงฝีเท้ากระแทกส้นหนัก ๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าบ้านสวน พร้อมกับเสียงโวยวายอันคุ้นเคยของ ‘พล’ น้องชายแท้ ๆ ของเกริก ที่กำลังประคอง ‘ป้าเนียน’ พี่สาวคนโตของตระกูล และมี ‘กานต์’ ลูกชายของพล (หลานชายของเกริก) เดินถือตะกร้ายาตามมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"พี่เกริก! ช่วยดูป้าเนียนหน่อยเถอะ พี่เนียนแกบ่นปวดหัวจนตาพร่า พอนั่งรถมาหาผม แกก็ขยับขาไม่ไหว ขาสองข้างบวมฉุเป็๲ท่อนซุงเลยพี่!" พล๻ะโ๠๲บอก พี่ชายคนรองในฐานะหัวเรี่ยวหัวแรงของบ้าน

เกริกเลื่อนเก้าอี้หวายตัวใหญ่ให้ป้าเนียนนั่งลง เขารีบเข้าไปก้มดูที่ข้อเท้าของพี่สาวคนโต ทันทีที่ใช้นิ้วหัวแม่มือกดลงไปบนผิวเนื้อบริเวณหน้าแข้ง เนื้อนั้นบุ๋มลึกลงไปเป็๲รอยตามรอยนิ้วมือ และคืนตัวช้ามากราวกับดินเหนียว

"กดแล้วบุ๋มไม่คืนตัว (Pitting Edema)..." เกริกพึมพำ "ระบบไฮดรอลิกส์ขากลับมีปัญหาขั้นวิกฤตแล้ว"

"ระบบอะไรนะลุงเกริก?" กานต์ หลานชายวัยยี่สิบห้าถามพลางส่งใบผลตรวจโรคจากโรงพยาบาลให้ "นี่ครับผลตรวจของป้าเนียน หมอบอกว่าเป็๲ทั้งความดันโลหิตสูง ไขมันพอกตับ แถมไตก็เริ่มเสื่อม ยาเต็มตะกร้าเลยครับลุง แต่กินเท่าไหร่ขาก็ไม่หายบวม"

ป้าเนียนถอนหายใจยาว แววตาโรยแรง "เนียนเหนื่อยเหลือเกินเกริกเอ๋ย กินยาจนตับไตจะพังหมดแล้ว นอนก็ไม่หลับ บิดเอวทีก็ปวดแปล๊บไปถึงชายโครงขวา"

เกริกกวาดสายตามองคนในครอบครัว... ภรรยาเป็๲ภูมิแพ้เรื้อรัง พี่สาวคนโตเป็๲โรค NCDs รุมเร้า (ความดัน, ไขมันพอกตับ) น้องชายและหลานชายก็ดูเหนื่อยล้าจากความเครียด 

"เอาล่ะทุกคน ฟังพี่นะ" เกริกยืนขึ้นเต็มความสูง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นทรงพลังแบบผู้นำ "โรงงานของฉันไม่เคยปล่อยให้เครื่องจักรพังคาพรมแดง ร่างกายของพวกเราก็เหมือนกัน ยาในตะกร้านั่นน่ะกินตามหมอสั่งไปก่อน แต่ประตูปั๊มระบายของเสียในร่างกายของพวกเธอมัน ‘ปิดตาย’ อยู่ ถ้าไม่เปิดวาล์วหลัก ต่อให้กินยาเป็๲กระสอบก็ไม่มีวันหาย"

"เปิดวาล์ว? ลุงเกริกจะผ่าตัดพวกเราเหรอครับ?" กานต์ทำตาโต

เกริกหัวเราะเบา ๆ "ไม่ต้องผ่าตัด ไม่ต้องเสียเงินสักบาท... พิมพ์ พล กานต์ ป้าเนียน ทุกคนลุกขึ้นยืนแยกเท้าเท่าความกว้างหัวไหล่ เดี๋ยวนี้เลย"

แม้จะงุนงง แต่ด้วยความเคารพในตัวเกริก ทุกคนจึงยอมลุกขึ้นยืนตาม 

"พิมพ์ใจ... ลำคอและอกของเธอคือสถานีคัดแยกสารก่อภูมิแพ้ ป้าเนียน... ตับและขาหนีบของพี่คือถังบำบัดน้ำเสียที่ไขมันอุดตันจนแรงดันขากลับสู้ไม่ไหว" เกริกเริ่มอธิบายด้วยภาษาที่เห็นภาพง่าย "พวกเราไม่มีปั๊มหัวใจคอยฉีดน้ำเหลือง ระบบน้ำเหลืองมันเดินได้ด้วยแรงบีบของกล้ามเนื้อและการหายใจเท่านั้น ตอนนี้เราจะมา ‘เปิดเทอร์โบ’ ให้ระบบระบายของเสียกัน"

เกริกเริ่มขยับท่วงท่าเป็๲ตัวอย่าง 

"จังหวะที่หนึ่ง... ค่อย ๆ ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะอย่างช้า ๆ ยืดให้แผ่นหลังตรงและตึงที่สุด สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ให้ท้องพองออก ทรวงอกขยายตัวเต็มที่!"

พิมพ์ใจและป้าเนียนทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ในทีแรก แต่ทันทีที่แผ่นหลังและวงแขนยืดตึง กล้ามเนื้อโครงร่างรอบ ๆ รักแร้และแผ่นหลังที่เคยหดเกร็งก็ถูกยืดออก ท่อน้ำเหลืองอกหลัก (Thoracic Duct) ซึ่งเป็๲ท่อส่งน้ำเสียที่ใหญ่ที่สุดในร่างกายเริ่มถูกแรงดันลบจากการหายใจเข้าลึก 'ดูด' เอาของเสียจากขาทั้งสองข้างของป้าเนียนขยับขึ้นสู่ช่องอก

"จังหวะที่สอง... ค่อย ๆ วาดแขนลงช้า ๆ ผ่อนคลายหัวไหล่ ปล่อยลมหายใจออกยาว ๆ ท้องยุบลงจนสุด..."

เกริกนำฝึกวนไปเช่นนั้นเพียง 10 รอบ ลานบ้านสวนที่เคยเงียบสงบอบอวลไปด้วยเสียงลมหายใจที่เป็๲จังหวะสอดประสานกัน 

"เอ๊ะ... พี่เกริกคะ" พิมพ์ใจอุทานขึ้นมาเป็๲คนแรก ใบหน้าของเธอเริ่มมีเ๣ื๵๪ฝาด "จมูกพิมพ์... จมูกพิมพ์มันโล่งขึ้นมาเฉย ๆ เลยค่ะ! ตาก็ไม่ค่อยร้อนผ่าวเหมือนเมื่อกี้แล้ว"

"จริงด้วยพี่เกริก!" พลร้องลั่นพลางก้มมองป้าเนียน "พี่เนียนลองก้าวขาซิ"

ป้าเนียนลองยกขาขวาขึ้น แววตาของหญิงชราเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "เหยียด... มันเบาขึ้นเกริก! ปกติแค่ยกขาก็หนักเหมือนมีทรายถ่วงไว้ แต่นี่มันโปร่ง ๆ เหมือนน้ำมันไหลผ่าน"

กานต์มองลุงของตัวเองราวกับเห็นพ่อมด "ลุงเกริกทำได้ยังไงครับ? แค่ยกแขนหายใจเนี่ยนะ?"

เกริกยิ้มพลางหงายฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้น ในความรู้สึกของเกริก บัดนี้ปลายประสาทที่ฝ่ามือของเขากำลังหนาร้อนและซู่ซ่าด้วยกระแสไฟฟ้าชีวภาพที่ถูกกระตุ้นจากการหายใจแบบ Coherence สนามแม่เหล็กเฉพาะที่รอบฝ่ามือของเขากำลังขยายวงกว้างพร้อมที่จะเยียวยา

"นี่แค่การล้างท่อระบายน้ำขั้นต้นเท่านั้นกานต์" วิศวกรเฒ่ากล่าว แววตามุ่งมั่น "ในร่างกายเรายังมีสนามแม่เหล็กชีวภาพ และระบบน้ำลึกในสมองอีกเพียบ... พล กานต์ ไปเตรียมน้ำสะอาดมา พิมพ์... ไปจัดห้องโถงให้โล่ง วันนี้ฉันจะเซ็ตระบบ 'รีบอร์น' ล้างเครื่องยนต์ร่างกายให้พวกเราทั้งครอบครัว!"