ขอรักเธออีกสักครั้ง ภาค 1

นาเดียเดินๆหยุดๆ ในหัวใจเต็มไปด้วยความกลัวจับใจ “ฉันขอรอในเรือได้ไหมคะ” นาเดียเผลอกำมือเเน่น “คุณป้าของผมคนนี้ ไม่เหมือนคนอื่นๆครับ ใจดีมากๆ คุณเข้าไปแนะนำตัวแค่นั้น รถของผมจอดอยู่ตรงนั้น ผมสัญญาว่าคืนนี้เรากลับบ้านแน่นอน” นาเดียมองลานจอดรถกว้างใหญ่ รถยนต์ทุกยี่ห้อจอดเรียงราย ชีวาเดินนำหน้าหญิงสาว เสียงเห่าของสุนัขตัวเล็กทำให้ชีวาสะดุดไม่ก้าวเดินต่อ “สน๊อบ” นาเดียมองร่างของสุนัขตัวน้อย ขนปุยสีขาวน่ารักมากๆ กระโดดโลดเต้นเมื่อชีวาเรียกชื่อ สน๊อบแสนรู้ รุ่นพี่ของแม็กวิ่งตรงเข้ามาหาชีวา ทั้งเลียทั้งกระโดดรอบตัว ชีวาหัวเราะเสียงดังลั่น “สน๊อบ นายจำฉันได้ด้วย ฮ่าๆๆ เก่งมาก” ร่างสูงอุ้มสุนัขพันธ์ผสมก้าวเข้าหานาเดีย “ผมเอามันมาให้คุณป้าเลี้ยงเมื่อหกเดือนก่อน มันคือพี่ชายของแม็ก ทั้งสองตัวเกิดจากท้องแม่ตัวเดียวกัน ผมไม่นึกว่ามันจะจำผมได้” นาเดียลูบหัวเจ้าสน๊อบอย่างเอ็นดู “น่ารักพอๆกันค่ะ”

“สวัสดีจ๊ะ ชีวา” มาดีน่ายืนยิ้มที่ระเบียงบ้านพักตากอากาศบนเกาะแห่งนี้ “สวัสดีครับ คุณป้า” ชายหน่มส่งสน๊อบให้นาเดียอุ้มต่อ ขายาวๆก้าวอย่างเร็วตรงเข้าไปกอดมาดีน่าแน่น “สบายดีไหมครับ ผมขอโทษครับที่ไม่ได้รับโทรศัพท์เมื่อวานนี้” มาดีน่าตบหลังของหลานชายเมื่อชีวาก้มลงแตะปลายเท้าทั้งสอง “พาใครมาด้วย หญิงสาวลูกครึ่งใช่ไหม” มาดีน่ามองนาเดียเพียงแวบเดียวเท่านั้น “เธอ คือ นาเดียครับ” มาดีน่าต้องเงยใบหน้ามองนาเดียอีกครั้ง การแนะนำตัวของเพื่อนสาวของเขาไม่เหมือนครั้งก่อนๆ ชีวามักจะแนะนำสาวๆที่พามาเยี่ยมป้าของเขาด้วยคำว่า เพื่อนของผมครับ และจะไม่บอกชื่อของหญิงสาวคนนั้น แต่ครั้งนี้เขาแนะนำชื่อของหญิงสาว “นาเดีย ชื่อเพราะจ่ะ เข้ามาข้างในกันดีกว่า” นาเดียพนมมือไหว้คุณป้าของชีวา เธอได้รับการรับไหว้ตอบโดยจุมพิตบนหน้าผาก คุณป้าจูงมือนาเดียให้เดินเข้าข้างในบ้าน

ภายในห้องนอนของมาดีน่า สาวใช้เลือกเสื้อผ้าสำหรับนาเดีย “ชุดนี้ดีไหมคะ คุณท่านไม่ได้ใส่นานแล้วนะคะ” มาดีน่ายิ้มให้สาวใช้ “นาเดีย..คนนี้คงจะเป็นผู้หญิงที่เขาเลือก พวกเราควรต้อนรับเธอให้ดีๆ แล้วช่วยตามชีวามาพบฉันที่ระเบียงหลังบ้านด้วย” สาวใช้รับคำสั่งรีบออกไปตามชีวา บ้านพักตากอากาศหลังใหญ่สองชั้น พร้อมสระว่ายน้ำ งดงามและร่มรื่น รอบบ้านจัดสวนสวยงาม หญิงสาวเดินวนรอบอ่างเก็บน้ำเล็กๆ เธอนั่งลงบนก้อนหินเจี่ยให้แบนราบ “คุณชีวาคะ คุณชีวา” เสียงสาวใช้ร้องเรียกหาชีวา นาเดียลุกขึ้นยืนตัวตรงเมื่อสาวใช้คนแรกวัยเท่าๆเธอมองไปรอบๆ “คุณชีวา เข้าห้องน้ำคะ เขาเดินไปทางนั้น” สาวใช้วางชุดใส่เล่นในมือของนาเดีย “คุณท่านให้เอามาให้คุณนาเดียค่ะ ดิฉันจะพาไปห้องนอนของคุณชีวานะคะ คุณจะได้อาบน้ำ สระผมใหม่ค่ะ”

ชีวาเดินสวนทางกลับออกมาจากห้องนอนของเขา พบทั้งคู่หยุดเดิน นาเดียอยู่ในอาการผวาเล็กน้อย “อ่าว ดาน่า มีอะไรเหรอ” ดาน่าย่อร่างนิดหน่อยคล้ายทำความเคารพเจ้าชาย “คุณท่านให้มาตามคุณชีวาไปพบที่ห้องนอนท่านค่ะ” ชีวายิ้มแล้วโอบร่างของนาเดีย มองชุดเสื้อผ้าในมือของเธอ กระซิบเบาๆใกล้ใบหูของเธอ “คุณห้ามตอบคำถามดาน่า ถ้าเธอถามเกี่ยวกับเราสองคน ผมขอไปพบคุณป้าก่อน” ชีวาฉกจูบแก้มของนาเดียต่อหน้าสาวใช้ที่ยืนยิ้มเเป้น นาเดียผลักร่างของชีวาไม่ทัน “อายเธอด้วยสิคุณ” ชีวาตบก้นของนาเดียอย่างแรง “ผม....พี่เลี้ยงของคุณ ทำไมต้องอายครับ”

ชีวาเดินเข้าไปในห้องครัว มองหาตู้เย็น “แคท ” สาวใช้ร่างท้วมรีบวิ่งเข้ามาเปิดตู้เย็นให้ชายหนุ่ม “ผมหิวมากจริงๆ มีอะไรให้ทานไหม” ชีวาส่งสายตาอ้อนวอนของอาหารจากแคทธารีน “อาหารเที่ยงเสร็จแล้วค่ะ อีกสิบนาที่จะตั้งโต๊ะ คุณชีวาทานผลไม้จานนี้รองท้องดีไหมคะ” ชีวาหยิบจานองุ่นเม็ดโต โยนหลายเม็ดเข้าปาก “ผมไปหาคุณป้าก่อน เอ่อออ แคท มีใครมาหาคุณป้าไหม” แคทธารีนดึงแขนของชีวาให้พ้นรัศมีกล้องจับภาพในห้องครัว “มีค่ะ คุณปู่มาเองค่ะ ทั้งสองทะเลาะกันอีกแล้วค่ะ คุณปู่จะให้คุณท่านย้ายกลับเข้าไปอยู่ที่คฤหาสน์แต่คุณท่านไม่ยอม และมีอีกเรื่องนะคะ คุณวิภาดามาที่นี่หลังจากนั้น บอกว่าขอเกาะนี้คืนเป็นการแลกเปลี่ยนด้วยอะไร ดิฉันไม่ทราบค่ะ”

ชีวากอดร่างของสาวใช้ที่เขาเคารพมาก “ผมขอบคุณครับที่ดูแลคุณป้าแทนผม” ชายหนุ่มป้อนเม็ดองุ่นให้แคทธารีน “ผมไปก่อน” ชีวารีบเดินตรงเข้าไปในตัวเรือนของบ้านพัก เดินขึ้นบันไดผ่านบริเวณกราบไหว้สักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของคุณป้า ชีวามองภาพวาด รูปภาพที่นำมาจัดแขวนใหม่ทุกภาพบนผนังทางเดิน ปลายเท้าทั้งสองยืนชิดกันตรงหน้ารูปภาพของ “สัญชัย !!” ญาติผู้น้อง ลูกชายคนเดียวของมาดีน่าวัยห้าสิบสี่ปี สัญชัยที่เสียชีวิตกระทันหันจากอุบัติเหตุในวัยเพียงยี่สิบสามปีเท่านั้น

สาเหตุของอุบัติเหตุเกิดจากสามีของมาดีน่าดื่มเหล้าหนักในคืนนั้น ขับรถอย่างไม่ได้สติชนเทือกเขาในประเทศฟินแลนด์และการเสียชีวิตของสัญชัยทำให้มาดีน่าหย่ากับสามีนักธุรกิจชื่อดัง มาดีน่าหันหลังให้กลับชีวิตไฮโซฯ ย้ายกลับมาอยู่ที่เกาะเเห่งนี้ตามลำพัง ไม่ยอมคบค้าสมาคมกับใครนอกจากอนินท์น้องชายและชีวาหลานที่รักที่สุด ชีวาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของมาดีน่า หยิบผ้าคลุมไหล่ผืนบางคลี่ออกแล้วพาดบ่าเดินลงมาตรงไปที่ระเบียงด้านหลังติดริมชายหาด

มาดิน่านั่งถักโครเชต์ในท่านั่งที่สบาย ข้างๆเจ้าสน๊อบน้อยนั่งเฝ้าเจ้านายอย่างใกล้ชิด ชีวายืนมองคุณป้าที่ตนรักมากเท่ากับแม่อารยา ภาพความทรงจำเมื่อสองปีก่อนผุดขึ้นมาในสมอง “สัญชัย ฉันจะเล่นกระดานโต้คลื่น นายจะทำอะไร” สัญชัยชอบการแข่งรถเป็นชีวิตจิตใจ “ไปซ้อมแข่งรถโว้ย อีกสามวันจะถึงวันแข่งขัน ฉันจะหนีแม่ไปแข่ง ครั้งนี้นายอย่าบอกแม่ของฉันนะ” กำปั่นของชีวาทุบลำต้นของต้นไม้ใหญ่ “ถ้าวันนั้นนายขับรถเอง นายคงไม่ตายแน่นอน” ชีวาหลับตาลงหยดน้ำตาร่วงบนแก้มทั้งสองข้างของเขา ชายหนุ่มพิงต้นไม้มองใบหน้าที่เศร้าหมองของมาดีน่าผู้เป็นแม่ที่นั่งเม่อลอยมองท้องทะเลในเวลานี้ “เราต้องทำอะไรสักอย่าง” ชีวาซับน้ำตาด้วยผ้าคลุมไหล่ ก้าวต่อเข้าไปหามาดีน่า สองมือปิดดวงตาของมาดิน่า “ใครเอ่ย”

“ชีวา หลานรักของป้า”

“ไม่ใช่ครับ ฮ่าๆๆ” ชีวาจุมพิตกลุ่มผมของป้าแล้วโน้มใบหน้ามาจุมพิตที่หน้าผากของมาดีน่า “ถักเสื้อให้ใครครับ” มาดีน่าชูเสื้อไหมพรมขึ้นสูง ชีวาคลุมผ้าคลุมไหล่ให้มาดีน่า “โอ้...ขอบใจมากจ๊ะ” ชีวาอ้อมมาคุกเข่าตรงหน้าของมาดีน่า “ถักเสื้อให้ใครครับ” มาดีน่าวางเสื้อถักลงในตะกร้า ปลายนิ้วมือเขี่ยเส้นผมปรกใบหน้าของชีวา “ของสัญชัย” ชีวาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ป้าครับ สัญชัยไม่อยู่แล้ว คุณป้าจะถักให้เขาทำไมครับ” มาดีน่าหลบสายตาที่จ้องดวงตาที่ปวดช้ำและปวดร้าวมากที่สุด ชีวาดึงเสื้อถักด้วยไหมพรมออกมาจากตะกร้า “ผมขอเสื้อตัวนี้” ชีวาสวมใส่เสื้อไหมพรมอย่างเร็ว “ชีวา ถ้าหลานอยากได้ป้าจะถักให้ แต่ตัวนี้เป็นของสัญชัย ถอดออกเดี๋ยวนี้” ชีวาลุกยืนขึ้น “ไม่ครับ ผมขอ” มาดีน่าส่ายศีรษะไปมา “ไม่ ไม่ อย่าเอาของเขาไปใช้”

“เรียกผมว่าลูกซิครับ ตอนนี้ผมคือสัญชัย และผมสวมเสื้อที่แม่ถักให้ มันเป็นของผม” ชีวายืนยันความเป็นเจ้าของ ในขณะนั้นนาเดียเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น หญิงสาวได้ยินเสียงสนทนาของทั้งสองดังมาจากด้านหลัง นาเดียรีบถอยหลังออกมาแต่สาวใช้ดาน่ากำลังเดินตรงเข้ามา หญิงสาวก้าวเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้สูง ดาน่าเดินผ่านพร้อมถาดอาหารสองถาด “ชีวา ถอดเสื้อไหมพรมตัวนี้ออก ป้าสั่ง” ดวงตาของมาดีน่าแดงก่ำ “ชีวา ป้าไม่ได้เป็นบ้าหรือเสียสติ ป้าถักเสื้อพวกนี้เพราะ... ป้าถักมันขึ้นก่อนวันเกิดของสัญชัย และป้าจะบริจาคให้คนยากจน ชีวา..หลานอย่าใส่เสื้อสำหรับคนที่ตายไปแล้ว มันไม่ดีรู้ไหม ถอดออกเดี๋ยวนี้” ชีวาน้อมศีรษะคุกเข่าลง ซบใบหน้าหนุนตักป้าที่น่าสงสาร “ผมรักป้าเหมือนแม่ของผมคนหนึ่งครับ” นาเดียได้ยินทุกถ้อยคำ ทรุดร่างนั่งลงบนพื้นหญ้าไม่กล้ากระดุกกระดิก

ชีวายอมถอดเสื้อไหมพรมออก พับวางไว้ที่เดิม “คราวนี้มาพูดเรื่องของเราดีกว่า ทำไมรับปากคุณพ่อแบบนั้น ชีวิตของหลานเหมือนตายทั้งเป็น แล้วนาเดียเป็นใคร ” เสียงนาเดียขยับกาย เจ้าสน๊อบได้ยิน เห่าดังลั่น วิ่งตรงไปที่พุ่มไม้ นาเดียคลานหลบเจ้าสน๊อบ เจ้าสุนัขแสนฉลาดมุดเข้าในพุ่มไม้ไล่ลาคนที่หลบมัน ชีวาเอียงร่างมองเห็นนาเดียคลานไปมา เจ้าสน๊อบไม่ยอมถอย เดินหน้าดมกลิ่นวิ่งวนไปมารอบพุ่มไม้ “เธออยู่ตรงนี้ครับ” มาดีน่าหันหน้ามองนาเดียมุดเข้าในพุ่มไม้กลุ่มสุดท้าย “นาเดีย หนูทำอะไรอยู่จ๊ะ” หญิงสาวตกใจรีบลุกขึ้นยืน เจ้าสน๊อบโผล่ออกมาพอดี “อย่ากัดฉันนะ ฉันมาดี” เธอโบกมือเจรจากับสน๊อบที่เอียงหน้าไปมา “มันไม่กัดคุณหรอก คุณมาทำอะไรตรงนี้ครับ”