[จบ] ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ในวันสิ้นโลกพร้อมมิติส่วนตัว

        ตอนที่ 33 แม่เซียวมีงานทำแล้ว

        “หาช่างมาซ่อมได้ไหม?”

        “วันอากาศร้อนระอุแบบนี้ จะหาช่างที่ไหนมาซ่อมได้ พวกเขาหยุดงานกันหมดแล้ว!”

        “แล้วเราจะทำยังไงกันดี ทั้งฝ่ายการจัดการอสังหาริมทรัพย์มีแผงโซลาร์เซลล์แค่ 8 แผง เสีย 7 แผงเข้าไปแล้ว เราจะใช้แอร์กันได้ยังไง ฉันทนไม่ไหวหรอกนะ ฉันจะลาออก”

        “ลาออกด้วยปัญหาหยุมหยิมแค่นี้เนี่ยนะ เด็กยุคหลังปี 2000 นี่ไม่มีน้ำอดน้ำทนเอาเสียเลย!”

        “ฉันมาทำงานที่ฝ่ายการจัดการอสังหาริมทรัพย์ก็เพียงเพื่อจะตากแอร์ ไม่อย่างนั้นคิดว่าจะเพราะอะไรอีกล่ะ รีบไปหาช่างมาซ่อม ไม่อย่างนั้นฉันจะลาออก!”

        “ไอ้เด็กอวดดี แกเป็นหัวหน้าหรือฉันเป็นหัวหน้ากันแน่ มาสั่งฉันได้ยังไง?”

        “ฉันไม่สนใจหรอก”

        เซียวหมิงเยวี่ยและครอบครัวเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เมื่อเดินผ่านฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์ก็ได้ยินคนสองคนทะเลาะกันอยู่

        เด็กสาวในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์โวยวายว่าจะลาออกถ้าไม่ได้ตากแอร์ ในขณะที่ผู้จัดการวัยราว 30 ปีที่อยู่ข้าง ๆ ดูจะเอือมระอาเธอเป็นอย่างมาก 

        เซียวหมิงเยวี่ยเงยมองตัวอักษรสามตัวโตบนป้ายชื่อของฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์ ในใจมีแผนผุดขึ้นมาทันที

        “ขอฉันดูหน่อย บางทีฉันอาจจะซ่อมได้” เธอบอกเสียงเรียบ 

        ผู้จัดการจางกับหลี่เหวินจิ้งหันขวับมาโดยพร้อมเพรียง สีหน้าดูแปลกใจเมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนหนึ่งเป็นคนพูด

        “คุณซ่อมได้เหรอ?”

        “ซ่อมได้จริงเหรอ?”

        เซียวหมิงเยวี่ยเลิกคิ้วแล้วบอก “จะให้ลองดูก็ได้นะคะ”

        หลี่เหวินจิ้งเอ่ยด้วยความลิงโลด “พี่สาว ถ้าพี่ซ่อมได้จริง ฉันเลี้ยงไอศกรีมพี่เลย! ฉันเก็บไอศกรีมเอาไว้ในตู้เย็นของฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์เยอะ ตอนนี้มันละลายหมดแล้ว แต่ถ้ากลับมาแข็งก็ยังกินได้อยู่”

        เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มบอก “น้องสาวใจกว้างคนนี้ จะแบ่งให้ฉันถ้วยเดียวเองเหรอ?”

        เธอชูสองนิ้วพลางบอก “ฉันอยากได้ 2 ถ้วย”

        หลี่เหวินจิ้งหัวเราะคิกคักก่อนตอบว่า “ก็ได้ 2 ถ้วยพอแล้วนะ! พี่ต้องซ่อมให้ได้ โชคของฉันทั้งหมดขึ้นอยู่กับพี่! ยังมีหมูสามชั้นแช่แข็ง 2 ถุงในตู้เย็นที่ฉันยังไม่ได้กินเลย”

        ผู้จัดการจางมองครอบครัวของเซียวหมิงเยวี่ย พวกเขาแต่งตัวเรียบร้อย ผมสะอาดสะอ้าน ไม่น่าจะขาดแคลนไฟฟ้าและน้ำ ลูกบ้านที่นี่ส่วนใหญ่มักมีสภาพมอมแมม แสดงว่าครอบครัวนี้ต้องเป็นคนพิเศษแน่นอน

        บางทีพวกเขาอาจมีแผงโซลาร์เซลล์ที่บ้าน ถึงได้รู้วิธีซ่อมแซม

        ผู้จัดการจางยิ้มบอก “สวัสดีครับ ผมผู้จัดการจาง พวกคุณเป็นลูกบ้านที่นี่เหรอครับ? ถ้าซ่อมได้จริง ๆ เราจะให้ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อแน่นอนครับ”

        “ค่าตอบแทนอะไรเหรอคะ?”

        “ขอแค่ทำสุดความสามารถ จะให้ตอบแทนยังไงก็ได้หมดครับ ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอครับ?”

        “ฉันแซ่เซียวค่ะ เรียกฉันว่าหมิงเยวี่ย พ่อคะ มาช่วยหนูหน่อย”

        เซียวหมิงเยวี่ยเลิกพล่ามแล้วขึ้นไปชั้นบนกับพ่อเซียวเพื่อดูแผงโซลาร์เซลล์

        แค่ได้ยินพวกเขาพูดกันว่าพัง 7 แผงจาก 8 แผง เธอก็คาดเดาได้ว่าน็อตยึดแผงหลักน่าจะหลวม ไม่เช่นนั้นจะเสียทีเดียว 7 แผงพร้อมกันได้อย่างไร

        เพราะแบบนั้นเธอถึงได้กล้าตกลงช่วยเหลือเรื่องนี้

        แล้วก็เป็นไปตามคาด เธอเจอจุดที่หลวมอย่างรวดเร็ว น็อตหลุดออกไปตัวหนึ่ง มีเพียงแผงโซลาร์เซลล์ที่ใกล้ที่สุดที่ยังเชื่อมต่ออยู่ ในขณะที่แผ่นที่เหลือขาดการเชื่อมต่อไปแล้ว 

        แต่ละชุดมีแผงโซลาร์เซลล์ 4 แผง มีเพียง 1 ใน 2 ชุดที่ยังใช้การได้ ซึ่งมีกำลังไฟเพียงพอให้เปิดไฟได้เท่านั้น ไม่แปลกที่จะไม่สามารถใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่ได้ ขนาดตู้เย็นยังใช้ไม่ได้ นับประสาอะไรกับเครื่องปรับอากาศ

        เซียวหมิงเยวี่ยหยิบไขควงมาไขยึดแผงกลับเข้าไปให้แน่นอย่างคล่องแคล่ว

        “ลองดูซิว่ามีไฟเข้าหรือยัง” เธอตะโกนลงไปด้านล่าง

        หลังจากนั้นไม่นานหลี่เหวินจิ้งก็ร้องตะโกนด้วยความดีใจ

        “ติดแล้ว! แอร์ใช้ได้แล้ว! พี่สาว พี่เป็นเทพเจ้าของฉันเลย!”

        ทันทีที่เธอลงมาด้านล่าง ผู้จัดการจางก็เดินมาหาด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ เขากำลังจะเอื้อมไปเขย่ามือเธอ แต่กลับถูกพ่อเซียวคว้าไว้

        “ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ” พ่อเซียวบอก

        ผู้จัดการจางอึ้งไปชั่วขณะก่อนกล่าวขอบคุณเขาซ้ำ

        “ขอบคุณที่คุณทั้งคู่ช่วยซ่อมแผงโซลาร์เซลล์นะครับ ไม่อย่างนั้นฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์คงทำงานกันไม่ได้ พอไม่มีแอร์แล้วคนพวกนี้ก็พานจะลาออกกัน”

        “ไม่เป็นไรครับ เราถือว่าเป็นเพื่อนบ้านกัน ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้วครับ”

        หลังกล่าวเป็นมารยาท เซียวหมิงเยวี่ยก็พูดเข้าประเด็น

        “ว่าแต่ผู้จัดการจางคะ คุณยังขาดคนอยู่หรือเปล่า แม่ฉันบอกว่าอยู่ว่างที่บ้าน อยากจะหางานใกล้บ้านทำน่ะค่ะ เธอบอกบ่อย ๆ ว่าฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์ดีมาก อยู่ในชุมชนเดียวกันนี่เอง หัวหน้าก็เป็นคนใจดี เลยอยากจะลองมาสัมภาษณ์งาน แต่กลัวว่าจะสู้ใครไม่ได้น่ะค่ะ”

        เธอระบายยิ้มจนยากที่จะปฏิเสธ

        พ่อเซียวมองลูกสาวด้วยความตกใจ ภรรยาเขาพูดอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน?

        แม่เซียวที่นั่งตากแอร์ในรถได้ยินแล้วงุนงง เธอบ่นว่าไม่อาจอยู่ว่างที่บ้านได้ตลอดก็จริง ทั้งครอบครัวมีค่าใช้จ่าย เธอไม่ได้มีรายได้ ไม่ช้าก็เร็วอาจต้องหางานทำ

        ตอนนั้นเซียวหมิงเยวี่ยกำลังดูโทรทัศน์อยู่ นี่ลูกเก็บเอาคำของเธอมาใส่ใจด้วยหรือ?

        แม่เซียวรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวใจ ลูกสาวคนนี้กำลังช่วยแม่หางานอยู่จริง ๆ

        ผู้จัดการจางอึ้งไป ตอนนี้ฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์ไม่ขาดคนเพราะมีเครื่องปรับอากาศ ทุกครั้งที่เปิดรับสมัครงานก็มีคนแห่แหนกันมาสมัคร รวมถึงลูกบ้านในชุมชน หลายคนเข้ามาไม่ได้ก็พยายามเบียดหัวเข้ามาทางประตูหลัง

        แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีตำแหน่งว่างเลย

        ผู้จัดการจางวางแผนอย่างรอบคอบ ครอบครัวนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ การรับเข้ามาทำงานอาจเป็นผลดีต่อฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์ ต่อไปถ้าแผงโซลาร์เซลล์พังอีกจะได้มีคนซ่อมแซม

        อย่างไรเสียแม่เธอทำงานอยู่ที่นี่ จะทนปล่อยให้แม่ไม่ได้ตากแอร์ได้อย่างไร

        “แม่คุณคงเป็นคนเก่ง เป็นเกียรติของเราที่ได้เธอมาทำงานที่นี่!”

        ผู้จัดการจางหัวเราะแล้วตอบตกลงในทันที

        เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มเบิกบานพลางบอก “ขอบคุณมากค่ะ ผู้จัดการจาง”

        พ่อเซียวยังคงงุนงง แต่เพราะอยู่ต่อหน้าคนนอกจึงไม่ได้พูดอะไรมาก

        เซียวหมิงเยวี่ยเป็นคนที่ใช้ชีวิตมาสองครั้งแล้ว วิสัยทัศน์ของเธอย่อมก้าวไกลกว่า

        เมื่อเกิดอุทกภัยในปีที่สองหลังวันสิ้นโลก ผู้ประสบภัยนับล้านจะอพยพเดินทางลงไปเมืองทางใต้ ฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์จะรวมตัวกันกลายเป็นกลุ่มเจ้าหน้าที่เคลื่อนย้ายถิ่นฐาน มีหน้าที่จัดหาที่อยู่ให้ผู้ประสบภัย

        แม้สถานะของเจ้าหน้าที่เคลื่อนย้ายถิ่นฐานไม่ได้สูง แต่พวกเขาก็พอเชิดหน้าราวกับเป็นหัวหน้าได้ หลายคนมอบของกำนัลให้เจ้าหน้าที่เหล่านี้เพื่อให้หาที่อยู่ให้ คำของเจ้าหน้าที่จึงล้วนไม่ซื่อตรง

        ชาติก่อนเซียวหมิงเยวี่ยริษยาคนที่มีตำแหน่งนี้ที่สุด ผลประโยชน์ที่ได้รับน่าอิจฉา สามารถเข้าถึงข้อมูลภายในได้ก่อนใคร ทำให้ได้เปรียบคนทั่วไปเป็นร้อยเท่า

        เวลานี้เธอจึงต้องส่งคนในครอบครัวเข้าไปปูรากฐานก่อน จะได้ไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีก หากเธอมีเจ้าหน้าที่ทางการในบ้าน ผู้คนยังต้องไว้หน้าอีกด้วย

        ตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสม ประโยชน์ของการเป็นเจ้าหน้าที่จัดการอสังหาริมทรัพย์ยังไม่ปรากฏชัดเจน ถ้ารอจนถึงปีหน้าที่จะเกิดอุทกภัยและมีการรวมตัวของเจ้าหน้าที่จัดการอสังหาริมทรัพย์ ก็คงสายเกินกว่าจะเข้าทำงานนี้แล้ว ถึงตอนนั้นมันคงยิ่งยากเกินเอื้อม

        แม่เซียววิ่งมาหาก่อนบอก “สวัสดีค่ะ ผู้จัดการจาง ฉันแซ่เจี่ยง เรียกว่าเสี่ยวเจี่ยงก็ได้ค่ะ...”

        แม่เซียวแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มกว้าง ลูกสาวปูทางมาให้ทุกอย่างแล้ว เธอจะทำให้ผิดหวังได้อย่างไร

        เธอเล่าว่าจบมหาวิทยาลัยจากที่ไหน และได้รางวัลอะไรมาบ้าง วาจาฉะฉานของเธอราวกับกำลังสัมภาษณ์งาน ทำให้ผู้จัดการจางประทับใจ

        เดิมทีผู้จัดการจางคิดว่าแม่ของเซียวหมิงเยวี่ยคงเป็นหญิงวัยกลางคนธรรมดา นึกไม่ถึงว่าจะนิสัยใจคอแบบนี้ ทั้งยังจบมหาวิทยาลัยและช่างเจรจาไม่น้อย

        “เคยชนะที่หนึ่งในการแข่งโต้วาทีด้วยเหรอครับ?” เขาถาม

        “ค่ะ ฉันนำทีมไปประชันฝีปากมา ตอนเราไปแข่งขันระดับมณฑลกัน เราท้าชนกับนักศึกษามหาวิทยาลัยดัง ๆ ได้สบายเลยค่ะ ปีนั้นทีมเราได้ที่หนึ่งระดับประเทศ พอกลับไปโรงเรียน ครูใหญ่ก็ให้รางวัลฉันมา 500 หรือ 700 หยวนนี่แหละ ยุคนั้นเงินไม่กี่ร้อยหยวนก็ถือว่าก้อนโต หลายคนเงินเดือนแค่ไม่กี่ร้อยเอง”

        แม่เซียวย้อนเล่าความหลังอันยิ่งใหญ่อย่างภาคภูมิใจ

        ผู้จัดการจางพึงพอใจมากก่อนบอก “พี่เจี่ยง บริษัทเราจะเปิดตำแหน่งผู้ประสานงานเดือนหน้า ผมคิดว่าพี่เหมาะสมมาก ในฐานะตัวแทนของฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์ ผมยินดีต้อนรับคุณครับ!”

        “ขอบคุณค่ะ ผู้จัดการจาง” แม่เซียวยกยิ้มตาหยี