แสนรักแสนแค้น_End

        ก๊อกๆๆ...... ก๊อกๆๆ......

        “อัญเป็นอะไร?... เปิดประตูห้องน้ำ”

        นายหัวแสนตัดสินใจเดินไปยังห้องน้ำ ที่ตอนนี้ประตูห้องน้ำปิดสนิท เขายื่นมือใหญ่ไปบิดลูกบิด แต่ปรากฏว่าล็อกจากด้านใน คิ้วเข้มหนาขมวดคิ้วเข้าหากัน ที่ทำไมอัญชิษฐาถึงจะต้องล็อกประตูห้องน้ำด้วยในเวลาเช่นนี้

        จากที่เป็นห่วงก่อนหน้านี้อยู่แล้ว ยิ่งห่วงมากขึ้น นายหัวแสนเคาะประตูห้องน้ำ พร้อมกับร้องตะโกนถามเสียงดัง และสั่งให้หญิงสาวตัวเล็กที่อยู่ในห้องน้ำเปิดประตู

        แกร๊กกก......

        “ฉันไม่ได้เป็นอะไร”

        อัญชิษฐาเปิดประตูห้องน้ำ เห็นนายหัวแสนยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ กำลังจะเคาะประตูห้องน้ำอีกรอบ ดวงตากลมโตคู่สวยมองสบตากับดวงตาคมกริบนิ่ง แต่แล้วก็ต้องแสร้งหลบสายตามองไปทางอื่น ขณะที่ปากบางจิ้มลิ้มพูดบอกออกไปด้วยน้ำเสียงเนืองๆ ราวกับกำลังเหนื่อยล้าอ่อนเพลียเต็มที

        ก็จะไม่ให้เธอเหนื่อยล้าอ่อนเพลียได้ยังไงกัน เธอเล่นอาเจียนเอาเศษอาหารที่อยู่ในท้องไปจนหมดแล้วอย่างนี้ ไม่พอยังเอาเรี่ยวแรงเธอออกไปด้วยกว่าครึ่ง

        แต่กระนั้น เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เพราะไม่อยากให้นายหัวแสนสงสัย เธอไม่อยากให้เขารู้ว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นภายในตัวเธอ

        “ไม่ได้เป็นอะไรก็ดี ฉันไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไปในตอนนี้ เพราะฉันยังชำระแค้นเอากับเธอไม่เสร็จ”

        อัญชิษฐาได้ยินคำพูดบาดลึกที่ออกมาจากปากของนายหัวแสน ขอบตาร้อนผะผ่าวขึ้นมา แววตาแสดงความเจ็บปวดที่อยู่ภายในออกมา แต่เป็นเพียงแค่แวบเดียว เธอบอกตัวเองให้เข้มแข็งเข้าไว้ ไม่ให้เขาเห็นถึงความอ่อนแอของเธอ หากเขาเห็นถึงความเจ็บปวดและอ่อนแอของเธอ เขาจะยิ่งสะใจ

        ‘นี่เขาไม่เชื่อคำพูดเธอเลยสักนิดเลยเหรอ อย่างนี้แล้วเขาจะสืบหาความจริงหรือเปล่า’

        อัญชิษฐาพร่ำพูดกับตัวเองอยู่ภายในใจ และให้รู้สึกท้อแท้ ที่เธอพยายามพูดพยายามอธิบายมากมายขนาดไหน นายหัวแสนก็ไม่คิดตาม และไม่เชื่อในคำพูดของเธอเลยสักนิดเดียว

        ตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยมากแล้วจริงๆ เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ เธอขอพักก่อนเถอะ ถึงเธอจะรู้สึกท้อแท้ในตอนนี้ แต่เธอไม่คิดจะท้อถอย จะยังคงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองให้จงได้ ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อ และไม่ว่าจะยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหนก็ตามที

        “.........”

        อัญชิษฐาหันเหสายตามามองหน้านายหัวแสน ก่อนจะหันไปมองเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม เธอต้องการการพักผ่อนเหลือเกินในตอนนี้ เพราะงั้นเธอจึงไม่คิดจะสนใจเขาอีก ก้าวเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม แล้วค่อยๆล้มตัวลงนอน ด้วยท่าทางอ่อนเปลี้ยเพลียแรง

        “ไหนบอกว่าไม่เป็นอะไรไง แล้วทำไมยังจะต้องกลับไปนอนอีกล่ะ?”

        คิ้วเข้มหาขมวดเข้าหากันอีกครั้ง เมื่อเห็นหญิงสาวตัวเล็กล้มตัวลงไปนอนบนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม ทั้งที่ปากก็พูดว่าไม่ได้เป็นอะไร แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเธอเป็นอะไร แต่กระนั้นก็ไม่อยากที่จะแสดงออกว่าเป็นห่วงออกมา จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

        “ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่เหนื่อย ขอพักสักหน่อยเถอะนะ”

        อัญชิษฐาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงใดๆกับนายหัวแสนใจตอนนี้ เปลือกตาที่มีขนตาเป็นแผงยาวงอนปิดเข้าหากัน ขณะที่ปากบางจิ้มลิ้มพูดตอบเขาด้วยน้ำเสียงเนืองๆ พอกล่าวจบก็ไม่สนใจเขา และผล็อยหลับไปเลยในทันที

        “.........”

        นายหัวแสนยืนมองร่างบาง ที่นอนหลับอยู่บนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม ด้วยความรู้สึกเป็นห่วง แต่พยายามบอกตัวเองไม่ให้เป็นห่วง เขาควรจะสะใจสิถึงจะถูกที่เธอดูอ่อนแออย่างนี้

        “เปล่า... ฉันไม่ได้คิดจะบอกว่าวิททำ และฉันไม่ได้จะมาพูดหรือมาให้ดูรูปลอยๆ แล้วมาบอกว่าฉันไม่ได้ทำ แต่ฉันอยากให้นายสืบดูให้รู้แน่ หาหลักฐานมาสิ แล้วค่อยมาบอกว่าฉันเป็นคนทำให้เล็กฆ่าตัวตาย หากนายมีหลักฐานว่าฉันเป็นคนทำฉันก็พร้อมยอมรับการแก้แค้นจากนายทุกเมื่อ”

        นายหัวแสนหวนคิดถึงรูปภาพที่อัญชิษฐาให้ดู และหวนคิดถึงคำพูดของเธอ ใช่สินะ เขาเชื่อในคำพูดของวิทนันท์ไปซะสนิทใจ โดยไม่ได้สืบหาหลักฐานมาอ้างอิง แล้วไปกล่าวโทษว่าอัญชิษฐาเป็นคนทำให้น้องชายของเขาฆ่าตัวตาย

        ‘ควรจะต้องสืบหาหลักฐานมาให้รู้แน่ชัดซะก่อนใช่ไหม ถึงค่อยทำให้คนที่ทำกับน้องชายได้รับผลตามที่กระทำเอาไว้สิ...’

        นายหัวแสนคิดมาถึงตรงนี้ให้รู้สึกหวาดหวั่น เกรงกลัว ขึ้นมายังไงชอบกล หากเขาหาหลักฐานได้ว่า หญิงสาวตัวเล็กที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม ไม่ได้เป็นต้นเหตุทำให้กิติสุนทรฆ่าตัวตาย เขาจะทำยังไง

๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔