"ดอลล่า! ดอลล่า! เป็อะไรรึเปล่า" เจลวิ่งเข้าไปประคองร่างแน่นิ่งขึ้นจากน้ำ พลางมองาแตรงขมับเปิดออก จนเืสีน้ำเงิน (?) ไหลเปรอะเสื้อผ้าของพวกเขาทั้งสอง ก่อนที่มันจะผสมลงไปกับสายน้ำเย็นเฉียบ
"ดอลล่าตั้งสติเอาไว้นะ" เจลบอกอย่างร้อนรน ใช้มือกดแผลไม่ให้เืไหล แล้วรีบมองหาความช่วยเหลือรอบๆ แต่ใน่เวลางาน และระยะทางของน้ำตกซึ่งตั้งไกลจากไร่ชา จึงไม่มีวี่แววของคนอื่นนอกจากพวกเขา ในเสี้ยววิ เจลรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่หยุดลงชั่วขณะ มันถูกความกังวลมากมายเข้ารุมเร้า ราวกับเขาเป็เหยื่ออันโอชะ
ลมหายใจหนักพ่นออกมาระบายความกลัดกลุ้ม ดวงตาสีน้ำตาลมองร่างแน่นิ่ง แล้วเริ่มออกแรงลากขึ้นฝั่ง "ไม่เป็ไรนะดอลล่า ฉันจะช่วยนายเอง" เจลบอกร่างกึ่งมนุษย์กึ่งปรสิตที่ไม่ได้สติ
โชคดีที่ธารน้ำตกไม่กว้างมากนัก เพียงไม่กี่นาทีเจลก็พาดอลล่าขึ้นมาบนฝั่งได้สำเร็จ เขาวางร่างอีกฝ่ายไว้บนพื้น มองหางที่งอกออกมา และส่วนอื่นของร่างกายซึ่งผิดเพี้ยนไปจากมนุษย์ปกติ เจลนึกขอบคุณที่ไม่มีใครอยู่ใน่เวลานี้ เพราะความลับของดอลล่าจะได้ไม่รั่วไหล แต่ก็นึกเจ็บแปลบอยู่ในใจเพราะไม่รู้จะหาวิธีช่วยยังไง
การตามคนมาช่วยเป็ความคิดที่แย่อันดับต้นๆ และการเข้าไปเอาเครื่องมือปฐมพยาบาลทั้งๆ ที่เนื้อตัวเปื้อนเืสีน้ำเงินคงทำให้เกิดคำถามหลายๆ อย่างตามมา เจลพยายามกดแผลเอาไว้ และไม่คิดถึงผลลัพธ์ด้านลบ แต่เมื่อเขาสังเกตว่าร่างของดอลล่าซีดลง ทุกอย่างที่เลวร้ายที่สุดก็โผล่ขึ้น มิวายพวกมันดันพาความเ็ปซึ่งะเืไปทั่วทั้งอกซ้ายมาด้วย
'เขาไม่อยากให้ดอลล่าตาย'
นับเป็สิ่งเดียวที่เจลคิดได้ในหัว ขณะที่ดวงตากำลังรับรู้ถึงความทรมานที่เออล้นออกมา มันร้อนผ่าวเหมือนไฟเผา เฉอะแฉะ น่ารำคาญ ชวนให้ลมหายใจติดขัดในทุกจังหวะ
"เจล..." เสียงนุ่มดังขึ้นท่ามกลางโลกพร่ามัวของเจล ความอบอุ่นทาบลงมาบนแก้มบรรเทาความเจ็บออกห่างจากก้อนเนื้อสีแดง ก่อนที่จะปาดเอาของเหลวชื้นที่ดวงตาสีน้ำตาลออก
ดอลล่ารีบเด้งตัวขึ้นจากพื้นทันที เมื่อเห็นว่าเจลกำลังร้องไห้ "เจล เจลครับเป็อะไร ใครทำอะไรเจล" เขาถามอย่างร้อนรน พลางช่วยเช็ดน้ำตา
"แผลนาย...เืมันไหลไม่ยอมหยุดเลย ฉันไม่รู้จะทำยังไง" เจลว่า
"แผลผม" ดอลล่ากะพริบตาทั้งที่ ก่อนยกมือแตะที่ขมับของตัวเอง ความเจ็บแปลบและของเหลวสีน้ำเงินตรงปลายนิ้ว ทำให้เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนล้ม "เจลเป็ห่วงผมหรอ"
ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเบาๆ แล้วหลบสายตาไปทางอื่น "เปล่าซะหน่อย แค่กลัวว่านายจะตายในร่างนี้แล้วมีคนมาเจอเข้า"
"ก็เป็ห่วงผมอยู่ดีไม่ใช่หรอครับ" ดอลล่าเอียงคอตาม พร้อมเืที่ไหลทะลักลงมามากกว่าเดิมจนเจลใ
"ทำอะไรของนายเนี่ย! เืไหลออกมาเต็มไปหมดแล้ว" คนผมดำจับหน้าของปรสิตหนุ่มให้กลับมาตั้งตรงแบบเดิม แล้วกดแผลเอาไว้
"คิกๆ เจลเป็ห่วงผมจริงๆ ด้วย ดีใจจัง" ใบหน้าอ่อนโยนซึ่งห่างจากเจลไปไม่กี่คืบยิ้ม ก่อนจะจับมือนุ่มออก แล้วเริ่มรักษาแผลที่ขมับโดยการงอกเซลล์ิัออกมาประสานกัน "แค่นี้ก็ไม่ต้องห่วงแล้วนะครับ"
"แล้วทำไมไม่ทำั้แ่แรกละ ปล่อยฉันเป็ห่วง...!" เจลยั้งปากไว้ แต่ไม่อาจยั้งใบหน้าแดงก่ำของตัวเองได้
ดอลล่าหรี่ดวงตาทั้งสี่ลง พลางยิ้มเ้าเล่ห์ให้ “หือ อะไรนะครับ ไม่ค่อยได้ยินเลย”
"เปล่า" เจลหลบสายหนีอีกครั้ง เพื่อสงบสติไม่ให้หัวใจของตัวเองเต้นแรงจนหลุดออกจากอก เมื่อทุกอย่างปกติ เขาเหลือบสายตากลับมาที่ใบหน้ายิ้มแป้นอีกครั้ง "ว่าแต่นายเถอะ หนีมาทำอะไรที่นี่"
รอยยิ้มแป้นหายไปเมื่อได้ยินคำถาม กลายเป็แก้มป่องๆ แทน "ก็ผมโมโหนิครับ"
"โมโห" เจลขมวดคิ้ว “โมโหเื่อะไรกัน”
"ไม่เชิงว่าโมโหหรอกครับ ผมแค่ไม่ชอบที่เจลกับคุณแธนสนิทสนมกันมากไป แถมเขายังจับเนื้อจับตัวของเจลอีก" ดอลล่ากระฟัดกระเฟียดบอก
"หา!" ใบหน้าเจลแดงก่ำ หัวสมองไม่สามารถตีความคำพูดของดอลล่าเป็อย่างอื่นได้ว่าอีกฝ่ายกำลังหึง “จะบ้ารึไงเล่า ฉันกับพี่แธนไม่ได้มีอะไรกันซะหน่อย แค่เขาช่วยสอนทำชาแค่นั้นเอง”
"ผมรู้ แต่มันน่าหงุดหงิดนี่ครับ หงุดหงิดจนอยากจะฆ่าทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด"
"ไม่ได้นะ นายจะฆ่าคนอื่นเพราะหึงเื่เล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้นะ" เจลหลุดปากห้าม โดยไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาคิดว่าดอลล่ากำลังหึงตัวเองจริงๆ ทั้งที่พวกเขาไม่ได้เป็อะไรกัน
ดวงตาทั้งสี่กะพริบมองปริบๆ "หึงคืออะไรหรอครับ"
"นายไม่รู้จักหรอ"
"ไม่ครับ มันคืออะไรหรอ"
"อ้าว แล้วที่นายศึกษาพฤติกรรมมนุษย์มาละ"
"ส่วนมากผมศึกษาเื่เศรษฐกิจ วัฒนธรรม การใช้ชีวิต แล้วก็ความสัมพันธ์ทางสังคมนิดหน่อยครับ อีกอย่างผมเพิ่งศึกษาได้แค่ไม่กี่ปีเอง" ดอลล่ายกนิ้วขึ้นมานับ "ผมมาที่โลกตอนอายุสิบสอง ศึกษาอยู่หกปี ตอนนี้ก็สิบแปดปี เลยยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่น่ะครับ"
เจลไม่แปลกใจกับคำตอบของสิ่งมีชีวิตที่ดำรงอยู่เพื่อแพร่พันธุ์และเอาชีวิตรอดนัก การครองคู่คงไม่ใช่เื่สันทัดสำหรับดอลล่า แต่เื่ที่ทำให้แปลกใจคือ่ชีวิตของอีกคน
"อะไรนะ สิบแปดปีหรอ" ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววใ
"ครับ ผมเพิ่งอายุสิบแปด"
เจลพิจารณาใบหน้าแสนอ่อนโยนของอีกฝ่าย ภาพในตอนที่ยังไม่แปลงร่าง แขนขาเล็ก ตัวบางโปร่ง ความสูงพอประมาณจนเกือบเท่าเขา ทั้งหมดเป็เพราะดอลล่ากำลังอยู่ใน่วัยรุ่นและยังเป็วัยรุ่นที่เก่งเอาการ ถึงได้สามารถบริหารโรงแรมจนติดอันดับประเทศได้ แต่เมื่อคิดเื่อายุของอีกฝ่ายขึ้นมา ความกังวลก็เริ่มเกาะกุมร่างเจลในทันที
เขามีอะไรกับเด็กอายุสิบแปดปี เขาจะติดคุกข้อหาพรากผู้เยาว์หรือเปล่า แต่คิดดูให้ดี เจลเป็ฝ่ายถูกกระทำ และดอลล่าเป็ปรสิต บางทีกฎหมายของมนุษย์อาจจะใช้ไม่ได้ และเจลอาจจะรอดคุกแบบฉิวเฉียด
ดวงตาทั้งสี่มองใบหน้ากังวลของคนข้างๆ พลางคิดว่ามีบางอย่างกำลังรบกวนจิตใจของเจล ซึ่งบางอย่างที่ว่าอาจเป็คำพูดรุนแรงของเขาที่มีต่อแธน การฆ่าคนอื่นตามใจชอบ คงไม่ทำให้เจลดีใจนัก อย่างตอนที่ฆ่าคนขับแท็กซี่ เจลเองก็ไข้ขึ้นไปหลายวันเพราะกลัว
ดอลล่าพาร่างของตัวเองลุกขึ้นยืน จากนั้นจึงงอกกระดูกออกมาจากแผ่นหลังทั้งสองข้าง แล้วหุ้มมันด้วยเนื้อบางๆ ให้คล้ายปีกของค้างคาว
"ทำอะไรน่ะ" เจลมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง รวมถึงมือที่ยื่นมาให้จับ
"มาสิครับ ผมจะทำให้เจลรู้สึกดี"
คำพูดของดอลล่าทำเจลขนลุก รีบถดตัวหนีห่าง
"ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่แบบนั้น" ปรสิตหนุ่มเลิ่กลั่กแก้ตัว พลางเดินเข้าไปหา แล้วประคองร่างบนพื้นให้ยืนขึ้น
"แน่ใจนะว่านายจะไม่ทำอะไรแปลกๆ" ดวงตาสีน้ำตาลหรี่ลงด้วยความระแวง
"ผมไม่ทำหรอกครับ ถ้าเจลไม่ชอบ" คนผมประบ่ายิ้มกลบเกลื่อน จับมือทั้งสองของเจลโอบรอบลำคอ แล้วช้อนร่างขึ้นด้วยท่าเ้าสาว
"เหวอ!" เจลใร้องเสียงหลง หางตาสังเกตเห็นสภาพแวดล้อมเริ่มเปลี่ยนไปจากการขยับปีกของดอลล่า
แมกไม้สีเขียวน้ำตาล ถูกเปลี่ยนเป็วิวของทุ่งชาขั้นบันได กินพื้นทีู่เาไกลจนสุดลูกตา มันถูกย้อมสีส้มทองจากพระอาทิตย์ยามเย็น เหมือนเป็ผืนผ้าใบของศิลปินชื่อดัง
"สวยจัง" เจลว่า ดวงตาเป็ประกายไม่ต่างจากตอนเห็นวิวทะเลในห้องพัก เพียงแค่คราวนี้มีข้อแตกต่าง เขาััได้ถึงเส้นไหมที่เคลียคลอข้างแก้มจากแรงลม มันพัดโฉยเอากลิ่นหอมของใบชาสดเข้ามาในโพรงจมูก แล้วไล่ล้อมร่างของพวกเขาทั้งสองเอาไว้ ราวกับอยากให้พวกเขาเป็หนึ่งเดียวกัน
ดอลล่ามองร่างในอ้อมแขนแล้วยิ้มออกมา "นั่นสิครับ สวยจริงๆ เลย"
แก้มนวลขึ้นสีแดงจางๆ ทำเฉไฉมองวิวทางอื่นแทน "ฉันก็ไม่คิดว่าไร่ชาในมุมสูงๆ จะสวยแบบนี้"
"แต่เจลดูดีทุกมุม...!" ปากป้อยอคำหวานถูกปิดเอาไว้ได้ทันการ ก่อนที่หัวใจของเจลจะเต้นผิดจังหวะขึ้นมา แต่ว่าไม่นานนักก็ต้องรีบปล่อยมือออกเมื่ออีกฝ่ายดันแลบลิ้นออกมาเลีย
"ทำบ้าอะไรของนายน่ะ" เจลโวยวาย มองฝ่ามือชุ่มน้ำลายแล้วทำหน้าเหยเกใส่
"ก็เจลไม่ยอมให้ผมพูดจนจบนี่ครับ"
"ฉันไม่ได้อยากฟัง ถูกผู้ชายด้วยกันพูดแบบนั้นใส่แล้วขนลุก"
"ผมแค่พูดในสิ่งที่อยากพูดเท่านั้นเอง รวมถึงคำนี้ด้วย" ดอลล่าขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตากลมทั้งสี่จ้องมองใบหน้าแดงก่ำของอีกคนอย่างไม่กะพริบ "ผมขอจูบเจลได้มั้ยครับ"
หัวใจซึ่งเจลคิดว่าสามารถควบคุมได้เมื่อครู่ เต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาพยายามหลบสายตาไปทางอื่น แต่ก็มองออกว่าดอลล่ากำลังทำสีหน้าแบบไหน มันเป็สีหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความอ้อนวอน ชวนให้หลงกลและตอบตกลงอย่างง่าย ๆ "จะ...จะบ้าหรอ ฉัน..." คำตอบถูกหยุดลง เมื่อดวงตาที่เหลือบหลบเผลอมองลงไปยังพื้นเบื้องล่าง มันสูงจนคนงานในไร่ชากลายเป็จุดเล็กๆ ที่เคลื่อนไหวไปมา
น้ำลายเหนียวถูกกลืนลงคอ พร้อมเม็ดเหงื่อตามไรผม ความรู้สึกอันคุ้นเคยค่อยๆ แผ่ซ่านไปตามร่างบอกว่าเจลติดกับดักขอดอลล่าอีกครั้ง
"ก็ได้..." ร่างในอ้อมแขนจำยอมอย่างไม่มีทางเลือก เพราะยังไม่พร้อมที่จะตายก่อนส่งงานวิจัย
"จริงหรอครับ" ดอลล่ายิ้มกว้างด้วยความดีใจ
"อือ...แต่อย่าเปิดปากของนายออก"
คำขอของเจลทำดอลล่ากลั้นขำไว้ไม่ได้ มันเป็คำขอที่น่ารักมากเสียที่เดียว "ถ้าเจลไม่ชอบ ผมก็จะไม่ทำครับ"
ใบหน้าอ่อนโยนขยับเข้าไปใกล้ พลางเอียงองศาให้ริมฝีปากทาบทับกันได้พอดี ัันุ่มละไมเป็สิ่งที่ดอลล่าไม่เคยััมาก่อน อย่างที่ว่า เขาไม่เคยจูบแม่พันธุ์คนไหน และการจูบกับเจลในครั้งแรกเขาดันกลายร่างอย่างเต็มรูปแบบ ฉะนั้นสิ่งที่ดอลล่าััได้จากจูบแรกย่อมเป็ความร้อนแรง ไม่ใช่ความนุ่มนวล แต่มันไม่ได้แย่อะไร ดอลล่ารู้สึกดีทุกรูปแบบหากร่างตรงหน้าคือเจล
ริมฝีปากหยักประกบเม้มริมฝีปากเรี่ยวแรงขึ้น เมื่อััของรสหวาน และกลิ่นที่เจลปล่อยออกมาทำให้ดอลล่าเริ่มควบคุมความ้าไม่ได้
"ดอลล่า อย่าใช้ลิ้น" เจลปราม แต่อีกฝ่ายกลับประกบจูบลงมาอย่างไม่หยุด
"เจลครับ" เสียงทุ้มอ้อนวอนข้างใบหู "ขอผมเข้าไปได้มั้ยครับ"
"ชักจะมากเกินไปแล้วนะ นายนี่มัน..." เจลเผลอสบตากับดวงตากลมโตทั้งสี่ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
"นะครับเจล"
คำตอบเป็เพียงการพยักหน้าแสนเรียบง่าย แต่กลับทำให้ใจของปรสิตหนุ่มพองโต ดอลล่าขยับเข้าไปใกล้ แล้วสอดแทรกลิ้นยาวสำรวจโพรงปากเพื่อเชยชิมรส ความหวานในตัวเจลไม่เคยเปลี่ยน มันหอมละมุม น่าหลงใหล และชวนให้ติดใจ เขาสำรวจไปทั่วโพรงปากฉ่ำอย่างไม่รีบร้อน ค่อยๆ เก็บเกี่ยวความรู้สึกที่มี และกระตุ้นให้อีกฝ่ายรู้สึกตาม
จูบในตอนมีสติของเจลต่างจากตอนถูกวางยามากนัก คนในอ้อมแขนค่อนข้างเงอะงะ เหมือนไม่ประสีประสาเื่นี้เสียเท่าไหร่—ดอลล่าเองก็เช่นกัน พวกเขาเริ่มต้นกันอย่างเขินอาย แต่ไม่นานก็คุ้นชินพอให้แลกเปลี่ยนทำความรู้จัก ลิ้นยาวเต้นระบำไปกับลิ้นร้อน สอดประสานพัวพัน แล้วรีบถอยกลับเพื่อให้อีกฝ่ายตามมา
แน่นอนว่ามันคือกับดัก เป็กับดักที่มองออกง่ายแสนง่ายแต่เจลก็ยังตามเข้าไป ภายในซึ่งรู้ดีอยู่แก่ใจว่าน่ากลัวเพียงใด มีความน่าฉงนซ่อนเอาไว้อยู่ รสััอ่อนโยนค่อยๆ ถ่ายทอดผ่านการสอดประสาน แทรกซึมเข้าสู่โพรงปากฉ่ำ ไหลเวียนเป็หนึ่งเดียวกับเซลล์ของร่างกาย เปลี่ยนหัวใจซึ่งเต้นผิดจังหวะ ให้กลับมาโลดแล่นมีสีสันอย่างที่เจลไม่เคยเป็มาก่อน
คำว่า 'ผ่าน' บนหน้างานวิจัยทำให้เจลรู้สึกโล่งอก แต่ยังไม่ใช่ทั้งหมด มีบางสิ่งรบกวนจิตใจของเขา และทำให้อารมณ์ของเขาขุ่นมัวสุดๆ
"่นี้นายดูอารมณ์ไม่ดี เป็อะไรรึเปล่า" ธรณ์ถามคนผมดำเหมือนตัวเองซึ่งนั่งกินข้าวอยู่ตรงข้าม
เจลเงยหน้าจากจานข้าวขึ้นตอบ "ก็เปล่านิ ฉันปกติดี"
"แต่นายดูไม่ดีใจที่วิจัยผ่าน"
"ดีใจสิ นี่ไงดีใจอยู่" เจลแยกปากยิ้ม
ธรณ์มองหน้านิ่ง ทำสายตาเอือมใส่เพราะรู้ว่ามันไม่เนียน "ทะเลาะกับคุณดอลล่าหรอ"
"ทะเลาะ?" คิ้วเรียวขมวด ในหัวฉายภาพเหตุการณ์สุดท้ายของเขาและดอลล่าขึ้นมา หลังจากได้ข้อมูลในการทำวิจัย พวกเขากลับมาจากไร่ชา และดอลล่าได้แวะส่งเจลที่หอพัก อีกฝ่ายบอกว่าจะแวะมาหาเหมือนทุกครั้ง แต่ผ่านมาเดือนกว่า เจลไม่เห็นแม้แต่เงาของดอลล่า หรือคนจากโรงแรมที่หน้าห้องสักคน
"ไม่ได้ทะเลาะ" เจลตอบเสียงเข้ม มือบีบช้อนแน่น
"เชื่อก็โง่ละ"
"นี่นายไม่เชื่อฉันหรอ"
"นี่ เห็นมั้ยฉันกินอะไรอยู่"
เจลมองจานตรงหน้าธรณ์ "ข้าวผัดเบคอนพริกแห้ง"
"ใช่ มันเป็ข้าวไม่ใช่หญ้า เพราะงั้นฉันมองออกว่าพวกนายทะเลาะกัน"
"ก็บอกว่าไม่ใช่ไง" เจลกุมขมับ "ฉันก็แค่หงุดหงิดที่เขาไม่มาหาฉันตามสัญญาแค่นั้นเอง"
"อ๋อ สรุปคบกันจริงๆ ด้วยสินะ" ธรณ์พยักหน้าหงึกหงัก
"ไม่ได้คบโว้ย ก็แค่...!" คำแก้ตัวถูกกลืนหาย เมื่อแววตาเฉื่อยชาของธรณ์กำลังสะท้อนว่า 'แล้วจะร้อนรนไปทำไม' เจลไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน เขาควรดีใจที่เป็อิสระ ได้กลับไปใช้ชีวิตปกติโดยไม่มีปรสิตต่างโลกตามตอแย ถึงอย่างนั้น เขาก็หงุดหงิดเพราะอีกฝ่ายดันทิ้งสัญญาไว้แล้วไม่ทำตาม ไม่ได้หงุดหงิดเพราะรู้สึกเหงาเลยแม้แต่น้อย
"ทำไมไม่ไปหาเขาละ" ธรณ์ว่า
"แล้วทำไมฉันต้องไปด้วยล่ะไม่มีความจำเป็อะไรสักหน่อย"
ดวงตาสีดำทื่อหรี่ลง พร้อมรอยยิ้มมุมปาก "แน่ใจหรอ"
"แน่ใจสิ" เจลตอบอย่างหนักแน่น
——————————————————
90
![[ รวมเรื่องสั้น 18+ ] แนวจีนโบราณ NC เน้น ๆ สายแซ่บ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781774008_31395121.webp)
