ธารารู้ว่าเธอคงไม่กล้าออกไปไหนหลังจากที่เขาสร้างรอยไว้ขนาดนั้นแต่ก็ยังไม่วางใจนักวันนี้เลยส่งคนขับรถที่เป็คนของเขาโดยตรงและไม่ขึ้นกับธาริณีไปเฝ้าเธอชั่วคราวจนกว่าเขาจะกลับและไม่ลืมที่จะให้ซื้อยาคุมกำเนิดไปให้เธอ
ธารารีบเคลียร์งานทั้งหมดแล้วรีบกลับไปยังห้องพักที่มีแก้วกานดารออยู่พอเขาไปถึงก็ให้คนของเขากลับออกไปได้ แล้วก็รีบขึ้นไปที่ห้องทันที
พอเขาเข้าไปข้างในก็พบว่าแก้วกานดานั้นกำลังนอนหลับอยู่ด้วยตาที่บวมช้ำเหมือนว่าผ่านการร้องไห้มาทั้งวันก็อดสงสารและเห็นใจเธอไม่ได้แต่เมื่อนึกถึงคำพูดวันที่เธอบอกเลิกเขาว่าเธอไม่เคยรักเขาและ้าหาคนที่เลี้ยงดูเธอได้ดีกว่าเขาแล้วก็อดแค้นใจไม่ได้ธาราเก็บความเห็นใจนั้นไว้แล้วมองเธอด้วยความรู้สึกที่โกรธและน้อยใจแล้วเดินออกไปหยิบเบียร์ในตู้เย็นไปนั่งดื่มที่ระเบียง
สักพักเสียงโทรศัพท์ของแก้วกานดาก็ดังขึ้นเธองัวเงียตื่นขึ้นมารับสายของมารดาโดยที่ไม่รู้ว่าธารานั้นกลับมาแล้ว
“ว่าไงค่ะแม่”เธอพูดขึ้นขณะเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อหาน้ำดื่มในตู้เย็น ธาราที่ยืนอยู่ตรงระเบียงได้ยินเสียงเธอก็ยืนฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็นแต่ยังไม่ได้แสดงตัว
“แม่แค่โทรมาถามว่าวันนี้มาได้หรือเปล่าไอซ์รบเร้าให้แม่โทรมาถาม” กาญจนาถามเธอ
“วันนี้แก้วไปไม่ได้ค่ะแม่พอดีมีงานด่วน ธารให้แก้วไปคุยกับลูกค้าที่ต่างจังหวัด อีกหลายวันกว่าแก้วจะกลับคงไม่ได้ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลอีกนานเลย” เธอโกหกให้มารดาสบายใจธาราได้ยินก็นึกเห็นใจเธอไม่น้อยและเชื่อว่าเมื่อคืนเธอคงไปหามารดาที่โรงพยาบาลจริงๆ
“งั้นว่างเมื่อไรก็ค่อยมานะลูกเงินตั้งเป็ล้านธารเขาก็ต้องใช้ให้ทำงานหนักให้คุ้มค่าเงิน อดทนนะแก้วอย่าให้เขาว่าให้เราเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ไม่รู้คุณคนนะลูก” กาญจนาบอกลูกสาว
“ค่ะแม่แก้วจะทำงานเพื่อชดใช้บุญคุณของธาร แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ธารเขาใจดีกับแก้วมากงานเขายุ่งขนาดนั้นไม่ได้เอาเื่ในอดีตมาคิดให้ปวดหัวแล้วล่ะคะแก้วทำงานใช้หนี้หมดแล้วจะกลับไปอยู่ที่บ้านเราไวๆ นะคะระหว่างนี้แม่ก็ต้องดูแลสุขภาพด้วย” แก้วกานดาบอกแล้วพยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่ตอนนี้เธอกำลังร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น
“จ๊ะแม่จะดูแลตัวเองและไอซ์ให้ดี แก้วเองก็รักษาสุขภาพด้วยนะลูก”กาญจนาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใย
“ค่ะแม่”แก้วกานดารับปากก่อนจะวางสายไป แล้วร้องไห้ออกมาธาราเห็นก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจเธอยังไงดี แล้วก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปไม่ให้ใจอ่อนกับเธอ
“โกหกเก่งนี่”ธาราเดินออกมาจากระเบียงแล้วพูดขึ้นมาจากด้านหลังจนแก้วกานดานั้นสะดุ้งเล็กน้อยเธอโล่งใจที่เธอไม่ได้พูดถึงเื่ชลธีออกไป ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องตั้งคำถามเธออย่างไม่จบสิ้นแน่นอน
แก้วกานดามองหน้าเขาโดยไม่พูดอะไรแล้วเธอก็ดูนาฬิกาที่กำลังบอกเวลาเพียงแค่สี่โมงเย็นไม่รู้ว่าทำไมวันนี้เขากลับมาเร็ว เธอคิดว่าเขาคงกลัวว่าเธอจะหนีหนี้เขาไปสินะ
“แล้วไหนอาหารเย็นทำไมยังไม่เตรียม”ธาราถามเธอ
“ก็คุณไม่ให้ออกไปซื้อของแล้วจะเอาที่ไหนมาเตรียมล่ะคะ” แก้วกานดาบอกเขา
“งั้นผมสั่งเข้ามาทานก็แล้วกันพรุ่งนี้ค่อยออกไปซื้อของด้วยกัน” ธาราพูดขึ้น
“จะให้ฉันออกไปในสภาพแบบนี้งั้นหรือคะ”แก้วกานดาถามเขาทั้งน้ำตา จนธารารู้สึกว่าเขาทำมากไป
“งั้นก็สั่งให้คนซื้อเข้ามาให้ก็แล้วกันเื่มากจริงๆ” ธาราบ่นให้เธอแล้วโทรสั่งอาหารให้ร้านอาหารประจำเอามาส่งเขาที่ห้อง
หลังจากที่อาหารมาส่งและทั้งคู่ทานอาหารเสร็จเขาก็ให้เธอนวดปรนนิบัติเขาพลางคิดรู้สึกผิดเมื่อมองร่องรอยที่อยู่บนลำคอของเธอที่พ้นเสื้อออกมา
“อีกนานแค่ไหนคะธารที่ฉันต้องอยู่ในสภาพแบบนี้” แก้วกานดาถามเขาเสียงเบา เธอกลัวเขาแต่ก็อยากรู้คำตอบเพราะคงไม่มีอะไรเ็ปไปมากกว่าสิ่งที่โดนอย่างนี้อีกแล้ว
“จนกว่าผมจะพอใจ” ธาราบอกเธอสั้นๆ แล้วหลับตาลง ไม่รู้ว่าเขาพาเธอมาทรมานให้เ็ปหรือว่าพามาทรมานความรู้สึกของตัวเองกันแน่เพราะตอนนี้เขาอดไม่ได้ที่จะใจอ่อนกับเธอ ทั้งๆ ที่พยายามคิดถึงสิ่งที่เธอทำแต่ก็ยังหวั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้
*********************
ในเช้าวันอาทิตย์เขาโทรบอกคนของเขาให้ซื้ออาหารเช้าและแวะซื้อของสดกับอาหารแช่แข็งมาให้ก่อนจะกลับเข้าไปปลุกแก้วกานดาที่นอนหลับใหลยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นง่ายๆ เพราะเมื่อคืนเขาให้เธอนวดให้เขาจนดึก
แก้วกานดาตื่นขึ้นแล้วจ้องหน้าของเขาที่ยื่นเข้ามาปลุกเธอด้วยจูบแล้วหน้าก็แดงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
“รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปทานอาหารเช้ากับผมเดี๋ยวสักพักจะมีคนมา” ธาราบอกเธอ
“ใครเหรอคะ”แก้วกานดาถามเขา
“ช่างกุญแจ”ธาราบอกแล้วยิ้มให้เธอเหมือนจะบอกให้รู้ว่าเขามีวิธีที่จะทำให้เธอไม่หนีเขาไปไหน
แก้วกานดากัดฟันแล้วได้แต่ข่มความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้เธอลุกไปอาบน้ำแล้วเลือกชุดที่ปกปิดมิดชิดที่สุดออกมาพร้อมทั้งใช้ผ้าพันคอเผื่อเอาไว้ไม่ให้ช่างกุญแจนั้นเห็นร่องรอยที่น่าอับอายนี้
ช่างกุญแจเข้ามาในตอนสายๆธาราให้เขาติดระบบล็อคไว้ด้านใน ช่างกุญแจสงสัยว่าปกติต้องติดด้านนอกป้องกันคนเข้าแต่ธาราติดข้างในป้องกันคนออกและยังใช้กุญแจจากด้านนอกไขเข้ามาได้ตามปกติแต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะงานไหนที่ได้เงินเขาก็ทำหมด แก้วกานดารู้ว่าเขาทำอย่างนี้เพราะอยากกักขังเธอก็รู้สึกน้อยใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เธอกลับเข้ามาในห้องปล่อยให้ธาราคุยกับช่างแล้วเธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้นที่เขาทำกับเธอเหมือนว่าเป็นักโทษกักขังเธอเอาไว้ไม่ให้ได้รับอิสรภาพ ทำเหมือนเธอไม่มีความรู้สึก ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงโกรธแค้นเธอได้ขนาดนี้ในเมื่อเื่มันก็ผ่านมาห้าปีแล้ว
เธอร้องไห้จนผล็อยหลับไปและตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเที่ยงตอนที่ช่างกุญแจกลับไปเรียบร้อยแล้ว
ธาราไม่ยอมให้เธอลุกเขาเดินมานอนกอดเธอเอาไว้บนเตียงแล้วทำท่าเหมือนจะพยายามร่วมรักกับเธอ
“ประจำเดือนหายหรือยัง”เขากระซิบถามเสียงเบา
“ยังค่ะ”แก้วกานดาตอบเขา
“งั้นถ้าผม้าผมต้องทำยังไงดี”เขาถามเธอแล้วใช้ปลายจมูกคลอเคลียไม่ห่างเหมือนกับว่าวันนี้ยังไงเขาก็จะมีอะไรกับเธอให้ได้
“ฉันปวดท้องประจำเดือนขอพักก่อนนะคะ” แก้วกานดาบอกเขาเสียงนุ่มเชิงขอร้อง
“งั้นคุณทำอะไรก็ได้ให้ผมมีความสุข”ธาราบอกเธอ คืนนี้เขาตัดสินใจจะค้างที่นี่กับเธออีกคืน
“งั้นฉันนวดให้เหมือนเมื่อคืนนี้ดีไหมคะ”แก้วกานดาถามเขา ธาราส่ายหน้าแล้วเขาก็ซุกหัวซบลงที่ไหล่ของเธอ
แก้วกานดาอดยิ้มไม่ได้แล้วนึกออกว่าเมื่อก่อนธาราเคยอ้อนเธออย่างนี้เพื่อให้เธอใช้ผมของเธอพันเป็เกลียวแล้วปั่นหูให้เขาเธอลุกขึ้นนั่งแล้วธาราก็ขยับขึ้นมาหนุนที่ตักของเธอ ก่อนจะหลับตาพริ้มเพื่อระลึกถึงความหลังเธอดึงผมออกมาแล้วบิดเป็เกลียวแหย่เข้าไปปั่นหูเขา ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆ เขาถึงเปลี่ยนท่าทีไปบางทีเขาก็ดีบางทีเขาก็ร้าย แต่ว่าแก้วกานดาก็ไม่ได้กังวลแค่ตอนนี้เขาไม่ใจร้ายกับเธอก็ดีมากพอแล้ว
*********************
เช้าวันจันทร์ธาราเตรียมตัวจะไปทำงานเขานั่งทานกาแฟที่เธอเตรียมเอาไว้ให้แล้วมองรอยที่คอของเธอที่กำลังจางลงไปแล้วและยื่นมือไปััเบาๆ
“คราวหลังอย่าขัดคำสั่งผมอีก”เขาบอกเธอเสียงเบา
“ฉันแค่อยากไปเยี่ยมคนป่วยไม่ได้ไปทำอะไรที่ไม่ดี ไม่ได้คิดจะหนีหนี้คุณเลยด้วยซ้ำ” แก้วกานดาบอกเขา
“คุณไปแล้วช่วยอะไรได้ในเมื่อเราก็จ่ายเงินค่าดูแลรักษาไปหมดแล้วให้หมอพยาบาลเขาทำหน้าที่ของเขาให้คุ้มกับค่าเงินที่จ่ายไปจะดีกว่า” ธาราบอก
“แต่กำลังใจก็สำคัญไม่ใช่หรือไงคะ”แก้วกานดาบอกเขา หวังให้เขาเห็นใจ
“ผมถือว่าเท่านี้ผมก็เมตตาคุณมากพอแล้วอย่าพยายามเรียกร้องอะไรมากไปกว่านี้เลยแก้วคุณก็รู้ว่าสิ่งที่คุณได้รับมันยังไม่คุ้มกับการลงทุนของผมสักนิด”ธาราบอกเธอแล้วยกกาแฟขึ้นดื่ม
“แล้วขนาดไหนคะมันถึงจะคุ้มค่าเงินของคุณ”แก้วกานดาถามเขาด้วยน้ำเสียงที่แสดงความน้อยใจออกมา
“ครอบครัวคุณเป็หนี้เงินและหนี้ชีวิตผมนะแก้วกานดาคุณคิดว่าคุณต้องชดใช้เท่าไรมันถึงจะพอ” ธาราพูดให้เธอคิดตามเป็นัยว่าเธอต้องชดใช้ไปทั้งชีวิตของเธอ
“แล้วถ้าฉันหาเงินมาคืนคุณได้คุณจะปล่อยฉันไปใช่หรือเปล่า” เธอถามเขา
“จะหาด้วยวิธีไหนแก้วคุณจะไปเร่ขายตัวให้ผู้ชายรวยๆ จ่ายเงินซื้อความสุขจากคุณอย่างนั้นหรือนอกจากผมแล้วยังมีใครโง่ให้คุณหลอกได้อีก” ธาราพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ
แก้วกานดาพูดไม่ออกไม่ผิดหรอกที่เขาจะดูถูกเธอ เพราะเธอเองก็ใช้ร่างกายแลกกับเงินของเขาจริงๆ ถ้าจะเถียงก็อายปากตัวเองเปล่าๆเลยได้แต่เก็บความเสียใจเอาไว้แล้วมองหน้าเขาไม่อยากเชื่อว่าเขาจะใจร้ายและปากร้ายกับเธอได้ขนาดนี้
“ผมจะมาอีกทีวันพุธระหว่างนี้ขาดเหลืออะไรก็โทรบอกก็แล้วกัน แต่คิดว่าคงไม่ เพราะของก็ยังเหลืออีกเยอะ”ธาราพูดแล้วยิ้มเหยียดมุมปาก ก่อนจะเดินไปกดปุ่มเพื่อเปิดประตูแล้วปิดประตูให้ล็อคเอาไว้
แก้วกานดามองเขาออกไปแล้วก็เดินกลับไปนั่งโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยากเธอคงต้องยอมรับสภาพและเป็นักโทษของเขาแบบนี้ไปโดยปริยาย
*********************
2K
