ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        เดิมทีโม่อวี้เฉินรู้สึกอัดอั้นตันใจและละอายใจเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ชิงเฉิงเขากลับเดือดดาลขึ้นมาทันที คำพูดหยาบคายเช่นนี้มีเพียงกู้ชิงเฉิงเท่านั้นที่กล้าเอ่ยออกมา

        เขาคือองค์รัชทายาทในปัจจุบันผู้ใดเล่าจะกล้ากล่าวคำเช่นนี้ต่อหน้าเขากันเพราะนั่นเท่ากับว่าคนผู้นั้นไม่ต้องการมีชีวิตอยู่แล้ว

        อย่างไรก็ตามเขาก็ยังคงระงับความโกรธในใจไว้ได้ “ท่านอาเพียงแค่ต้องการให้เจ้าช่วยรักษาเขาเท่านั้น”เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ

        กู้ชิงเฉิงลังเลเพียงชั่วครู่ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก สีหน้าของนางก็ไม่สู้ดีนักแน่นอนว่านางรู้ดีว่านี่คือแผนการของโม่อวี้เฉินแต่รุ่ยอ๋องก็เต็มใจที่จะช่วยเหลือเขา นางก็ไม่สามารถทำอะไรได้

        รุ่ยอ๋องเป็นผู้ที่เฉลียวฉลาดปานนี้จะถูกผู้อื่นใช้ประโยชน์ได้อย่างไร? ย่อมเป็นเพราะต่างฝ่ายต่างมีสิ่งที่ต้องการแน่นอนว่าเรื่องที่อวี๋ชิงฮวาพารุ่ยอ๋องมาที่อันหยวนถังนั้น เป็นอีกเรื่องหนึ่งในเวลานั้น รุ่ยอ๋องแทบจะหมดลมหายใจอยู่รอมร่อแล้วนับเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ยิ่งนัก

        “อีกสามวัน พวกเราจะออกเดินทางกัน” กู้ชิงเฉิงกล่าวด้วยความหงุดหงิดระคนจำยอม

        หลังจากนั้นอีกนานโม่อวี้เฉินจึงได้รู้ว่าตัวเองต่างหากที่เป็นคนที่ถูกหลอกใช้กู้ชิงเฉิงจงใจผลักเรือตามกระแสน้ำ [1]

        “ท่านพ่อ!” ในขณะนั้น ประตูถูกผลักออก ร่างเล็กๆกู้จิ่งเซวียนวิ่งเข้ามา และกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของโม่อวี้เฉินอย่างกระตือรือร้นพลางกระซิบข้างหูเขาว่า “พวกเราไปปิ้งปลากินกันเถอะขอรับ!”

        พักหลังมานี้โม่อวี้เฉินพาเขาวิ่งเล่นอย่างเต็มที่สิ่งที่กู้ชิงเฉิงไม่เคยอนุญาตให้ทำก่อนหน้านี้ กู้จิ่งเซวียนก็สามารถทำได้หมดและยังเป็นโม่อวี้เฉินที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเขาอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงเริ่มจะชื่นชอบท่านพ่อผู้นี้ขึ้นมาแล้ว

        “ดีเลย พ่อจะพาเซวียนเอ๋อร์ไปเอง” โม่อวี้เฉินยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีเขาอุ้มกู้จิ่งเซวียนออกไปทันที ทำให้กู้ชิงเฉิงรู้สึกงงงวยเล็กน้อยทั้งสองนี้สนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อใดกัน? ดูท่าลูกชายที่นางเลี้ยงมากับมือคงจะถูกแย่งไปเสียแล้ว

        นางบ่นอยู่ในใจว่ากู้จิ่งเซวียนช่างไร้หัวใจยิ่งนักเขาไม่เห็นหรือว่ามารดาของเขายืนอยู่ข้างๆ?

        กู้ชิงเฉิงใช้เวลาสามวันในการจัดการทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อยจึงออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หอชิงอวี่ เนื่องจากมีเวลาเหลือเฟือจึงไม่เร่งรีบในการเดินทาง ตลอดเส้นทางจึงแวะพักเป็นระยะๆและยังต้องคอยตรวจร่างกายของรุ่ยอ๋องอยู่เสมอ

        แม้ว่าพิษในร่างกายของเขาจะถูกถอนออกไปแล้วแต่พิษเหล่านั้นก็ได้แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย และเข้าสู่อวัยวะภายในทั้งห้าแล้วดังนั้นต้องใช้เวลาค่อยๆ ถอนออกทีละน้อยเท่านั้นไม่มีวิธีที่รวดเร็วหรือดีกว่านี้แล้ว 

        ส่วนกู้จิ่งเซวียนก็อยู่กับโม่อวี้เฉินตลอดเวลาเรียกได้ว่าแทบไม่ห่างกายแม้แต่วินาทีเดียว ทำให้กู้ชิงเฉิงรู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อยนี่คือ...การมีพ่อแล้วลืมแม่ไปแล้วหรือ? ช่างน่าโมโหจริงๆ

        กู่ซินนำอาหารมาให้กู้ชิงเฉิง“นายหญิง คุณชาย...ไปกับองค์รัชทายาทจะไม่มีอันตรายใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        “ไม่เป็นไรหรอก” กู้ชิงเฉิงย่อมเชื่อใจโม่อวี้เฉินเพราะอย่างไรเสียเขาก็เป็นบิดาแท้ๆ เพียงแต่ในใจนางรู้สึกอิจฉาเขาเล็กน้อยเท่านั้น

        “แต่ว่า...” กู่ซินกลับมีความกังวล “องค์รัชทายาทผู้นี้ก็ไม่ได้สนิทสนมกับพวกเรานักนะเจ้าคะหรือจะให้ข้าพาท่านคุณชายไปเองดีกว่าไหมเจ้าคะ?”

        “ไม่จำเป็นหรอก ให้พวกเขาได้สานสัมพันธ์กันบ้างก็ดีแล้ว” กู้ชิงเฉิงโบกมือปฏิเสธ

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นในใจของกู่ซินเต้นระรัว “นายหญิงท่านจะแต่งงานกับองค์รัชทายาทหรือเจ้าคะ? หยวนจิ่ว สวีอั้นเนี่ยชิงเฟิงไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ? คุณชายเกอจวิ้นก็ดีไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ”

        ไม่ว่าจะมองอย่างไรนางก็รู้สึกไม่ถูกใจองค์รัชทายาทรู้สึกขัดตาจริงๆ

        “อืม ดูท่าทีเซวียนเอ๋อร์ก่อนเถอะ” กู้ชิงเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อยนางไม่ได้มีความสนใจในบรรดาผู้ติดตามของนางเลย  นั่นเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น

        แม้ว่าเสียงของกู่ซินจะไม่ดังนักแต่โม่อวี้เฉินซึ่งอยู่ไม่ไกลกลับได้ยินอย่างชัดเจน เขาทำได้เพียงขมวดคิ้วแน่น

        อันที่จริงกู้จิ่งเซวียนก็ได้ยินเช่นกันเมื่อเห็นสีหน้าของโม่อวี้เฉินเปลี่ยนไป เจ้าก้อนซาลาเปาก็ยิ้มเล็กน้อย มือเล็กๆคว้าชายเสื้อของเขา “หากท่านอยากจะตามจีบมารดาของข้าต้องเข้าแถวนะขอรับ!” และเป็นแถวที่ยาวเหยียดเสียด้วย

        ต้องรู้ไว้ว่าผู้ที่ตามจีบกู้ชิงเฉิงนั้นมีมากมายนัก แม้จะเคยเห็นใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมของนางแล้วพวกเขาก็ยังไม่สนใจ เป็นเพราะตัวนางมีเสน่ห์และเปี่ยมด้วยความกล้าหาญ

        โม่อวี้เฉินหรี่ตาลงเขาเพียงแต่มองกู้ชิงเฉิงลึกซึ้ง พลางสาบานในใจว่าเขาจะต้องกำจัดเสี้ยนหนามเหล่านี้ให้สิ้นซากให้ได้

        ผู้ใดกันที่กล้าแย่งพระชายาของเขาคนพวกนั้นคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง!

        โม่อวี้เฉินมองกู้จิ่งเซวียนอย่างพินิจพิเคราะห์เจ้าก้อนซาลาเปาน้อยผู้นี้ไม่ได้มีใบหน้าละม้ายคล้ายตนนักดวงตาและคิ้วคู่นั้นดูละม้ายกู้ชิงเฉิงเสียมากกว่า เพียงเผลอสบตาก็อาจจะเผลอใจตกหลุมพรางนางได้โดยง่าย

        “เซวียนเอ๋อร์ ท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ เจ้าชอบผู้ใดมากที่สุดกัน?”โม่อวี้เฉินรู้สึกตกตะลึงเจ้าก้อนซาลาเปาน้อยผู้นี้เพิ่งจะอายุห้าขวบเหตุใดกลับมีพลังภายในล้ำลึกถึงเพียงนี้?

        กระทั่งสามารถได้ยินบทสนทนาระหว่างกู้ชิงเฉิงและกู่ซินได้อย่างชัดเจนช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อยิ่งนัก

        “เรื่องนั้น…” กู้จิ่งเซวียนเอียงศีรษะเล็กน้อยพลางเล่นดาบที่โม่อวี้เฉินมอบให้ในมือ ราวกับลังเลที่จะเลือก “พวกเขาทุกคนล้วนดีกับเซวียนเอ๋อร์ จึงยากยิ่งนักที่จะตัดสินใจเลือกผู้ใด”

        “แล้วท่านแม่ของเจ้าชอบผู้ใดเล่า?” โม่อวี้เฉินยังคงพยายามซักถามในครั้งนี้ เขาจะต้องพากู้ชิงเฉิงและบุตรชายกลับตำหนักบูรพาให้จงได้

        ภายนอกนั้นอันตรายยิ่งนักศัตรูมากหน้าหลายตาและล้วนแล้วแต่แข็งแกร่ง ผู้คนที่กู่ซินเอ่ยถึงเมื่อครู่นี้แม้พลังอำนาจและภูมิหลังจะไม่อาจเทียบได้กับโม่อวี้เฉิน ทว่าก็มีคำกล่าวว่า‘ศาลาที่อยู่ใกล้น้ำ ย่อมได้เห็นจันทร์ก่อน [2]’ ดังนั้นจึงไม่ควรประมาท

        มีเพียงพากู้ชิงเฉิงและบุตรชายกลับตำหนักบูรพาอยู่ภายใต้สายตาตนเองเท่านั้น เขาจึงจะวางใจได้

        “ท่านแม่ของข้า…” กู้จิ่งเซวียนแสดงสีหน้าลำบากใจ“ดูเหมือนจะชอบทุกคนนะขอรับ”

        คำกล่าวนั้นเกือบทำให้โม่อวี้เฉินกระอักเลือด นี่มันเรื่องอันใดกัน ช่างไร้ยางอายยิ่งนักเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้?

        โม่อวี้เฉินรู้สึกราวกับหัวใจถูกมีดแทงอีกครั้งเจ็บปวดยิ่งนัก

        ในครั้งที่เขารังเกียจกู้ชิงเฉิงถึงเพียงนั้นนางก็ยังคงปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าเขาไม่ขาด แม้กระทั่งวางแผนล่อลวงเขาอีกทั้งยังอ้างราชโองการสมรส ในยุคสมัยนี้เรื่องเช่นนี้ย่อมสร้างความเสื่อมเสียแก่ชื่อเสียงเป็นอย่างยิ่ง

        แต่บัดนี้เขาเดินทางมาเพื่อพานางกลับตำหนักบูรพา เพื่อใช้ชีวิตร่วมกันฉันสามีภรรยาทว่านางกลับไม่แยแสเขาเสียแล้ว ช่างเป็นวัฏจักรแห่งโชคชะตาโดยแท้

        หากกู้ชิงเฉิงได้ยินคำพูดของกู้จิ่งเซวียนนางคงจะต้องโกรธจนแทบคลั่งเป็นแน่ และคงจะโทษตนเองที่อบรมกู้จิ่งเซวียนผิดไปนางไม่รู้เลยว่าเจ้าก้อนซาลาเปาน้อยผู้นี้เห็นว่านางชอบทุกคนจากตรงไหนกัน…

        “ลูกพ่อ…” โม่อวี้เฉินยกมือขึ้นกุมหน้าอก “ตอนนี้เจ้าชอบผู้ใดมากที่สุดงั้นหรือ?” ในขณะนั้นใบหน้าของโม่อวี้เฉินเต็มไปด้วยความหวัง เขามองกู้จิ่งเซวียนด้วยแววตาอ้อนวอน

        “ท่านพ่อกระมัง” กู้จิ่งเซวียนหรี่ตาลงพลางกล่าวอย่างครุ่นคิด “ท่านพ่อสามารถเล่นกับข้าได้”นั่นทำให้หัวใจของโม่อวี้เฉินเต้นระรัวและกลับมาสงบลงอีกครั้งดูเหมือนว่าเจ้าเด็กน้อยผู้นี้ก็ต้องการการดูแลเช่นกันช่วงเวลาที่ผ่านมาของเขาจึงไม่ได้เปล่าประโยชน์ ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก

        มุมปากของเฟิงฮ่วนกระตุกเล็กน้อยตำลึงที่พวกเขานำออกมา ล้วนถูกกวาดใส่ถุงผ้าของกู้จิ่งเซวียนเสียหมดเด็กน้อยผู้นี้ช่างชอบเงินเสียจริง หากไม่มีเงินแล้วไซร้ ก็ยากนักที่จะเอาใจเขาได้แต่ถึงแม้จะให้เงินไปแล้ว ก็ยังยากที่จะเอาใจ ช่างปวดหัวเสียจริง...

        “เจ้ารู้หรือไม่…ว่าข้าคือพ่อแท้ๆ ของเจ้า?” ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้โม่อวี้เฉินได้ยินกู้จิ่งเซวียนเรียก ‘ท่านพ่อ’ ครั้งแล้วครั้งเล่า หัวใจของเขาก็เปี่ยมสุขราวกับได้ลิ้มรสน้ำผึ้งทว่าฉับพลัน เขาก็นึกถึงคำถามนี้ขึ้นมา

        “รู้ขอรับ ข้าเป็นบุตรของท่าน แต่ท่านแม่บอกว่าถึงแม้ข้าจะเป็นบุตรของท่านก็ไม่จำเป็นต้องเรียกท่านว่าท่านพ่อเสมอไปท่านแม่บอกว่านางจะหาท่านพ่อที่ดีกว่านี้ให้ข้า ถึงแม้จะไม่ใช่พ่อแท้ๆแต่ก็จะดีกับข้ามากกว่าพ่อแท้ๆ เสียอีก” กู้จิ่งเซวียนกะพริบตาโตพลางกล่าวอย่างจริงจัง

        ทว่าทุกคำพูดกลับทำให้โม่อวี้เฉินกระอักเลือด คำพูดเหล่านี้รวมกันแล้วสามารถทำให้โม่อวี้เฉินเจ็บปวดจนแทบขาดใจ มารดาและบุตรคู่นี้ ช่างใจร้ายยิ่งนัก

        “ไม่ เจ้าไม่เข้าใจ พ่อแท้ๆ น่ะดีที่สุดแล้ว” โม่อวี้เฉินรีบขัดจังหวะกู้จิ่งเซวียน“เจ้าอย่าได้ฟังสิ่งที่แม่ของเจ้าพูดเลย”

        “ท่านแม่ของข้าพูดจามีเหตุผล” กู้จิ่งเซวียนกลับกล่าวอย่างจริงจังเอามือน้อยๆ รองคาง พลางแสดงสีหน้าครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งทำให้โม่อวี้เฉินรู้สึกราวกับตำลึงของตนสูญเปล่าไปโดยปริยายช่างเป็นลูกอกตัญญูเสียจริง

        เฟิงฮ่วนยิ่งรู้สึกว่าเส้นทางในการตามง้อภรรยาของเจ้านายตนดูท่าจะยากลำบากยิ่งนัก

        เมื่อกู้ชิงเฉิงเดินเข้ามานางก็เห็นโม่อวี้เฉินมีสีหน้าบูดบึ้ง ทว่ากู้จิ่งเซวียนกลับยิ้มแย้มแจ่มใสทำให้นางรู้สึกว่าภาพนี้ช่างดูลงตัวยิ่งนัก

        ทว่านางก็ยังคงเหลือบมองโม่อวี้เฉิน“เจ้าต่างหากที่พูดเหลวไหล!” อย่าคิดว่าเพราะเป็นพระเอกแล้วทุกคนจะต้องหมุนรอบตัวเจ้า!นางกู้ชิงเฉิงไม่เป็นเช่นนั้นหรอก!

        โม่อวี้เฉินมีสีหน้าจนใจด้วยมีกู้จิ่งเซวียนอยู่ด้วย จึงไม่ได้กล่าวอันใดมากความได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

        ในเวลานั้นเองกลุ่มมือสังหารก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบ “คนอยู่ที่นี่แล้วสังหารให้สิ้น อย่าให้เหลือรอดสักคน!”

        นี่เป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าตระกูลอวี๋ในที่สุดก็เปิดฉากโจมตีครั้งใหญ่เสียที

        เชิงอรรถ 

        [1]ผลักเรือตามกระแสน้ำ (顺水推舟) การกระทำที่อาศัยโอกาสหรือเงื่อนไขที่เป็นใจให้สำเร็จตามเป้าหมายโดยไม่ต้องออกแรงมากนัก 

        [2]ศาลาที่อยู่ใกล้น้ำ ย่อมได้เห็นจันทร์ก่อน (作近水楼台先得月)ใกล้เคียงกับสำนวนไทยที่ว่า ใกล้เกลือกินด่าง หมายถึงผู้ที่อยู่ในตำแหน่งใกล้ชิดหรืออยู่ในสถานการณ์ที่เหมาะสมย่อมได้รับโอกาสหรือผลประโยชน์ก่อนผู้อื่นเสมอ