เวลาผ่านไป...
เมื่อเจนเอาตัวเองออกมาจากเมืองกรุงได้ เธอก็ตรงดิ่งไปตามเส้นทางที่เลขาได้ส่งมาให้ กว่าจะใช้เวลาออกมาจากรถติดก็กินเวลาไปถึงสองชั่วโมงเต็ม แถมยังต้องต่อคิดแวะเติมน้ำมันอีก มันจึงทำให้การเดินทางไปหัวหินครั้งนี้เร่งรีบกว่าครั้งไหนๆ
“อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเย็นแล้ว หวังว่ายัยเด็กฝึกงานคงไม่ทำเกินหน้าเกินตาพนักงานคนอื่นหรอกนะ”
เจนบ่นไปพรางๆ ก่อนจะยกหูขึ้นโทรหาเลขา...
“ค่ะ คุณเจน”
“ชะเอมจ๊ะ ที่นั่นเป็ยังไงบ้าง”
“ตอนนี้พนักงานทุกคนมาครบแล้วค่ะ เหลือแค่คุณเจน แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนี้ยังไม่มีการหารืออะไร”
ชะเอมร่ายยาว เนื่องจากเลขาสาวรู้ว่าเ้านายของเธอเป็คนซีเรียสเื่การตรงต่อเวลามากแค่ไหน และเมื่อครั้งใดที่มีการประชุม ที่นั่นจะต้องมีเธออยู่ด้วยทุกครั้ง เจนจะไม่พอใจเป็อย่างมากถ้าหากมีใครคุยเื่ธุรกิจลับหลังเธอ!
“แล้ว...ท่านประธานล่ะ”
“อ๋อ ท่านประธานน่าจะออกไปเดินเล่นนะคะ”
“ชะเอมได้เห็นหรือเปล่าว่าไอ้...เอ่อ...พี่หมายถึง ท่านประธานน่ะ ท่านประธานออกไปกับใครบ้างหรอ”
“เหมือนเห็นชวนคุณเอก คุณเทพ ไปดื่มเบียร์นะคะ”
“อ๋อ...จ๊ะ”
หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะรายชื่อที่กล่าวมานั้นก็เป็หัวหน้าการตลาดและก็หัวหน้าฝ่ายผลิตที่เป็ผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น
“และก็ดูเหมือนน้องฝึกงานฝ่ายเราจะออกไปด้วยนะคะ”
“.....ส้มหรอ?”
“ใช่ค่ะ เห็นตัวติดท่านประธานแจเลย พนักงานฝ่ายอื่นมาเล่าให้หนูฟังน่ะค่ะ หนูไม่รู้จะเข้าไปตักเตือนดีหรือเปล่า”
“อ๋อ....ขอบใจชะเอมมากนะ เดี๋ยวพี่ขับรถก่อน”
“ค่ะ หนูเตรียมห้องให้พี่เจนแล้วนะคะ ถ้ามาถึงโทรหาหนูได้เลย”
“จ๊ะ”
หัวหน้าฝ่ายขายสาววางหูจากเลขา ก่อนจะมีใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ยัยเด็กฝึกงานคนนั้นที่เข้ามาฝึกงานในฝ่ายการขายกำลังเริ่มตีสนิทเพื่อนร่วมงานของเธอทีละคน โดยเฉพาะกับพวกผู้ชายหัวหน้าฝ่ายต่างๆ ทั้งหลาย เห็นทีงานนี้เจนคงต้องรีบกลับไปทวงตำแหน่งนั้นคืนเสียแล้ว!
1K
