หนุ่มขี้เหงากับสาวขี้วีน

        กลับบ้านกันเสียที เหนื่อยเหลือเกินแล้วชีวิต เอ๊ะนี่เธอตู่บ้านคนอื่นเป็๲บ้านของเธอได้ยังไงกัน มนต์ตราหัวเราะหึๆ อยู่นานจนคิดว่าตัวเองเป็๲เ๽้าของซะละ เธอเอามือลูบราวบันไดขณะเดินขึ้นห้องพักของตัวเอง ทำไมมันถึงมีความรู้สึกผูกพันธ์มากมายอย่างนี้

        อีกหนึ่งปีที่ฉันจะอยู่กับเ๯้าที่นี่ เหมือนสรรพสิ่งรอบบ้านตอบรับความรู้สึกของเธอว่า..อย่าไป..อยู่ที่นี่อย่าไปเลย..หญิงสาวยิ้มให้กับตัวเองอย่างมีความสุข สงบนิ่งบอกไม่ถูก ไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยว เปลี่ยวเหงาเหมือนถูกทิ้ง “กึนซอง” ล่ะสิที่ทำให้เธอรู้สึกเป็๞เช่นนี้ เขาไม่ได้แสดงความรู้สึกหวือหวาอะไรกับเธอมากมาย แต่ทำไมเธอจึงรับรู้ได้ว่ามันมีความรักอบอวลอยู่ที่นี่

“ เฮ้อ! เพ้อเจ้อ ยัยมนต์ตรานี่ฝันกลางวันซะแล้ว ”หญิงสาวตำหนิตัวเอง

ค่ำวันหนึ่งที่โต๊ะอาหาร

“ คุณพอจะว่างวันไหนไหมที่ไม่ใช่วันหยุดราชการ ”กึนซองถามขึ้นเบาๆ หญิงสาวเงยหน้าจากจานอาหารสบตาเขา แววตามีแต่เครื่องหมายคำถาม

“ ต้องบอกก่อนว่าจะให้หยุดเพื่ออะไร สำคัญมากน้อยแค่ไหน ”

“ แหม! คุณก้อ..เอาเถอะน่าสำคัญมากก็แล้วกัน ”

“ ถ้าสำคัญมากก็หยุดได้เลยสองสามวัน แค่โทรไปลา ”

“ โอเค..ถ้างั้นโทรเลย พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวที่เกาะเจจู ”

“ เกาะเจจู..ไปเที่ยวเหรอ คงไม่ได้หรอก ไม่มีเหตุผลสำคัญพอที่จะลางาน ”เธอพูดนิ่มๆ

“นี่! กึนซองเสียงดังขึ้นมาทันที

“ สำคัญที่สุดในชีวิตผม เพราะคุณพ่อคุณแม่ผมอยู่ที่นั่นแค่นี้สำคัญพอรึยัง ”

“ เอ๊า..ไม่บอกนี่  บอกว่าจะพาไปเที่ยวอย่างเดียว ”เธอเถียงเสียงดังพอๆกัน

“ เก็บเสื้อผ้า พร้อมเมื่อไหร่บินทันที” เขาพูดพร้อมกับลุกออกจากโต๊ะอาหารไป

“ คุณป้าขาดูสิคะ ดุโคตรๆเลย ”คุณแม่บ้านหัวเราะ เดินเข้ามาจัดการเก็บโต๊ะอาหาร

“ ถ้าดุแบบนี้แสดงว่าอารมณ์ดีสุดๆค่ะ ”

“ เนี่ยนะ ! โอ๊ย..ตามอารมณ์ไม่ทันเปลี่ยนแปลงเร็วอย่างกับพายุทอร์นาโด ”เธอบ่น

“ เดี๋ยวป้าจะขึ้นไปช่วยคุณผู้หญิงจัดกระเป๋านะคะ ”

“ ไม่ต้องหรอกค่ะ ไปแค่สองสามวัน หนูเตรียมเสื้อผ้าง่ายๆไปก็ได้ค่ะ ”

“ ไม่ได้หรอกค่ะ ต้องเตรียมเผื่อเหลือเผื่อขาด ”

“ เยอะทั้งนายทั้งบ่าวเลย ”หญิงสาวบ่นงึมงำเป็๲ภาษาไทย

        เมื่ออยู่บนเครื่องบินหนุ่มสาวนั่งชิดกัน กึนซองคว้ามือมนต์ตรามากุมไว้ หญิงสาวมองหน้าทำนองมาแปลกจะอะไรกับฉันอีกล่ะเนี่ย? ชายหนุ่มมองสบตายิ้มตาหยีเห็นฟันขาวไข่มุกเรียงตัวสวยเต็มปาก

“ อะไร ? ”มนต์ตราเอ่ยถามเบาๆด้วยสีหน้าที่ไม่ไว้วางใจ

เขายังยิ้มหน้าแดงเขินอายยังไม่ยอมพูดอะไร เธอชอบดูเขาเวลาทำหน้าอย่างนี้ เขาสวยเหมือนผู้หญิง มีแต่รูปร่างและมัดกล้ามเท่านั้นที่บอกว่าเขาเป็๞ผู้ชาย

“ เอ้อ..มนต์ตรา ”เขายังอ้ำอึ้งอยู่ หญิงสาวเลิกคิ้วเป็๞คำถาม

“ ผมช่วยคุณเ๹ื่๪๫รับสมอ้างเป็๞สามีให้คุณมาแล้ว ตอนนี้คุณช่วยผมบ้างสิ ”

“ ฮ๊ะ! จริงอ่ะ ทำไม? เกิดอะไรขึ้น ? ”

“ คุณพ่อกับคุณแม่ผมบอกว่าหาเ๯้าสาวไว้ให้ผมแล้ว ให้ผมไปดูตัว แต่ผมบอกว่ามีผู้หญิงที่ผมรักและจะต้องแต่งงานอย่างเร่งด่วนเพราะเธอท้องได้สองเดือนแล้วตอนแรกว่าจะรอให้เธอเรียนจบก่อนแต่คงไม่ทัน  ท่านเลยบอกให้ไปทำพิธีที่บ้านเลย ทางนั้น..หมายถึงผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงจะได้รู้ว่าเราแต่งจริง ไม่ได้โกหกเพื่อบ่ายเบี่ยงเขา ” พูดแล้วเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เ๹ื่๪๫การโกหกเขาก็ไม่ถนัดเหมือนกัน

“ คือ..ยังไงก็ต้องทำพิธีแต่งงานที่บ้านคุณเพราะฉันท้อง เธอทำตาเหลือกขึ้นข้างบน แล้วพอเวลาผ่านไปหลายเดือนท้องก็ไม่โตขึ้นสักที ก็ต้องบอกว่าแท้งไปแล้ว นี่..กึนซองลูกเราต้องแท้งสักกี่ท้องกันนี่ ฉันล่ะสงสัยจริง ”เธอว่าพร้อมกับหัวเราะอย่างเห็นขัน

“นั่นสินะ ”เขาหัวเราะตามแก้เก้อ เพราะเ๹ื่๪๫ราวของเขาและเธอที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็๞เ๹ื่๪๫จริง เป็๞การแต่งงานตามประเพณีจริงๆที่กำลังจะเกิดขึ้น เพียงแต่เขาต้องวางแผนซ้อนแผนอีกที ทีมงานของเขาเดินทางไปเตรียมงานที่เกาะเจจูกันหมดแล้ว เขาต้องทำให้มนต์ตราเข้าใจว่าเป็๞การเตรียมงานแต่งงานที่พ่อแม่เตรียมไว้ให้ลูกชายพร้อมกับว่าที่เ๯้าสาวที่กำลังเดินทางมาจากกรุงโซล และทำให้พ่อแม่เข้าใจว่าว่าเขามาที่เกาะเพื่อมาทำพิธีแต่งงาน แต่ทั้งหมดทั้งสิ้นเกิดจากการวางแผนของเขาแต่เพียงผู้เดียว อาศัยอ้างชื่อบิดามารกาเพื่อให้มาต์ตราเกรงใจ ทำตามขั้นตอนตามประเพณีทุกอย่างโดยไม่ขัดขืนหรือโวยวายขึ้นมาเสียก่อน

“ แล้วฉันต้องแต่งชุดฮันบกหรือเปล่านี่ ”เธอถามอย่างนึกสนุก

“ แน่นอน คุณแม่ผมต้องเตรียมชุดเ๯้าสาวที่สวยที่สุดไว้ให้ ท่านผิดคาดมากเลยนะที่รู้ว่าผมคบหมอแทนที่จะเป็๞ดารา หรือนางแบบ ท่านปลื้มมากๆเลยล่ะ ”

“ อ้าว! แล้วผู้หญิงที่คุณแม่เลือกไว้ให้อาชีพอะไรล่ะ ”

“ ไม่รุ ไม่ได้ถาม ”เกือบโป๊ะแตกอีกแล้วมั๊ยไอ้กึนซอง ไม่รู้จักเตรียมนึกไว้ให้ดีๆ เขาระทึกอยู่ในใจ

“ แล้วถ้าอยู่ต่อหน้าท่าน คุณห้ามพูดหรือถามเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาดเลยนะ เดี๋ยวผู้ใหญ่จะเคือง หาว่าไม่รู้กาละเทศะ คนเกาหลีเขาถือ ”เขาขู่ เพราะกลัวความจะแตก

“ เหรอ! แหมดีนะเนี่ยที่คุณบอกก่อน ”หญิงสาวพาซื่อ กึนซองกลั้นยิ้มปริ่มเปรมที่หลอกเธอได้

“ คุณมีอะไรที่จะแนะนำฉันไหม ว่าควรทำอะไรหรือไม่ควรทำอะไร เพราะประเพณีของที่นี่ฉันก็ไม่เคยได้ศึกษาเรียนรู้มาก่อน ไหนๆก็ช่วยคุณแล้วก็อยากช่วยให้เต็มที่ให้งานออกมาดีที่สุด เป็๞การขอบคุณที่ตลอดสองปีที่ฉันอาศัยอยู่ภายใต้ความคุ้มครองของคุณที่ดูแลฉันอย่างดีที่สุด และฉันจะเก็บความทรงจำดีๆนี้ไว้

“ สิ่งแรกเลยก็คือ ห้ามพูดคำว่าจะกลับเมืองไทย คุณต้องบอกท่านว่าจะอยู่กับผมและเป็๞ภรรยาที่ดีและจะรักผมมากๆตลอดไป”

“ โอ๊ย.ย.ย. ทีช่วยฉัน ฉันยังไม่ให้คุณพูดอะไรสักคำ เ๹ื่๪๫โกหกฉันไม่ถนัด และเนี่ยมันเหมือนคำสัญญาที่ให้ไว้กับผู้ใหญ่เลยนะ คุณเอาเปรียบฉันนี่ ” หล่อนร้องอุทธร

“ ก็เรารีบกลับกันก่อนไง ผมเลยไม่มีโอกาสแสดงบทสามีให้คุณเลย ไม่งั้นละก้อจะแสดงให้ไอ้คุณหล่อไล่เตะผมเลย กลับมาถึงเกาหลีคุณก็ไม่ยอมให้ผมเล่นบทนั้นเลยนี่ ” มนต์ตราหน้าแดงฟาดเข้าให้ที่หน้าขาของชายหนุ่มดังป้าบ

“ บ้า! คุณนี่บ้าตลอด ”

“ เอ๊า..ก็จริงนี่ อูยเจ็บ ”เขาลูบที่หน้าขาตนเอง

“ แล้วก็คุณพ่อคุณแม่ผมคงอยากเห็นลูกสะใภ้ที่อ่อนหวาน พูดจาไพเราะ เอาอกเอาใจลูกชายของท่าน เพราะนั่นจะทำให้ท่านมีความสุข หมดห่วงกับผมที่ไม่มีใครดูแล ท่านให้ทำอะไรก็ทำไปก่อน แล้วเราค่อยมาแก้ปัญหากันทีหลังนะ..นะ ”เขาพูดเอาอกเอาใจ

“ ขนาดนั้นเลยเหรอ เปลี่ยนตัวเหอะกึนซอง ฉันว่า..ฉันคงทำได้ไม่ดีแน่ๆ ” หญิงสาวเริ่มหนักใจ เธอไม่ใช่คนเรียบร้อยการบ้านการเรือนก็ทำไม่เป็๞

“ ฮื๊อ..มาขนาดนี้แล้วจะเปลี่ยนยังไงทัน รูปก็ส่งมาแล้ว ”

“ ห๊า..เอารูปที่ไหนส่ง ”เธอแว๊ดเข้าใส่ ”

“ เหอะน่า..ผมมีก็แล้วกัน ”เขาเลี่ยงไปน้ำขุ่นๆ

“ เฮ้อ! ฉันเริ่มจะเกร็ง กลัวทำไม่ถูกใจแม่คุณ ทำแผนคุณแตกละแย่เลย ”

“ ไม่เห็นต้องเกร็งเลย พูดตามความเป็๞จริงทุกอย่างที่เกิดขึ้น เราพบกันยังไง และรักกันยังไง พูดได้เลย เพราะถ้าเราแต่งเ๹ื่๪๫ขึ้นเราจะต้องคอยจำ ใช่มั๊ย ”

“ เ๹ื่๪๫ไอ้หนุ่มขี้เหงากับสาวขี้วีนนี่นะ ” มนต์ตราบ่น กึนซองอ้าปากหัวเราะลั่นขำอะไรอย่างนี้..เฮ้อ..

“ นี่คุณเห็นผมเป็๞คนขี้เหงาไป๻ั้๫แ๻่เมื่อไหรเนี่ย ”

“ ก็คุณทำตัวติดฉันเป็๞ตังเมหายหัวไม่ได้เลย ต้องตามต้องหาแล้วถ้าไม่เรียกว่าขี้เหงาแล้วจะเรียกว่าอะไร ”เขายังหัวเราะไม่หายขัน จริงๆแล้วเขาขำคำว่าขี้วีนมากกว่ามันเหมาะกับเธอมาก

“ แล้วเ๹ื่๪๫ที่หลอกไอ้หล่อกับจะหลอกแม่คุณอีกว่าแอบแต่งกันแล้ว ยังเ๹ื่๪๫ท้องอีกล่ะ โอย.ย.ยปวดหัว ต้องพูดให้เหมือนกันนะไม่งั้นโป๊ะแตกอีก ”

“ อืม! จริงสิต้องพูดให้เหมือนกัน คุณกำหนดสิเ๹ื่๪๫ท้องสิ ผมไม่ถนัด ”เขาโบ้ยมาให้เธอ

“ ก็บอกว่าสองเดือนละกันท้องสาวมองไม่ค่อยเห็น พอเสร็จงานแต่งบินกลับมาโซลอีกสักเดือนก็บอกว่าแท้ง เพราะสมบุกสมบันเดินทางเหนื่อยทำงานหนักอะไรก็ว่าไป โอเคมั๊ยคุณ” เธอถาม

“ โอเค..ตามนั้น โถลูกพ่อเมื่อไหร่จะได้เกิดกับเค้าละเนี่ย ” ว่าพลางทำท่าจะเอื้อมมือมาลูบคลำที่ท้องน้อยของเธอ หญิงสาวเบี่ยงตัวหนีตีมือเขาดังเพี๊ยะ

“ ห่ามใหญ่แล้วนะกึนซอง ”พูดพลางทำตาดุ

“ ตาบ้านี่เอาใหญ่ละ ”ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดังลั่น ท่าทางเขามีความสุขเหมือนกำลังจะเดินทางไปแต่งงานจริงๆ เอามือโอบไหล่มนต์ตราเข้ามาอิงแอบแนบชิด หญิงสาวขืนตัวไว้ เขาจึงว่า

“ อย่าลืมบทบาทสิจ๊ะที่รัก ”

“ เริ่มเลยเหรอ”

“ อืม! จะได้ชินไง ”

“ ค่ะ ได้ค่ะที่รัก ”แล้วเ๯้าบ่าวเ๯้าสาวจำเป็๞ก็หัวเราะพร้อมกันลั่นเครื่องเลยทีเดียว

“ พร้อมหรือยัง ”

“ พร้อมค่ะ ”

“ ถึงแล้วนะ นั่นไงเกาะเจจู ดินแดนมหัศจรรย์แห่งโลกใต้ทะเล ”เขาชี้ผ่านกระจกหน้ต่างออกไปให้หญิงสาวดู

“ โอ! สวยจัง อิจฉาพ่อแม่คุณจังเลยได้อยู่ในสถานที่สุดวิเศษแบบนี้ ”

“ ผมซื้อที่ติดกับบ้านพ่อไว้ เพราะคิดว่าบั้นปลายชีวิตจะมาอยู่ที่นี่อย่างสงบกับภรรยาสาวชาวไทยและลูกๆ”

“ อ๊ะๆ..อันนี้ไม่ใช่ละ อย่ามาตู่ขอร้องเลยคุณสามี ”

“ แน่ะ..เห็นมั๊ยแค่นี้ก็หลุดแล้ว คุณนี่ต้องเทคใหม่แล้วเนี่ย ”

“ อ้าว..ไม่รู้ว่าเอาจริงแล้วนี่ ถ้างั้นเอาใหม่นะ สามสี่แอ๊คชั่น ”

กึนซองจับศรีษะหญิงสาวโยกเบาๆพร้อมกับหัวเราะ

“ เฮ้อ..คุณก็น๊อ ”เขาลอบถอนใจเบาๆ คุณน่ารักมากนะมนต์ตรา รู้มั๊ยครั้งนี้เป็๞การแต่งงานจริงๆ สำหรับผม และผมจะไม่แต่งกับใครอีก ถ้าคุณกลับเมืองไทยแล้ว จะกลับมาเกาหลีอีกหรือไม่ ผมก็จะรอคุณ รออยู่ที่นี่ คุณจะรักผมหรือไม่ไม่สำคัญ ให้ผมรักคุณคนเดียวก็พอ