เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนงานบางคนก็ไปทำงาน ส่วนบางคนก็เข้าห้องพักผ่อน ซึ่งรวมไปถึงกฤตยชญ์และจันทิมันตุ์ด้วย
“เอ่อ!.. คุณจะให้ฉันนอนตรงไหนคะ?” จันทิมันตุ์ร้องถามขึ้นเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องพักของคนตัวโตแล้ว
“ก็นอนเตียงฉันไง” กฤตยชญ์ตอบอย่างหน้าตายไม่เป็เดือดเป็ร้อนเลยสักนิด
“ถ้าฉันนอนที่เตียงของคุณ แล้วคุณจะนอนไหนล่ะคะ?” จันทิมันตุ์เบิกตากว้าง ถามออกไปด้วยความสงสัย ทั้งในใจก็ยังรู้สึกหวั่นๆ ยังไงบอกไม่ถูก
“ก็นอนเตียงด้วยกันกับเธอนั้นแหละ” กฤตยชญ์ยังคงตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเหมือนเดิม
“ห๊า!! นะ นอนด้วยกันหรือคะ คงไม่เหมาะมั้งคะ” จันทิมันตุ์ใกับคำพูดที่คนตัวโตกล่าวออกมา พร้อมกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างอัตโนมัติ
“ฉันว่าเราจะต้องคุย และตกลงทำความเข้าใจกันหน่อยซะล่ะมั้ง หากเธออยู่ในเรือลำนี้ เธอก็จะต้องทำงานตามที่ฉันสั่ง เพื่อแลกกับทุกๆ อย่าง แต่หากเธอไม่ทำก็เชิญลงจากเรือลำนี้ได้เลย” กฤตยชญ์หรี่ตาคมกริบ มองจ้องมายังใบหน้าสวยหวานซึ้ง ราวกับราชสีห์กำลังจะตะครุบกวางน้อย
“แล้วฉันจะลงจากเรือนี้ได้ยังไงกันล่ะคะ ก็เรือมันกำลังวิ่งอยู่ และวิ่งออกจากฝั่งมาไกลมากแล้วด้วย” จันทิมันตุ์อ้าปากค้าง เมื่อได้ยินสิ่งที่คนตัวโตพูดบอกออกมานั้น
“งั้นก็ทำตามที่ฉันสั่งสิ” กฤตยชญ์เดินย่างเท้ายาวๆ เข้ามาหาคนตัวเล็กอย่างใจเย็น แต่คนตัวเล็กนั้นไม่ใจเย็นด้วยเลยสักนิด และเมื่อเห็นคนตัวโตก้าวย่างเข้ามาใกล้ ก็ก้าวถอยหลังไปจนติดกับผนังห้อง จนถอยหนีไปไหนไม่ได้อีก
“ทำตามที่คุณสั่งนี้คืออะไรหรือคะ?” จันทิมันตุ์มองสบตาคนตัวโต พร้อมกับกลั้นใจถามอย่างอยากรู้เต็มที
“ก็!.. เป็ผู้หญิงของฉัน ทำให้ฉันมีความสุขไงสาวน้อย” กฤตยชญ์เดินเข้ามาประชิด ยกมือใหญ่ขึ้นค้ำยันกับผนังห้อง ปิดกั้นทางออกของคนตัวเล็กไว้
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการนะ.... ให้ฉันทำงานอย่างอื่น กวาดพื้นถูพื้น หรือจะให้ไปทำอาหารก็ได้นะ อย่าให้ฉันทำอย่างนี้เลยนะ ฉันขอร้อง” จันทิมันตุ์เบิกตากว้างขึ้นอย่างใ นี้เธอหนีเสือปะจระเข้ใช่ไหม ทำไมหนอชีวิตเธอถึงได้เจอแต่มรสุม ไม่จบไม่สิ้นอย่างนี้นะ
“ไม่!!... งานพวกนั้นมีคนทำอยู่แล้ว เธอจะไปแย่งเขาทำได้ยังไงล่ะ แต่หากเธอไม่อยากจะทำตามที่ฉันว่ามานี้ ก็จงลงจากเรือไปซะ ะโลงน้ำแล้วว่ายเข้าฝั่งไป” กฤตยชญ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไม่คิดจะสงสารคนตัวเล็กเลยแม้แต่นิดเดียว
“จะให้ฉันว่ายน้ำไปได้ยังไง ฉันว่ายน้ำไม่เป็” จันทิมันตุ์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เพราะไม่รู้จะหาทางออกให้ตัวเองยังไงดีในตอนนี้
“เอาล่ะฉันจะให้เวลาเธอได้คิดสักคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยบอก ว่าเธอจะเอายังไง แต่ตอนนี้เธอก็ไปอาบน้ำซะ เสื้อผ้าก็เอาเสื้อผ้าฉันใส่ไปก่อนก็แล้วกัน”
กฤตยชญ์บอกกล่าว พลางจับจ้องมองปากบางจิ้มลิ้ม ที่เขาคิดว่าหากได้จูบลองลิ้มชิมรส มันน่าจะหวานอย่างที่คิดไว้หรือเปล่านะ ก่อนจะตัดสินใจละสายตาไป และผละเดินออกไปจากห้องพัก ปล่อยให้คนตัวเล็กได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายได้สะดวก
“ทำไมเราต้องมาเจออะไรซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างนี้ด้วยนะ!!”
จันทิมันตุ์เลื่อนตัวลงไปนั่งกับพื้นห้อง น้ำตาไหลร่วงรินออกมาอย่างไม่อาจจะกลั้นเอาไว้ได้อีก และคิดน้อยใจกับโชคชะตาของตัวเอง ที่เป็อยู่ในตอนนี้ จันทิมันตุ์นั่งร้องไห้ และคิดทบทวนข้อเสนอของกฤตยชญ์ วนไปเวียนมาอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย
กฤตยชญ์เปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว ก็ยังเห็นคนตัวเล็กไม่ได้ทำอะไรกับตัวเองเลย และแถมยังนอนหลับพิงผนังห้องอย่างเอาเป็เอาตาย ขนาดว่าเขาเข้ามายังไม่รู้เื่รู้ราวเลยสักนิด
“สงสัยคงจะเหนื่อยมาก”
กฤตยชญ์ส่ายหน้ายิ้มๆ แกมเอ็นดู นั่งยองๆ มองหน้าสวยหวานซึ้งที่หลับใหลอยู่ชั่วขณะ ก็ใช้มือใหญ่ช้อนอุ้มร่างบาง เข้ามาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง แล้วพามาวางลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ด้วย
แล้วกฤตยชญ์จึงค่อยเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว เดินเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำชำระล้างร่างกาย แล้วเดินกลับมาสวมเสื้อผ้า จากนั้นก็เดินออกไปจากห้อง เพราะหากขืนวันนี้ นอนร่วมเตียงเดียวกับเ้าหล่อนผู้กำลังหลับใหลอยู่นี้ เขาคิดว่าเขาคงจะหักห้ามใจ ไม่ให้ล่วงเกินร่างบอบบางนุ่มนิ่มนี้ไม่ได้อย่างแน่นอน
๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓
418
