เมื่อถูกโยนคำถามมาให้ตอบแทน แม่เฒ่าหลินก็หน้าเขียวคล้ำกว่าเดิม เื่บัดสีที่หลานนางไปขายเรือนร่างในหอนางโลมจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะฆ้องปากแตกอย่างลูกสะใภ้สี่
“สะใภ้สี่เ้าเงียบปากไปเลย ข้าไม่ได้ถามก็อย่าได้สอดปากเข้ามายุ่ง! ซีซีจะมีเงินทุนก็ไม่แปลกนางไปอยู่กับอาฮุ่ยตั้งนานแม้สุดท้ายจะเกิดเื่ไม่ดี แต่โชคดีที่ตอนไถ่ตัวนางเหลือเงินอยู่บ้าง เ้าจะสงสัยให้ได้อะไรขึ้นมา ส่วนพวกเ้าอาเหมยกับซีซี พวกเ้าทำเช่นนี้ไม่ถูกเหมือนกัน แม้เงินที่เ้าได้จากขายกำไลลูกปัดอะไรนั่นจะมีทุนมาจากเงินของซีซี แต่ตอนนี้พวกเ้าเป็คนของบ้านหลิน รายได้ก็ต้องเข้ากองกลาง ข้าที่ทำงานงกๆ ก็ต้องทำงานเพื่อแลกอาหารให้พวกเ้า เ้าจะปฏิเสธไหมว่าอาหารที่กินทุกมื้อนี่ไม่ใช่อาหารที่ใช้เงินกองกลางของบ้านซื้อ เงินพวกนี้ที่เข้ากองกลางก็เพื่อมาเป็ค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งนั้น”
“ท่านย่าหมายความว่าหากข้าไม่ได้กินอาหารของบ้านหลิน ข้าก็ไม่ต้องจ่ายเงินเข้ากองกลางเหรอเ้าคะ” หลินหยุนซีถามหน้าซื่อ แต่ดวงตาของนางนั้นกลับเป็ประกาย หากแม่เฒ่าผู้นี้ตอบว่าใช่ เช่นนั้นนางก็จะไม่กินอาหารบ้านนี้อีก ฮ่าๆ
แม่เฒ่าหลินเริ่มรู้สึกว่าลางไม่ดีนางจึงเอ่ยต่อ “มิใช่เพียงเท่านี้ หากเ้ายังอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านหลินของข้าไม่ว่าใครก็ต้องนำรายได้เข้ากองกลางทั้งนั้นไม่มีข้อยกเว้น!”
“งั้นข้าขอออกจากบ้านเ้าค่ะ! เดิมที่พวกท่านก็ทิ้งขว้างให้ข้าออกไปั้แ่สองปีก่อนอยู่แล้ว อย่างไรตอนนี้ก็คิดเสียว่าข้าไม่ได้กลับมาเถอะเ้าค่ะ ทำตัวเหมือนเดิมก็พอ”
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าดังขึ้น จนบ้านหลินทั้งบ้านไม่มีใครกล้าเอ่ยปากอันใดต่อ
“ไร้สาระ! เ้าคิดหรือว่าถ้าไม่มีบ้านหลังนี้แล้วเ้าจะมีที่ไป หรือเ้าจะกลับไปหารนหาที่ตายที่บ้านป้ารองของเ้าล่ะ แค่เพราะข้าจะเอาเงินเข้ากองกลางทำให้เ้ากลายเป็คนโลภกับครอบครัวถึงเพียงนี้เชียวหรือซีซี!”
แม้จะไม่พอใจที่ถูกตบ แต่แรงตบก็ทำให้นางได้สติ ตอนนี้เงินนางยังไม่พอที่จะโบยบินไปหาที่อยู่ใหม่
“เหอะ ข้าโลภแล้วมันผิดตรงไหนเ้าคะ ข้าโลภก็โลภเงินตัวเอง ข้าไม่เคยคิดโลภเงินท่าน แล้วข้าผิดตรงไหนที่จะเก็บเงินที่ข้าหามาได้ไว้เป็ทุนส่วนตัวของข้า เงินพวกนี้สำคัญกับข้านัก หากครั้งนั้นข้าไม่มีเงินข้าคงไม่ได้จ้างเกวียนกลับมายืนตรงหน้าท่าน ป่านนี้ข้าคงตายไปแล้ว! หากจะว่าข้าโลภข้าเห็นแก่ตัว ท่านย่าลองใช้ใจมองดีๆ เถิดว่ามีใครที่เห็นแก่ตัวกว่าข้า ไม่มีรายได้นั้นไม่ว่าแต่เหตุใดต้องเอารายได้ของทุกคนไปให้คนคนเดียวด้วยเล่า ท่านพ่อท่านลุงใหญ่ทำงานหนักแทบตายแต่แค่ข้าวสารชั้นดีสักเม็ดก็ไม่เคยได้กิน ท้องไม่เคยได้อิ่ม ผิดกับท่านอาสี่แล้วก็หลิวฮัง..
ท่านย่าบอกว่าเมื่ออาสี่ได้เป็ซิ่วไฉ่หรือทหารเฝ้าประตูเมือง ทุกคนในบ้านจะได้พึ่งอำนาจบารมี ท่านไม่เคยถามข้าเลยว่าข้า้าหรือไม่ เอาอำนาจบารมีไปทำไม ข้าแค่อยากมีเงินกินอิ่มนอนอุ่น ได้ใช้เงินที่ข้าหามาอย่างเต็มที่ โดยที่ไม่ต้องนำเงินของข้าไปจุนเจือคนไม่ทำงาน!”
“อาสี่คือลูกของท่านแล้วพ่อของข้าเล่า ครอบครัวข้าเล่ามิใช่ลูกหลานท่านหรือเ้าคะ? อาตี้ใส่ร้ายข้าใส่ร้ายอี้เหมยท่านไม่คิดจะให้นางขอโทษ แต่กลับเปลี่ยนเื่มายุ่งกับเงินของอี้เหมยและเงินของข้า วันนี้ถึงท่านจะตบจะตีข้าให้ตาย เงินที่ข้าหามาข้าก็จะไม่ยกให้ท่าน และท่านก็ไม่มีสิทธิ์เอาเงินของอี้เหมยไปเช่นกัน!”
คำพูดมากมายที่พรั่งพรูออกจากปากของหลินหยุนซีทำให้แม่เฒ่าหลินโกรธมากแต่ก็ไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไรเพราะที่หลานสาวพูดมาก็เป็ความจริง..เพียงแต่นางไม่อยากยอมรับ
“เช่นนั้นเ้าก็ออกจากบ้านข้าไปซะ ข้าจะถือว่าไม่เคยมีหลานเช่นเ้า หากเอ๋อชุนได้ดิบได้ดีเ้าจะได้ไม่มีสิทธิ์มาอ้างตัวว่าเป็คนบ้านหลิน!!”
“ท่านแม่!!!” นางซูซุนลี่และนางโจวชิวหยาร้องเสียงหลง
“พวกเ้าก็เช่นกันหากใครไม่อยากส่งเงินเข้ากองกลางก็ออกจากบ้านหลังนี้ไปเสีย”
“ท่านย่า..” หลินหยุนซีหลุบตาแล้วเอ่ยเสียงเบา ท่าทีของนางทำให้แม่เฒ่าหลินคิดว่าหลินหยุนซีสำนึกผิดแล้ว
“เ้าจะขอโทษข้าตอนนี้มันก็สายไปแล้วล่ะ”
“คือข้า..ข้าคิดว่าคนบ้านข้าไม่เต็มใจอยู่ต่อหรอกเ้าค่ะ พูดตามตรงก็คือบ้านสามของข้าไม่มีเงินเก็บพวกเราจะไปอยู่ที่ไหนได้ เงินที่หามาได้ทั้งชีวิตของท่านพ่อท่านแม่ก็อยู่ที่ท่านทั้งหมด หากบ้านข้าจะแยกตัวออกไปอย่างไรเราก็ต้องคิดส่วนแบ่งก่อนจะไปเ้าค่ะ!” พูดจบหลินหยุนซีก็เอียงอายเล็กน้อย นางไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว แต่จะไม่มีบ้านอยู่ก็ไม่ได้ ดังนั้นต้องสู้เพื่อชิงเงินที่ท่านพ่อท่านแม่แลกหยาดเหงื่อแรงงานกลับมาให้ได้บ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี
“เ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนผู้อื่น เ้ามิใช่ผู้นำครอบครัว หากเ้าจะไปก็ไปคนเดียว ข้าไม่เคยได้รับเงินจากเ้าดังนั้นคงไม่ต้องแบ่งส่วนแบ่งให้เ้ากระมัง” แม่เฒ่าหลินแค่นเสียงใส่หลินหยุนซี
นางหลิวลี่ฮวาได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกร้อนใจ นางไม่คิดว่าเื่ราวจะบานปลายเช่นนี้ หากหลินไห่เทาและซูซุนลี่แยกบ้านออกไปนั่นหมายถึงเงินที่จะส่งให้สามีต้องลดลง ไหนจะงานบ้านอีก ไม่มีนางซูซุนลี่ก็ไม่มีคนให้จิกหัวใช้น่ะสิ
“ใช่ เ้าพูดอะไรของเ้าซีซี พ่อผิดหวังในตัวเ้า เ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนบ้านสามของเรา ข้าเป็หัวหน้าครอบครัวเ้าคงไม่ได้ลืมเื่นี้หรอกใช่ไหม”เสียงทุ้มดังขึ้น เขารู้สึกว่าลูกสาวกลับมาคราวนี้เถียงเก่งและดื้อรั้นเป็ที่สุด หากมิใช่เพราะนางเป็ผู้หญิงเขาคงต้องตบสั่งสอนสักฉาด
แม่เฒ่าหลินมองหลินไห่เทาด้วยสายตาภูมิใจ อย่างน้อยลูกชายนางก็ไม่หูหนวกตาบอดเข้าข้างหลานอกตัญญู ส่วน
“นั่นลูกเ้านะน้องชายสาม!” นางโจวชิวหยาเอ่ยเสียงดัง ไม่รู้ว่าน้องชายสามีคนนี้สมองมีแต่โคลนตมหรืออย่างไร เหตุใดจึงไม่ปกป้องลูกตัวเองบ้าง
ทางด้านหลินหยุนซีก็ได้รู้สึกผิดหวังที่ร่างที่นางเข้ามาอยู่มีบิดากตัญญูจนโง่งม กตัญญูจนไม่สนใจคนในบ้านเช่นนี้
“ใครให้เ้าสอดปากเข้ามายุ่ง อย่าถือว่าตัวเองเป็สะใภ้ใหญ่ของบ้านแล้วจะพูดจาอะไรก็ได้นะ” แม่เฒ่าหลินชี้หน้าเตรียมลงมือสั่งสอนนางโจวชิวหยา
“ท่านแม่หยุดนะขอรับ! หยาหยาแค่พูดให้น้องสามได้คิดเท่านั้น หากท่านลงไม้ลงมือกับภรรยาข้า ข้านี่แหละจะแยกบ้านเอง!” หลินต้วนเหรินกางปีกปกป้องภรรยาให้อยู่ด้านหลังตน
“เ้ากล้า!” แม่เฒ่าหลินไม่สนใจ นางพยายามวิ่งเข้าตีนางโจวชิวหยา แต่เพราะหลินต้วนเหรินบุรุษตัวใหญ่ขวางทำให้นางลงไม้ลงมือกับเขาแทน
หลินต้วนเหรินเริ่มทนไม่ได้ เขาอดทนมามากพอแล้ว “ข้าทำดีกับท่านมาตลอด ท่านไม่ได้ยินฟังที่ข้าพูดหรือ ในเมื่อท่านลงมือข้าก็จะแยกบ้านออกไป อย่างไรเสียข้าก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่าน”
“พวกเราบ้านใหญ่ขอแยกบ้านเ้าค่ะ ลูกสะใภ้อกตัญญูแล้ว ท่านพ่อกับท่านแม่โปรดอภัยให้พวกเราด้วย” นางโจวชิวหยาคุกเข่าลงด้านหน้าของแม่เฒ่าหลิน นี่เป็โอกาสเดียวที่จะได้แยกตัวออกจากปลิงดูดเือย่างคนบ้านสี่เสียที แม้จะดูเห็นแก่ตัวแต่เมื่อเห็นว่าลูกสาวถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางโจวชิวหยาก็ทนไม่ไหวแม่สามีลำเอียงเกินไป หากเมื่อวานนางไม่สู้เพื่อขอส่วนแบ่งเื่ผ้าปัก มีหรือที่ลูกสาวนางจะมีสินเดิม ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องแยกบ้าน!
“์เล่นตลกอะไรกับยายแก่อย่างข้า ฮือๆ ทั้งสะใภ้ใหญ่ทั้งลูกชายคนโตก็อกตัญญู หลานสาวก็หาเื่แยกบ้าน โฮ” แม่เฒ่าหลินตีอกชกตัวร่ำไห้เป็ภาพที่ชวนเวทนายิ่ง เสียงร้องของนางมีอานุภาพจนชาวบ้านเริ่มมามุงดูด้วยความสนใจ
1K
