มัชฌาสะดุ้งตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวของห้องพัก เสียงเื่ปรับอากาศยังคงทำงานเบา ๆ ผสมกับแสงไฟวาบวับจากโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ ทั้งห้องมีเพียงแสงสีฟ้าเย็นเฉียบกระพริบสะท้อนผนัง
บนหน้าจอ…ผู้ประกาศข่าวหญิงกำลังอ่านรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย
“มีรายงานการหายตัวไปของนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งอย่างไร้ร่องรอย เบื้องต้นเ้าหน้าที่ตำรวจยังไม่สามารถหาตัวพบ…”
เสียงนั้นดังเข้าหู แต่สมองของมัชฌากลับพร่าเลือน ราวกับถูกกดทับด้วยม่านหมอกหนา เธอพยายามนึกถึงเหตุการณ์ล่าสุด—
ใช่แล้ว…เมื่อคืนเธอไปหาพลบ ที่โรงแรม ตั้งใจจะถามความจริงเกี่ยวกับบันทึกของอุษา ประโยคสุดท้ายที่ยังติดอยู่ในใจคือ…
“ฉันรู้วิธีช่วยพี่พลบแล้ว”
เธอจำได้แค่เพียงเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนทุกอย่างดับไป…ภาพของพลบ น้ำตาและเสียงกระซิบอันแ่เบาของเขา ทั้งหมดคล้ายซ้อนทับเข้ามาในหัวจนหนักอึ้ง
หัวใจมัชฌาเต้นแรงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางอยู่บนหัวเตียง
กระดาษสีขาวหม่น ตัวอักษรเขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ดี
“ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ยามินทร์ได้ไขทั้งสองประตูแล้ว
อย่าตามหาเขา…แม้ในความฝัน ถ้าไม่อยากกลับไปที่เดิม
– พลบ”
มัชฌาถือแผ่นกระดาษนั้นไว้ในมือ มือเธอสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในคราวเดียว ทั้งความสงสัย ความโกรธ ความเ็ป และความว่างเปล่าที่กลืนกินลึกเข้าไปในอก
เธอหันไปมองโทรทัศน์อีกครั้ง ภาพข่าวยังคงฉายอยู่เหมือนเดิม เสียงผู้ประกาศยังคงรายงานด้วยโทนเรียบเสมอ
แต่สำหรับมัชฌา—เสียงนั้นกลับฟังดูห่างไกลเหมือนมาจากอีกโลก
ดวงตาของเธอพร่ามัว น้ำตาไม่ไหลออกมา แต่ในใจกลับเงียบงันอย่างน่ากลัว
โลกภายนอกยังดำเนินไปตามปกติ แต่สำหรับมัชฌา… ทุกอย่างหยุดนิ่ง
“ทุกอย่าง…จบแล้วจริงหรือ?" เธอถามตัวเองเบาๆ ในใจ
และในใจลึกที่สุด…เธอรู้
เื่ราวยังไม่จบ ประตูของเธอถูกไขแล้ว… แต่ใครจะช่วยคนที่ยังติดอยู่ล่ะ?
เธอพิงหัวเตียง มองไปยังหน้าจอทีวี มือที่ยังคงถือโน้ตแน่น แต่ใจสั่นระริก ราวกับััได้ถึงผู้คนที่ยังคงรอคอยการปลดปล่อยจากประตูสีดำ
1K
