บรื้นนนนนน
เอี้ยดดดดด
หลังถึงร้านบันเทิงหรูใจกลางเมือง บอดี้การ์ดประจำผับกรูเข้ามาเปิดประตูรถผายมือต้อนรับ ฉันโยนกุญแจสปอร์ตลูกรักคันละ เกือบ 30 ล้าน ให้พาไปดูแล ส่วนตัวฉันเดินเฉิดฉาย ก้าวสองขาเรียวดิ่งขึ้นชั้น VVIP ทันที
บอดี้การ์ดประจำผับแหวกทางให้ฉันเดิน ร่างบางที่สวมมินิเดรสสีดำสั้นจนเกือบเห็นแก้มก้น บนรองเท้าส้นแหลม ผิวขาวรับกับผมตรงสลวยสีแดงเด่น สายตาผู้คนจับจ้องมาที่ที่เดียว มีทั้งจับจ้องด้วยความอิจฉาริษยาและสาปแช่ง ไปจนถึงหมู่หมาที่น้ำลายเยิ้มอยากกินขาอ่อนของฉันด้วย
“คุณหนูนายพลมาแล้วโว้ยยยยย”
เสียงหวีดแซวของหนึ่งในเหล่าสหายแก๊งลูกผู้ดีมีเงิน ดังขึ้นแซงเสียงดนตรี ก่อนจะพากันลุกปรบมือ ผายเชิญให้ฉันนั่งที่โซฟาหนังตัวใหญ่กลางโซน ประหนึ่งเป็ประธานแก๊ง
“ทำไมหน้าบึ้งงั้นวะ”
“จะมีอะร๊ายยย อย่างเจ๊ใหญ่ของแก๊ง ศัตรูทางอารมณ์มีแค่หนึ่งเดียว”
“รอบนี้เื่อะไรอ่ะ อีแก่ปากมากเมื่อวาน หรือเื่คู่ควงแก หรือเื่คู่หมั้น..”
ทันทีที่ก้นแตะโซฟา คำถามร่ายยาวจากฝูงสหายก็ดังกรอกหู ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด
“เื่เดิม วัน ๆ จะหาแต่ผัวให้ฉัน”
“แทงหวยไม่ถูกอย่างนี้ว้าาาา” หนึ่งในนั้นพูดแซว แล้วเทเหล้ารสโปรดให้
“ไม่ดีหรอ เกิดมาก็ถูกจองตัวเลย ฮ่าๆ”
“หึ ดีกับผีน่ะสิ ดูก็รู้ว่าไอ้พวกแมงดานั่นหวังอะไรจากพ่อฉัน” ฉันตอบ
“เอาน่าาา เค้าอาจจะหล่อ รวย กล้วยใหญ่ ถูกใจแกก็ได้นะ ฮิฮิ”
“ตลกตายล่ะ” ฉันกรอกตาพูด แล้วยกเตกิล่ากระดกหมดแก้ว
“เออ ว่าแต่ คู่กรณีแกเมื่อวานอ่ะ จบกี่ล้าน”
“ไม่รู้ ไม่ได้สนใจ” ฉันตอบ พลางเหล่ตาหาหนุ่มๆ มาดามอารมณ์
“ได้ข่าวว่าอีนั่นเป็ลูกนายกกระทรวงอะไรสักอย่าง”
“อ่อ แบบนี้เลยกล้าต่อปากต่อคำกับคุณหนูเฌอของฉันสินะ แต่เล่นผิดคนแล้วย่ะ”
“โดนกรีดหน้าแหกแบบนั้น คงเข็ดไปทั้งชีวิต ฮ่าๆ”
ฉันมองหน้าคนในแก๊งด้วยความรำคาญ พวกนางหุบปาก ใช้แขนกระแซะกันไปมา ก้มหน้าหลบตาฉัน
“อะแฮ่ม ช่างแม่ง ใครสนกัน กล้าหือกับคุณหนูเฌอพราวด์ ก็สมแล้ว เนอะๆ”
เพื่อนสาวอีกคนหันมาสะกิดไหล่กับฉัน แล้วจีบปากพูดยอ ฉันยิ้มเหยียด พลางวางแก้วเหล้าลง ลุกเดินไปทางหน้าเวที ก่อนจะดีดนิ้วขอไมค์จากนักร้อง แล้วประกาศลั่น
“ชนโว้ยยยยย คืนนี้ฉันเลี้ยงยกร้าน!!”
เฮ~~~~~
กรี้ดดดดดด ~~~~~~
เสียงเฮดีใจที่ได้ของฟรีดังขึ้น คนหนุ่มสาวยกแก้วเหล้าขึ้นชูมาทางฉันเป็การอวยขอบคุณ ก่อนจะสะบัด โยกย้าย ส่ายสะโพกไปกับดนตรี edm อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ปาร์ตี้ที่หนักหน่วงจบลงไปอีกคืน ฉันกอดคอกับเพื่อนที่ซี้ที่สุดในแก๊งมานอนหมกในคอนโดหลังใหม่ หลังหัวถึงหมอนไม่กี่ชั่วโมง เสียงกวนใจก็ดังขึ้น
ครืดดดด ครืดดดดด ครืดดดดด
“อื้อออ รำคาญชิบ…”
ฉันสบถเบาๆ พลางสะเปะสะปะมือควานหาโทรศัพท์ที่สั่นมาเกือบชั่วโมงแล้ว
สายที่ไม่ได้รับ 32 สาย ข้อความ 24 ข้อความ…และ นั่นจากพ่อทั้งหมด คงไม่มีเื่อะไรหรอก นอกจากเื่ ”นัดดูตัว“
ตุ๊บ
ฉันขว้างโทรศัพท์เ้าปัญหาลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย ยกผ้านวมขนเป็ดผืนหนาคลุมโปงเพื่อใช้เวลาอันล้ำค่านี้นอนต่อ