วาสนาพานพบบรรจบรัก (นิยายแปลจีน)

ตอนที่ 20 กลัวว่าจะขายพวกเจ้าน่ะสิ (2)

        “ท่านพ่อ ไม่เป็นไรหรอก พวกเราซ่อนเอาไว้ให้ดีหน่อยก็ได้แล้ว” คราวนี้อันเสี่ยวเหมยดูเหมือนจะกล้าขึ้นมาบ้างแล้ว

        อันเสี่ยวเย่ว์เอ่ยว่า “ท่านลุงใหญ่ ท่านทำงานรับจ้างอยู่ที่บ้านเจ้าของที่ดินเกา พวกเขาปฏิบัติต่อท่านอย่างไรบ้าง”

        “ท่านเจ้าของที่ดินก็เป็นเช่นนั้นเอง! แต่ว่า เสี่ยวเย่ว์ ลุงใหญ่ได้อาศัยบารมีเจ้า นับแต่เจ้ารักษาอาการป่วยให้ลูกชายท่านเจ้าของที่ดินเกา ลุงใหญ่ค่อยสบายขึ้นมาบ้าง” อันลี่จู้ถอนหายใจ “นี่มันโชคชะตาแท้ๆ เลย! ล้วนแต่เป็นสวรรค์ท่านประทานมาให้แท้ๆ”

        “ชีวิตขึ้นอยู่กับข้า ไม่ขึ้นกับฟ้า!” อันเสี่ยวเย่ว์หลุดปากออกมา “ท่านลุงใหญ่ ค่ำวันนี้อยู่กับท่านอาสะใภ้ใหญ่กินมื้อดึกให้อร่อยนะ นี่เป็นของที่พี่หญิงเสี่ยวเหมยคิดถึงพวกท่านจึงจัดหามาให้”

        “โอ้ย ไม่กล้ากินหรอก! ของพวกนี้เอาให้ท่านปู่กับท่านย่าพวกเจ้ากินเถอะ!” น้ำเสียงของอันลี่จู้เต็มไปด้วยความตื่นกลัว

        อันเสี่ยวเย่ว์อดถอนใจไม่ได้ ลุงใหญ่นี่ก็หงออีกคน ดูท่าทางคงถูกหม่าซื่อข่มเหงรังแกมาแต่เด็ก ไม่เหลือเลือดชายชาตรีอยู่เลย

        “ท่านพ่อ หากท่านมอบของให้ไป ก็เท่ากับขายพวกเราทั้งหมด ท่านจะทนเห็นพวกเราถูกตีได้หรือ” อันเสี่ยวเหมยดึงท่อนแขนอันลี่จู้เอาไว้ “ขอร้องละท่านพ่อ ช่วยพวกเราเก็บเป็นความลับเถอะนะเจ้าคะ! เสี่ยวเย่ว์บอกว่าไม่เป็นไร ก็ต้องไม่เป็นไรสิ”

        อันเสี่ยวเหมยแม้จะขวัญอ่อน แต่ก็ค่อยๆ เป็นเหมือนอันหยวนเซิง นางเลือกที่จะเชื่อในตัวอันเสี่ยวเย่ว์โดยไม่สนใจอะไรอีก

        อันลี่จู้ทำใจอยู่ครู่หนึ่ง “ครั้งนี้ก็เอาอย่างนี้เถอะ! แต่ต้องไม่มีคราวหน้าแล้วนะ ถูกท่านปู่ท่านย่าพวกเจ้าพบเข้า อดข้าวถูกตียังเป็นเรื่องเล็ก ปกติก็โดนมาไม่น้อย เสี่ยวเหมย เสี่ยวเย่ว์ กลัวก็แต่ท่านย่าเจ้าจะคิดร้าย ขายพวกเจ้าน่ะสิ!”

        “ท่านลุงใหญ่ ท่านวางใจได้ เรื่องที่ท่านเป็นห่วงต้องไม่เกิดขึ้นแน่” อันเสี่ยวเย่ว์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ข้าอันเสี่ยวเย่ว์ไม่ใช่อันเสี่ยวเย่ว์คนเดิมแล้ว จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเด็ดขาด และจะปกป้องพี่สาวกับน้องชายให้ปลอดภัยด้วย”

        ตลอดทางราบรื่นมาก ไม่ได้พบใครเลย อันเสี่ยวเหมยหยิบข้าวของในส่วนของตนเอง แล้วดึงอันลี่จู้กลับเรือน ส่วนอันเสี่ยวเย่ว์ก็เอาของกินของใช้กลับเรือนเช่นกัน หลิ่วซื่อพอเห็นอันเสี่ยวเย่ว์เอาของกลับมาตั้งมากมาย ก็ตกใจจนหน้าซีด

        “ท่านแม่ ของพวกนี้เก็บซ่อนให้ดีนะ หากถูกใครพบเห็นเข้า ลูกสาวสองคนกับลูกชายคนเดียวของท่าน รวมทั้งพี่หญิงเสี่ยวเหมย ทุกคนลำบากกันหมดแน่ ข้าจะไปรับพี่หญิงกับหยวนเซิงกลับมา” อันเสี่ยวเย่ว์วางของทั้งหมดบนตั่งที่นอน “ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับท่านแล้ว”

        อันเสี่ยวเย่ว์แน่ใจมากว่าหลิ่วซื่อต้องเก็บซ่อนข้าวของไว้อย่างดีแน่ เนื่องจากนี่เป็นการคุ้มครองลูกของนางเอง เป็นเรื่องที่แม่ทุกคนต้องทำ

        อันเสี่ยวเย่ว์เดินไปตามเส้นทางที่ใกล้สุดที่จะไปบ้านเจ้าของที่ดินเกา แต่เห็นว่าทางด้านนั้นส่งเสียงดังวุ่นวาย ที่แท้เป็นเด็กหลายคนตีกันอยู่ หนึ่งในนั้นยังมีเกาหม่านไฉด้วย เกาหม่านไฉกดร่างอันหยวนซิ่งไว้แล้วต่อย ส่วนอันเสี่ยวหลีกับอันหยวนเซิงกำลังสู้กับอันหยวนวั่ง

        อันเสี่ยวเย่ว์เป็นหมอคนหนึ่ง นางโกรธแทบตาย ตรงดิ่งเข้าไปดึงหูเกาหม่านไฉเอาไว้ “เกาหม่านไฉ เจ้าไม่รู้ว่าฝนตกแล้วหรือไง หรือเจ้าลืมคำพูดข้าแล้ว ข้าอุตส่าห์ช่วยเจ้ากลับมาจากประตูนรกอย่างยากลำบาก เจ้าเหยียบย่ำความพยายามของข้าเช่นนี้หรือ ข้าเกลียดผู้ป่วยที่ไม่เชื่อฟังที่สุด”

        “เสี่ยวเย่ว์ อย่า อย่า อย่าดึง เจ็บนะ!” เกาหม่านไฉแม้จะโตกว่าอันเสี่ยวเย่ว์สองปี รูปร่างก็สูงกว่าอันเสี่ยวเย่ว์ตั้งศีรษะหนึ่ง แต่กลับไม่กล้าขัดขืนอันเสี่ยวเย่ว์

        อันหยวนซิ่งเห็นเช่นนั้น ก็ดูเหมือนจะสบโอกาส เหวี่ยงหมัดเข้าใส่เกาหม่านไฉทันที

        อันเสี่ยวเย่ว์ไม่ยอมให้เกาหม่านไฉถูกต่อยแน่ นางยกเท้าขึ้นแล้วถีบอันหยวนซิ่งที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็น แน่นอนว่าอันเสี่ยวเย่ว์ไม่ได้ออกแรงอะไรเลย ก็อันหยวนซิ่งเพิ่งจะแปดขวบ “อันหยวนซิ่ง เจ้ารู้จักคุณธรรมในบู๊ลิ้มหรือไม่ ฉวยโอกาสซ้ำเติมผู้คน นี่นับเป็นอะไร”

        “อันเสี่ยวเย่ว์ เจ้าทึ่มป่าเถื่อน เจ้ากล้าเตะข้า ข้าจะไปฟ้องแม่ข้า” อันหยวนซิ่งตะโกน

        อันเสี่ยวเย่ว์ส่ายหน้าอย่างระอาใจ อันหยวนซิ่งยังเห็นแก่ตัวยิ่งกว่าที่นางคิดไว้ เมื่อตอนบ่ายนางเพิ่งให้พวกเขาสองพี่น้องกินขนม ตกตอนเย็นสองพี่น้องก็ลืมความดีของนางไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ยิ่งพูดกับนางอย่างประสงค์ร้าย หากไม่ใช่เห็นแก่ว่าอันหยวนซิ่งมีอายุเพียงแปดขวบ นางคงอัดเขาน่วมไปแล้ว

        “เสี่ยวเย่ว์ ขอบคุณเจ้าที่ช่วยข้าไว้” เกาหม่านไฉรู้ว่าอันเสี่ยวเย่ว์ช่วยเขา ก็รู้สึกครึ้มอกครึ้มใจยิ่งนัก

        “เรื่องอะไรกัน นี่มันเรื่องอะไรกันฮะ” หนิวซื่อโวยวายเสียงดัง

        อันเสี่ยวเย่ว์หันกลับมาก็เห็นว่าทั้งหม่าซื่อ อันหยวนเฟิงและอันเสี่ยวเฟิ่งล้วนแห่มากันหมด แม้แต่ยายอ้วนเสิ่นซื่อก็ยังตามมาด้วย

        “ท่านแม่ เจ้าทึ่มป่าเถื่อนเตะข้า พวกเขารุมรังแกข้ากับน้องชาย” อันหยวนซิ่งรีบพุ่งเข้าหาอ้อมอกของหนิวซื่อเพื่อฟ้อง

        อันหยวนวั่งก็พุ่งเข้ามาบ้าง “ท่านแม่ อันหยวนเซิงกัดข้า อันเสี่ยวหลีก็ตีข้าด้วย”

        “บังอาจ กล้าดียังไง! อันเสี่ยวเย่ว์ พวกเจ้ารังแกหยวนซิ่งกับหยวนวั่ง ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตายเลย” หม่าซื่อตะโกนขึ้นทันที แม้นางจะรักตามใจอันหยวนเฟิงที่สุด แต่อันหยวนซิ่งกับอันหยวนวั่งอย่างไรก็เป็นหลานชายแท้ๆ ของนาง ย่อมต้องเข้าข้างกันบ้าง