ซานชิงเดินไปถึงสำนักนักปราบอสูรเพียงลำพังในสำนักนั้นร้างไร้ซึ่งผู้ดูแล นางเดินสำรวจอยู่นานเพราะที่นี่ถือว่าเป็บ้านหลังหนึ่งที่นางได้เติบโตมาพอตั้งสติได้ก็รีบไปที่ห้องตำราของท่านเ้าสำนัก นางค้นตำราแทบทุกเล่มก็ไม่เห็นว่าจะมีคัมภีร์เปิดประตูปรภพเลย
“เ้าเป็ใคร เข้ามาในห้องของท่านเ้าสำนักได้ยังไง” อสูรร่างักล่าว
“และเ้าเป็ใคร อสูรังั้นหรือ” ซานชิงเดาจากรูปลักษณ์ภายนอก
“ใช่ข้าคืออสูรั เป็อสูรผู้พิทักษ์ประจำตัวท่านเ้าสำนัก” อสูรัแนะนำตัว
“งั้น เ้านายเ้าก็คือพี่เจียงกู่ล่ะสิ” ซานชิงเห็นว่าเจียงกู่เป็เ้าสำนักคนก่อน
“ไม่ใช่! ข้าไม่มีวันเป็ทาสรับใช้ศิษย์ชั่วนั่นหรอก การเป็เ้าสำนักนั้นต้องเกิดจากท่านเ้าสำนักคนก่อนเป็ผู้ยินดีสละตำแหน่งและมอบข้าให้กับคนผู้นั้นดูแลแต่เจียงกู่นั้นใช้วิธีโค่นล้มตำแหน่งโดยการฆ่าท่านเ้าสำนักคนก่อน เพื่อที่ตนจะได้แทนที่” อสูรัอธิบาย
“ข้ามาที่นี่เพื่อหาคัมภีร์เปิดประตูปรภพเท่านั้นข้าจำเป็ต้องไปช่วยชายในดวงใจของข้า” ซานชิงกล่าวอย่างมุ่งมั่น
“ไม่ได้! คนที่นำคัมภีร์ไปได้ต้องเป็ท่านเ้าสำนักเท่านั้น”อสูรักล่าว
“แล้วทำไมพี่เจียงกู่ถึงมีคาถาเปิดประตูนั่นล่ะ” ซานชิงสงสัย
“เจียงกู่ใช้วิชามารจากปรมาจารย์สายดำต่างหาก” อสูรัอธิบาย
“หยวนหยวนหน่อยไม่ได้หรือ ตอนนี้ท่านเ้าสำนักก็ตายไปหมดแล้วนี่” ซานชิงเห็นว่าการช่วยชีวิตเป็เื่ใหญ่
“งั้นเ้าก็อัญเชิญดวงิญญาท่านเ้าสำนักมาสิ ถ้าดวงิญญาเขาอนุญาตข้าก็จะยอมมอบให้” อสูรักล่าว
“ก็ได้ ข้าจะอัญเชิญเดี๋ยวนี้ล่ะ” ซานชิงเห็นว่าไม่มีทางเลือก
ซานชิงตั้งโต๊ะพิธีจุดธูปหนึ่งดอกขนาดใหญ่ ร่ายรำกระบี่และสั่นระฆังขนาดเล็กนางร่ายรำไปก็เรียกท่านอาจารย์ไป
สักพักดวงิญญาท่านอาจารย์ของซานชิงก็ปรากฏตัว
“เ้าเรียกข้ามาทำไม” ท่านอาจารย์กล่าว
“ท่านอาจารย์ ได้โปรดมอบคัมภีร์เปิดประตูปรภพให้ข้าด้วยเถิด” ซานชิงคุกเข่าขอร้อง
“ข้าได้เผาคัมภีร์นั่นไปแล้ว” ท่านอาจารย์เห็นว่ามันไม่มีประโยชน์
“อะไรนะท่านอาจารย์! แล้วข้าจะช่วยเฉียนว่านได้ยังไง”ซานชิงใเมื่อท่านอาจารย์ทำลายความหวังของนาง
“เ้าเองก็รู้ว่าอสูรกับมนุษย์ไม่ควรมีความสัมพันธ์กันเ้าอย่าลืมสิว่าเ้าเป็นักปราบอสูร” ท่านอาจารย์ไม่เห็นด้วยกับการครองรักต่างเผ่าพันธุ์
“เฉียนว่านเป็อสูรที่ดี และข้าก็รักเขาไปแล้ว”ซานชิงยอมรับอย่างไม่อาย
“งั้นข้าจะสั่งให้อสูรัไปช่วยเฉียนว่านมาจากปรภพ แต่ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน”ท่านอาจารย์กล่าว
“ศิษย์ยอมทำทุกอย่างเ้าค่ะ เพื่อให้เฉียนว่านรอดชีวิต” ซานชิงกล่าว
“แน่นะ” อาจารย์ถามย้ำ
“ศิษย์แน่ใจเ้าค่ะ” ซานชิงมุ่งมั่น
“ได้! เ้าต้องรับตำแหน่งเ้าสำนักนักปราบอสูรดูแลอสูรัเป็อสูรผู้พิทักษ์ของเ้า เ้าจงหาศิษย์สืบทอดวิชาปราบอสูรต่อไปและห้ามเ้ายุ่งเกี่ยวกับเฉียนว่านอีก เ้าทำได้หรือไม่” ท่านอาจารย์กล่าว
“ข้า…” ซานชิงชะงักเพราะนางจะไม่ได้ครองคู่กับเฉียนว่าน
“ตามใจเ้านะ หากเ้าไม่ยอมรับ ข้าขอตัวก่อน”ท่านอาจารย์กำลังจะหายไป
“ช้าก่อนท่านอาจารย์ ข้ายอมรับทุกเงื่อนไข ขอเพียงให้เฉียนว่านปลอดภัยเ้าค่ะ”ซานชิงปาดน้ำตาและยอมรับเงื่อนไข
“ได้! เ้าจงไปหยิบกระบี่ปราบมารของข้าที่วางอยู่บนตู้นั่น”ท่านอาจารย์สั่ง
ซานชิงะโไปหยิบกระบี่ตามคำสั่งทันที
“เ้าจงไปหยิบปลอกคอที่อยู่ในตู้ออกมา และทำการสวมให้กับอสูรัซะ”ท่านอาจารย์สั่งอีก
“เ้าค่ะ” ซานชิงเปิดตู้และหยิบปลอกคอตามคำสั่งแล้วนางก็ร่ายมนตร์จนทำให้ปลอกคอไปครอบที่หัวของั
“คำสั่งนี้ข้าจะสั่งการัเองเ้าจะมีสิทธิ์ในการเป็เ้านายมันได้ก็ต่อเมื่อัไปนำตัวเฉียนว่านกลับมาแล้วเท่านั้น”ท่านอาจารย์กล่าว
“ศิษย์ทราบแล้ว” ซานชิงกล่าว
“อสูรัเ้าจงเข้าไปในปรภพและไปนำตัวเฉียนว่านกลับมาเมืองมนุษย์”ท่านอาจารย์สั่งอสูรั
“ขอรับ” อสูรักล่าวรับคำ
“ซานชิง เ้าอย่าลืมเื่ตัดขาดกับอสูรหมาป่านั่นล่ะ” ท่านอาจารย์กล่าวย้ำ
“เ้าค่ะ” ซานชิงกล่าว
อดีตเ้าสำนักแว๊บหายไปทันที
“ข้ามีเื่จะขอเ้า” ซานชิงกล่าวกับอสูรั
“ว่ามาสิ” อสูรักล่าว
“หากเฉียนว่านถามว่าใครเป็คนช่วยเขา ให้บอกว่าเป็เ้าสำนักคนใหม่ห้ามบอกว่าเป็ซานชิงและหลังจากที่เ้ากลับมาแล้วให้เรียกข้าว่าท่านเ้าสำนักเท่านั้น” ซานชิงต้องรักษาสัจจะยอมตัดขาดกับเฉียนว่าน
“ได้ งั้นข้าไปล่ะ” อสูรัล่องลอยไปบนท้องฟ้าเขากล่าวมนตร์บางอย่าง ทำให้ประตูปรภพเปิด และรีบเข้าไปทันที
.******************************************************
ณปรภพ
พอเฉียนว่านติดตามซานชิงตัวปลอมเข้าไปในปรภพภายใต้ความมืดมิดที่มีแสงสลัวๆ สักพักซานชิงนั้นก็กลายสภาพเป็หุ่นฟางขนาดเท่าแขน
เฉียนว่านจับหุ่นฟางขึ้นมาดู“เจ็บใจนัก ไอ้นักปราบอสูรบ้า มันหลอกข้า มันหลอกให้ข้าเข้ามาในปรภพแห่งนี้”
“เฉียนว่าน เฉียนว่าน เฉียนว่าน” เสียงชายชราเรียก
“ใครเรียกข้า” เฉียนว่านะโถาม
“ข้าเอง” ชายชรากล่าว
เฉียนว่านกำลังจะเดินตามชายชราคนนั้นไปแต่อสูรัเข้ามาขวางไว้ได้ทัน
“อย่าตามเขาไปเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเ้าจะกลับโลกมนุษย์ไม่ได้” อสูรักล่าว
“เ้าเป็ใคร อสูรังั้นหรือ” เฉียนว่านเดาจากรูปลักษณ์ภายนอกที่เป็ั
“ใช่ เ้านายข้าสั่งให้ข้าพาเ้ากลับเมืองมนุษย์” อสูรักล่าวสั้นๆ
“เ้าไม่ได้หลอกข้าไปฆ่าหรอกใช่มั้ย” เฉียนว่านระแวง
“หากข้าทำจริง เ้าก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไร เ้าสามารถสู้ข้าได้ไม่ยากไม่ใช่หรือ” อสูรักล่าว
“ได้ ข้าจะลองเชื่อเ้าดู” เฉียนว่านมั่นใจในฝีมือของตัวเอง
“ขี่หลังข้า ข้าจะพาเ้าออกไปเดี๋ยวนี้” อสูรักล่าวพร้อมกับย่อตัวให้เฉียนว่านขึ้นขี่
เฉียนว่านยอมทำตามแต่โดยดีจนกระทั่งัได้ล่องลอยไปจนถึงประตูปรภพ
“จับแน่นๆ ข้าจะพาเ้าออกจากปรภพแล้ว” อสูรักล่าว
เมื่อทะลุประตูมิติได้ทั้งสองก็ไปปรากฏตัวที่ค่ายทหารของฝ่าา
“ถึงที่หมายแล้ว ข้าไปล่ะ” อสูรัหยุดที่หน้าค่ายและย่อตัวให้เฉียนว่านลงสู่พื้น
“ช้าก่อน เ้าเป็อสูรผู้พิทักษ์ของนักปราบอสูรงั้นหรือข้าเห็นปลอกคอครอบที่หัวของเ้าด้วย” เฉียนว่านสังเกตได้
“ใช่ ข้าเป็อสูรผู้พิทักษ์ประจำตัวท่านเ้าสำนักนักปราบอสูรคนใหม่” อสูรัอธิบาย
“อย่างนี้นี่เอง ฝากขอบคุณท่านเ้าสำนักด้วย ข้าคงไม่ได้ไปคารวะด้วยตัวเอง”เฉียนว่านกล่าวและซึ้งใจที่ท่านเ้าสำนักยอมช่วยชีวิตเขา
“ได้ ข้าไปล่ะ” อสูรับินไปบนท้องฟ้าทันที
“เฉียนว่าน เ้านั่นเอง เ้าออกมาจากปรภพได้แล้วงั้นหรือ” จูหลินแปลกใจ เพราะหานสงได้เล่าว่าเฉียนว่านถูกเจียงกู่หลอกให้เข้าไปในปรภพ
“อสูรัช่วยข้าไว้ และคนอื่นๆล่ะจูหลิน“ เฉียนว่านมองไปรอบๆก็ไม่เห็นเพื่อนอสูร
“ท่านไปที่ห้องพยาบาลก่อนเถิด”จูหลินอยากให้เฉียนว่านไปเห็นก่อนแล้วค่อยเล่า
เฉียนว่านเดินตามจูหลินเข้าไปในห้องพยาบาลจนเห็นว่าผู้ที่นอนสลบอยู่คือเฉียนฟง หานสง และม้าขาว
“มันเกิดอะไรขึ้นกับท่านพ่อและเพื่อนๆของข้าน่ะ เฉียนลู่” เฉียนว่านหันไปถามน้องชาย
“เป็ความผิดของเราเองเมื่อคืนฝ่ายนั้นเล่นสกปรกส่งบริวารของอสูรค้างคาวมาพ่นพิษในตอนที่พวกเรานอนหลับอยู่หานสงและม้าขาวโดนพิษในระหว่างหลับ แต่พ่อของเ้านั้น้าปกป้องเราในระหว่างที่พ่อเ้าผลักเราหนีละอองพิษ เขาจึงได้รับพิษนั่นแทนเรา” ฝ่าาทรงรู้สึกผิด
“ไม่ใช่ความผิดของพระองค์หรอกพะย่ะค่ะ ฝ่ายนั้นมันชั่วต่างหากถึงกล้าใช้วิธีลอบกัดแบบนี้”เฉียนว่านรู้สึกแค้นใจ
“จะทำยังไงดี พวกเราอาจเป็ฝ่ายพ่ายศึก ไม่มีใครสามารถต่อกรอสูรพยัคฆ์และอสูรค้างคาวที่มีบริวารจำนวนมากได้”ฝ่าาทรงกังวล
“กระหม่อมจะไปขอความช่วยเหลือจากอสูรัพะย่ะค่ะ” เฉียนว่านกล่าว
“เขาจะช่วยเรางั้นหรือ” ฝ่าาทรงสงสัย
“ท่านเ้าสำนักนักปราบอสูรคนใหม่นั้นมีคุณธรรม เขาต้องยอมช่วยเป็แน่” เฉียนว่านคิดว่าท่านเ้าสำนักคนใหม่เป็ผู้ชาย
“รบกวนท่านแล้ว เฉียนว่าน” ฝ่าาทรงมีความหวัง
“กระหม่อมจะรีบไปรีบมาพะย่ะค่ะ”เฉียนว่านทำท่าคารวะและรีบออกเดินทางทันที
.******************************************************
เฉียนว่านะโแบบชาวยุทธ์ไปที่สำนักนักปราบอสูรพอถึงประตูเฉียนว่านก็รีบเข้าไป แต่ก็ต้องชะงักเพราะมีเด็กชายวัย 12 ขวบเข้ามาขวางไว้
“ท่านเป็ใคร ที่นี่ไม่ให้บุคคลภายนอกเข้า”เด็กชายกล่าว
“เ้าคงเป็ลูกศิษย์สินะ ข้ามีนามว่าเฉียนว่านข้ามีเื่จะขอความช่วยเหลือจากท่านเ้าสำนักอย่างเร่งด่วน” เฉียนว่านกล่าว
“ให้ข้าสอบถามท่านเ้าสำนักก่อน ท่านห้ามเข้ามาจนกว่าจะได้รับอนุญาต”เด็กชายกล่าว
“ได้ ข้ารอตรงนี้แหละ” เฉียนว่านยืนรอหน้าประตู
ผ่านไปไม่นานเด็กชายคนเดิมก็มาบอกว่า “ท่านเ้าสำนักขอสั่งการลูกศิษย์ให้จบก่อนเชิญท่านไปรอที่ลานในสำนักได้”
“ได้ ขอบคุณมาก” เฉียนว่านเดินตรงไปที่ลานทันที
ทางด้านซานชิงพอนางได้ยินว่าเฉียนว่านมาก็ใแกมดีใจ แต่นางไม่อาจพบเขาได้และให้เขารู้ไม่ได้ว่านางเป็เ้าสำนักดังนั้นซานชิงจึงใช้วิธีสื่อจิตผ่านอสูรัแทน เพื่อไม่ให้เฉียนว่านเห็นตัวนาง
อสูรัจึงไปพบเฉียนว่านที่ลานกว้างหน้าสำนัก
“ท่านเ้าสำนักล่ะ” เฉียนว่านมองไปก็ไม่เห็น
“ท่านไม่อยากเข้าใกล้อสูรอื่นยกเว้นข้า ดังนั้นข้าจะเป็ผู้สื่อจิตให้เอง” อสูรักล่าว
“ตอนนี้บ้านเมืองกำลังแย่ เพราะอสูรพยัคฆ์ได้สวมรอยเป็ฝ่าาฝ่าาพระองค์จริงพยายามกู้บัลลังก์คืน แต่ฝ่ายนั้นใช้วิธีสกปรกมันสั่งให้บริวารอสูรค้างคาวปล่อยพิษใส่ฝ่ายเรา ทำให้ฝ่ายเราเหลือกำลังพลไม่มากนักข้าจึงอยากให้ท่านอสูรัไปช่วยออกรบครั้งนี้” เฉียนว่านกล่าว
อสูรัพยักหน้าเมื่อได้รับความมาจากการสื่อจิตแล้วก็กล่าวว่า “ท่านเ้าสำนักอนุญาตให้ข้าไปช่วยท่านรบ”
“เอ่อ แล้วท่านเ้าสำนักไม่ไปด้วยงั้นหรืออสูรัไม่จำเป็ต้องมีคนควบคุมงั้นหรือ” เฉียนว่านสงสัย
อสูรัพยักหน้าหลังสื่อจิตได้ก็พูดว่า“ท่านเ้าสำนักยกการตัดสินใจทั้งหมดให้ข้า ข้าสามารถกระทำการได้อย่างอิสระ”
“ช่างเป็เ้านายที่ดีจริงๆ” เฉียนว่านกล่าว
“พวกเราไปกันเลยดีมั้ย” อสูรัไม่อยากเสียเวลา
“ขอบคุณท่านเ้าสำนัก ขอบคุณอสูรั” เฉียนว่านทำท่าคารวะ
อสูรัจึงยอมให้เฉียนว่านขี่หลังพากันไปที่ค่ายทหารของฝ่าา
ทางด้านซานชิงที่มองไปบนท้องฟ้านางมองเงาของเฉียนว่านที่กำลังขี่อสูรัอย่างอาลัยอาวรณ์พร้อมกับปาดน้ำตาในใจของนางคิดว่า “ลาก่อนเฉียนว่านชาตินี้พวกเราคงไม่มีวาสนาต่อกัน ข้าขอให้เ้ารบชนะ ปลอดภัยกลับมาและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับผู้หญิงที่คู่ควรกับเ้านะ”