ในยุคที่มีการยกย่องนักรบที่เเข็งเเกร่งเเละได้รับสถานะต่างๆตามความสามารถของนักรบเเต่ละคน ยุคที่าได้สงบลง ยุคที่เริ่มทำการฟื้นฟูบ้านเมือง ยุคที่ความลับของโลกอีกมากมายยังไม่ถูกเปิดเผย เเละเป็ยุคของการเริ่มต้น
ณ เมืองเวเดว เเห่งราชอาณาจักรเกรซ
มีเด็กหนุ่มอายุ 12 ปี เเละอาจารย์สาวสวยคนนึง กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ว่ายังงั้นก็ออกจะผิดไปหน่อยที่จริงเเล้วอาจารย์สาวคนนั้นกำลังตักเตือนนักเรียนเขาอยู่นั้นเอง เด็กหนุ่มหน้าตาบ้านๆผมสีทองกับการเเต่งตัวในชุดเครื่องเเบบสีน้ำเงินกับอาจารย์สาวเเสนสวย เธอมีผมสีทองยาวถึงกลางแผ่นหลัง หน้าตาหยั่งกะนางฟ้าตามด้วยชุดจอมเวทสีขาว ส่วนสูงนะหลอ ก็ 170 cm.
"มิเกล เธอฟังอาจารย์อยู่รึป่าว"
"ก็มันน่าเบื่อนิ เอาเเต่ฝึกเเบบเดิมซ้ำๆซากๆ" ที่ผมพูดเเบบนี้ก็เพราะการฝึกนี่แหละ
"งั้นก็เอาเถอะ ที่หลังก็คุยกับอาจารย์เค้าเองเเล้วกันอย่าให้เื่ถึงฉันอีกละ เธอไปได้เเล้ว"
"ครับอาจารย์ ขอบคุณมากครับอาจารย์" มิเกลก็ได้เดินออกจากห้องอาจารย์มายังห้องเรียนประจำ
คนที่พูดกับผมเมื่อครู่ไม่ใช่ใครที่ไหนเเต่เป็อาจารย์ประจำชั้นผม ถึงเค้าจะขี้บ่นไปหน่อยเเต่ก็ใจดีมากเลยละ
เมื่อมิเกลเดินมาถึงหน้าห้องเรียน 1/05 เป็ห้องเรียนของนักรบชั้นปีที่ 1 ผู้ที่เข้าเรียนสถาบันนักรบที่นี้ได้จะต้องมีมานาไหลเวียนในร่างกาย ซึ่งคนส่วนใหญ่ล้วนมีมันทั้งนั้นแหละ
มิเกลได้เริ่มทักทายเพื่อนของเขาที่มีอยู่น้อยนิด เพราะสถาบันอัศวินไม่มีการเเบ่งเเยกชนชั้นผู้เข้าเรียน เเต่ก็ไม่ได้เเก้ปัญหาเื่เเบ่งเเยกชนชั้น
"ไงมิธ" เขาพูด้วยใบหน้าเป็กันเอง
"นายมาสายนะ มิเกล เเล้วก็อย่าไปสายนะวันนี้" ทั้งคู่ได้นัดเวลาฝึกซ้อมกันหลังเลิกเรียน
มิธ แอนวา เป็เพื่อนร่วมชั้นของผม เขาหน้าตาดีมีผมสีขาวรูปร่างสูงปลานกลางเเถมอยู่ในตระกูลขุนนางระดับกลาง นับว่าธาณะร่ำรวยเลยทีเดียว ส่วนผมนะหลอก็คนธรรมดาทั่วๆไปนี้แหละ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาคบกับคนอย่างผมได้
มิเกลรู้สึกว่าทุกวันนี้ตัวเองเริ่มไปสายบ่อยมาก เพราะถูกอาจารย์เรียกตัวบ่อยๆในตอนเย็น จากการเขาไม่ได้เข้าเรียนวิชาดาบภาคบ่ายของสถาบันนักรบมาเป็ปีเเล้วเเต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขายังไม่โดนไล่ออกในทันที
หน้าห้องเรียนประจำของมิเกล.....
"อะ ..อาจารย์ใหญ่มาทำอะไรที่นี้คะ"
อาจารประจำชั้น ลีน่า วาเลน พูดด้วยท่าทางใ เพราะปกติอาจารย์ใหญ่เเทบจะไม่ออกจากห้องของเขาด้วยช้ำ
"ชั้นเเค่มาดูอะไรนิดหน่อย"
เขาพูดด้วยท่าทางเฉยชาตามปกติเหมือนไม่สนใจอะไรเป็พิเศษเเต่ก็ตบตาอาจารย์ประจำชั้นไม่ได้
"ที่เเท้ก็เป็ท่านนี้เอง เพราะท่านสินะมิเกลเลยไม่โดนไล่ออก"
อาจารย์ใหญ่ได้ทำเสียง หึ ในลำคอเบาๆก่อนเดินสวนทางกับอาจารย์สาวประจำชั้นมิเกล
เธอได้เดินเข้าไปในห้องเรียน ก็ได้มีเสียงผีเท้าวิ่งกันอย่างวุ่นวาย นั้นคือเสียงเด็กทุกคนที่รีบวิ่งกลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอรีบเก็บอาการใเมื่อครูอย่างรวดเร็วเเล้วเปลี่ยนเป็โหมดอาจารย์อย่างรวดเร็ว
"ทุกคน เคารพ"
เสียงได้ดังขึ้นมา ทุกคนก็ลุกขึ้นเเล้วโค้งคับนับเคารพอาจารย์อย่างพร้อมเพียงกัน
ต้นเสียงนั้นเป็ที่รู้จักของทุกคนเป็อย่างดีนั้นเป็หลานของอาจารย์ใหญ่ คาล่า เเอดฟอร์ด เธอเป็ดาวของสถาบันเราเลยก็ว่าได้ เธอมีผมสีเเดงสดใส่เสื้อผ้ารัดรูปโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอได้ชัดเจน เเน่นอนว่าได้ยินว่าสวยซะขนาดนนี้จะไม่มีคนมาจีบได้ยังไง เเละก็เป็อีกเื่ที่นางเอกของเื่จระติเสธทั้งหมด นิสัยเธอเป็คนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดจากับใคร จนวันนึงผมก็เริ่มสงสัยว่าเธอจะมีเพื่อนรึป่าวนะ
ภาคเช้าของวันจะเป็การเรียนรู้ศิลประเเขนงต่างๆ เเละภาคบ่ายจะเป็การฝึกซ้อม เช่น การใช้ดาบหรืออาวุธอื่นๆเเล้วเเต่วิชาดาบของเเต่ละคน เเต่ชั้นปีเเรกจะได้เเค่เกว่งดาบฟันท่อนไม้ไปเลื่อยๆเพื่อฝึกความอดทนเเละการจับดาบที่มันคง ผมลืมบอกไปสินะอายุของคนส่วนใหญ่ที่ศึกษาอยู่นี้ก็มีอายุ 12 เพราะเป็อายุที่พวกเขารับสมัครเข้าศึกษา สถาบันนักรบเป็ที่ฝึกของเหล่าผู้ที่อยากเป็อัศวินในอนาคตเพื่อได้เข้าไปทำงานในพราชวัง เเละกสรสอบเป็อัศวินจะสอบได้ก็ต่อเมื่อจบการศึกษาที่สถาบันนักรบของเเต่ละเมือง
พอจบภาคฝึกซ้อม ทุกคนก็จะเเยกย้ายกลับบ้าน
"วันนี้นายมาเรียนมันแปลกๆแฮะ วิชาดาบของนายไปถึงไหนเเล้ว"มิธถามด้วนความสงสัยเพราะมันยากมากที่จะเห็นเขามาเรียน
มิธถามด้วนความสงสัยเพราะมันยากมากที่จะเห็นเขามาเรียน
"มันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง" เขาตอบมิธพลางก้มมองมือของตัวเอง"
ผมฝึกหนักกว่าคนอื่นหลายเท่าเพื่อหาวิชาดาบที่เป็ของตัวเองเพราะผมรู้สึกว่ามันไม่ได้เท่เลยที่ไปเอาวิชาดาบของใครมาเป็ยเเบบอย่างอีกอย่างนึงผมว่างด้วยแหละได้เเต่ฝึกมันเหนื่อยเเค่ร่างการดังนั้นผมจึงคิดนั้นคิดนี้ตอนเเรกก็เเค่เวทแปลกพอเข้าใจเเล้วก็เริ่มเบื่อผมเลยหันมาคิดวิชาดาบของตัวเอง
ณ เงามืด
"ปีหน้าสินะ จะได้เริ่มแผนการของพวกเราสักที ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เสียงหัวเรอะ
...............................
ตอนต่อไป คาล่า เเอดฟอร์ด
246
