บทที่20 นักเรียน
เทวาเปล่งประกายอย่างมากในยามนี้เขาแผ่ออร่าลี้ลับที่อันตรายออกมาจนคนอื่นๆรู้สึกหวาดกลัว ในสถานการณ์ปกติเทวามักจะซุกซ่อนออร่าของตนเองเอาไว้เสนมอจนทำให้ตนเองไม่แตกต่างจากคนธรรมดาแต่ในยามนี้เมื่อเขาจัดการกับจนคนปากเสียเขาก็แผ่อำนาจของเขาออกมาสะกดข่มทุกคน
หากการต่อสู้ของเขากับซายูริทำให้เขาเริ่มเป็ที่รู้จักเพราะพลังของเขาในการที่เขาสามารถฟื้นฟูตัวเองได้ในระดับสูงแต่ในยามนี้มันไม่เกี่ยวกับพลังฟื้นฟูระดับสูงแล้วแต่มันเกี่ยวกับทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมของเขา
มอแกนจ้องมองไปยังเทวาขณะครุ่นคิด
‘ไม่ผิดหวังเลยที่เ้าเด็กนี่เป็คนที่ซีโร่แนะนำเข้ามาพลังของเขาค่อนข้างน่าเหลือเชื่อใน่อายุเท่านี้’
มอแกนกับซีโร่นั้นรู้จักกันเป็การส่วนตัวอาจจะเพราะลักษณะนิสัยที่คล้ายกันทำให้ทั้งสองคบกันเป็สหายแม้ว่ายศและพลังของซีโร่จะเหนือกว่าเขาแต่มันก็ไม่ได้ทำให้มอแกนรู้สึกอะไรอันที่จริงพวกเขารู้จักกันั้แ่วัยรุ่นในโรงเรียนทหารแล้วมิตรภาพของพวกเขาไม่มีอะไรอย่างอื่นมาแทรกแซงได้
หน้าที่การงาน?
สังคม?
สิ่งเ่าั้ไม่อาจทำให้ทั้งสองตัดขาดกันได้
แน่นอนว่าพวกเขาทั้งสองนั้นเป็ศิษย์รุ่นเกือบแรกๆของโรงเรียนทหารที่2แห่งนี้
นั่นจึงเป็เหตุผลที่ว่าทำไมซีโร่ถึงอยากให้เทวาเข้าเรียนที่โรงเรียนทหารที่2แทนที่จะเป็โรงเรียนทหารที่1ที่ดีกว่า
หน่วยพยาบาลวิ่งเข้าไปหาร่างที่สลบเหมือดของคู่ต่อสู้ของเทวาและหามออกไปรักษา
เทวากลับไปยังที่ของตนเองในขณะที่คนอื่นๆปฏิบัติต่อเขาแตกต่างออกจากเดิมจากตอนแรกที่เหม็นขี้หน้าและอยากจะอัดเขาแต่ตอนนี้กลับกลายเป็ว่าพวกเขาต่างก็ไม่กล้าสบสายตาของเขาและยังหวาดกลัวเขาอีกด้วย
จะไม่ให้หวาดกลัวได้อย่างไรการโจมตีของเทวานั้นรวดเร็วและรุนแรงอย่างมาก สายตาของพวกเขามองตามไม่ทันเมื่อมองตามไม่ทันแล้วจะป้องกันได้อย่างไรการเคลื่อนไหวของเขายังรวดเร็วกว่าของซายูริเสียอีก
ซายูริที่มองอยู่ข้างสนามอดไม่ได้ให้จ้องมองไปยังเทวาอย่างแปลกใจและใ
‘เขาเก่งขนาดนี้ทำไมถึงไม่สู้กับเราล่ะหรือว่าเขาไม่อยากให้เราเจ็บตัว เขา...ว้าย คิดอะไรเนี่ยเรา’ซายูริหัวใจเต้นรัว
เวลาผ่านไปอีกไม่นานก็ถึงรอบที่เทวาต้องต่อสู้กับคู่ต่อสู้อีกครั้ง
เขาเอาชนะคู่ต่อสู้มาเรื่อยๆและเวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมงจนเริ่มมืดแล้วตอนนี้เหลือเพียงคู่เดียวที่จะต่อสู้คือเทวากับผู้สมัครอีกคนที่ผ่านเข้ามาในรอบสุดท้ายได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เขามีชื่อว่าปกป้องเทพพิทักษ์ เป็เด็กหนุ่มอายุเท่าๆกับเทวาหน้าตาของเขาไม่ได้หล่อเหลาออกจะธรรมดาๆเหมือนกับเทวารูปร่างของเขาสมส่วนและมีเส้นผมและดวงตาสีน้ำตาลแววตาของเขาออกจะเฉื่อยชาแต่ก็หนักแน่นเหมือนกับผืนดิน
จากชื่อแล้วเขาเป็คนไทยอย่างแน่นอนแม้ว่าในเขต12นี้จะมีคนไทยน้อยมากเพราะส่วนใหญ่แล้วคนไทยจะอยู่ที่เขต3ถึงเขต5เสียมากกว่าแต่อย่างไรก็ตามจำนวนของคนไทยก็น้อยเมื่อเทียบกับผู้คนจากจีนหรือญี่ปุ่น
พลังของเขาน่าทึ่งมากเขาสามารถสร้างตาข่ายบาเรียที่สามารถใช้ป้องกันตนเองหรือสามารถใช้มันโจมตีได้พลังของเขาค่อนข้างยืดหยุ่นและใช้ได้หลากหลายเทวายอมรับว่าพลังของปกป้องนั้นน่าสนใจหากเป็เขาก็อยากจะได้ความสามารถนี้ของปกป้อง
แต่มันยังไม่ใช่เวลา
ปกป้องนั้นเป็เด็กดีและสุภาพมากเขาไม่ได้แสดงทัศนะคติที่ไม่ดีใดๆกับเทวาและออกจะเป็กันเองด้วยซ้ำไปดังนั้นแล้วเทวาย่อมไม่มีเหตุผลที่จะอัดปกป้องเพื่อฟาร์มการ์ด
ชื่อ -ปกป้อง เทพพิทักษ์(ชื่อเล่นภู) ระดับD+
สถานะ -แข็งแรง
ทักษะ -ตาข่ายบาเรีย(C) lv.1
-สมาธิ(ติดตัว)(C) lv.1
-ปฏิกิริยายาตอบสนอง(ติดตัว)(C) lv.1
-ขับขี่(ติดตัว)(C) lv.1
-ทำอาหาร(ติดตัว)(D) lv.10
-มารยาท(ติดตัว)(D) lv.10
-ภาษาไทย(ติดตัว)(E) lv.5
-ภาษาอังกฤษ(ติดตัว)(E) lv.5
หมายเหตุ -สืบเชื้อสายห่างๆกับวีรสตรีไทยในตำนานซึ่งก็คือท้าวสุรนารี(ย่าโม)
-เป็คนหนักแน่นแต่เฉื่อยชา
เทวาได้อ่านข้อมูลของปกป้องแล้วค่อนข้างประทับใจปกป้องคนนี้มีสายเืร่วมกับท้าวสุรนารีหรือย่าโมที่เข้ารู้จักย่าโมนั้นไม่มีบุตรหลานดังนั้นปกป้องควรจะมีสายเืมาจากญาติของย่าโม
“นายรู้จักความสามารถของฉันแล้วและฉันก็พอจะรู้จักความสามารถของนายอยู่บ้างดังนั้นไม่ต้องลองเชิงกันฉันจะขอทุ่มสุดฝีมือเพื่อต่อสู้กับนาย”ปกป้องเอ่ยกับเทวาด้วยน้ำเสียงเฉื่อยเล็กน้อยแต่ก็จริงใจ
“ตกลง”
ปกป้องสร้างตาข่ายบาเรียล้อมรอบตนเองทั้งหน้าหลังซ้ายขวาบนล่างเกิดตาข่ายสีน้ำตาลล้อมรอบร่างของเขาจากนั้นเขาก็กางฝ่ามือขวาออกมาข้างหน้าสร้างตาข่ายบาเรียทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด2x2เมตร
“ไป!”ปกป้องคำราม
พุบ!
ตาข่ายบาเรียพุ่งออกไปด้วยความเร็วเสียงคนธรรมดาย่อมไม่อาจหลบรอดความเร็วนี้ไปได้อย่างแน่นอนความเร็วของปกป้องหรือภูค่อนข้างน่าประทับใจ ส่วนใหญ่ของมนุษย์กลายพันธุ์นั้นจะมีระดับทักษะกลายพันธุ์เริ่มต้นที่ระดับEหรือเก่งหน่อยก็D แต่บางก็แย่สุดๆคือFทักษะกลายพันธุ์แต่กำเนิดนั้นบ่งบอกถึงพร์ได้ในระดับหนึ่งไม่ว่าจะเป็พลังอะไรก็ตาม
ของปกป้องคือระดับD เขามีพร์มากเมื่อเทียบกับมนุษย์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่
ในจำนวนนั้นจะมีอัจฉริยะเกิดขึ้นมาพวกเขาบางคนจะมีพร์ที่มีทักษะกลายพันธุ์ระดับCั้แ่กำเนิดอย่างกรณีของซายูริเองก็มีพร์ที่์ประทานคือเธอมีทักษะCั้แ่กำเนิด การมีพร์หมายถึงอะไรมันหมายถึงการพัฒนาทักษะจนไปถึงทักษะเกรดAได้
ในขณะที่มนุษย์กลายพันธุ์ที่มีระดับพร์ธรรมดาหากไม่พากเพียรเหมือนกับซีโร่เขาย่อมลงเอยด้วยทักษะแค่เกรดCนั่นคือสูงสุดแล้ว
แต่อาจจะเพราะขาดความกระตือรือร้นทำให้ปกป้องสามารถเลื่อนระดับทักษะตาข่ายบาเรียได้แค่C lv.1เท่านั้น
เทวาสามารถหลบตาข่ายบาเรียสี่เหลี่ยมได้อย่างง่ายดายแต่เขาไม่ทำ
เขากำหมัดจากนั้นก็ซัดออกไป
เปรี้ยง!
ตาข่ายบาเรียแตกกระจายเหมือนกับเศษฝุ่น
ปกป้องใเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ยอมแพ้เขาสร้างตาข่ายบาเรียขึ้นมาอีกอัน อันนี้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมถึงห้าเท่าหนำซ้ำเขายังสร้างมันซ้อนทับกันถึงสามแผ่น
ตาข่ายบาเรียสามชั้น!!!
“ไป!”
พุบ
ตาข่ายบาเรียขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่เทวาแต่ก็เหมือนเดิมเขาไม่หวั่นเกรงเลย มันอาจจแข็งแกร่งแต่มันก็ไม่เกินมือของเขาเขาเกร็งกำปั้นขวาจนเส้นเืโป่งพอง แขนของเขาสั่นเล็กน้อยเนื่องจากพลังที่อัดแน่นเมื่อได้ระยะแล้วเขาก็ซัดหมัดออกไปอย่างแรง
เปรี้ยง!
คลื่นอากาศแผ่กระจายออกไปและทำให้สนามประลองที่สร้างพิเศษเพื่อใช้ในการรับแรงกระแทกถึงกับแตกร้าวเล็กน้อย
หมัดะุ!!!
หมัดะุที่ได้รับการอัพเกรดเพราะทักษะทรงพลังที่เพิ่มขึ้นทำให้หมัดของเขาน่ากลัวขึ้นกว่าเดิมหลายสิบเท่าจากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนหากเป็ตอนนี้เขาสามารถใช้หมัดะุทำร้ายออคไจแอนท์ได้อย่างสบายๆแม้ว่าจะไม่อาจสังหารได้ในหมัดเดียวแต่มันจะได้รับาเ็สาหัสอย่างแน่นอน
ตาข่ายของปกป้องแตกกระจายเป็ผุยผงเหมือนเดิมเมื่อเจอหมัดที่ทรงพลังของเทวา
ปกป้องที่เห็นก็นิ่งค้างไปก่อนจะกล่าวออกมาในท้ายที่สุดว่า
“ฉันยอมแพ้”
“พลังของนายดีนะหากประยุกต์ใช้ให้ดีมันจะน่ากลัวกว่านี้หลายเท่า”เทวากล่าวกับปกป้อง
“ฉันรู้ แต่ฉันี้เีคิด”
“ฮ่าๆนั่นคือเหตุผลที่นายแพ้เพราะว่านายี้เีนั่นเอง”
“ก็อาจจะจริง”
ทั้งสองคุยกันค่อนข้างถูกคอเทวาเอกก็อยากคบปกป้องเป็เพื่อน หนึ่งคือเขาเป็คนไทยและสองคือปกป้องนิสัยดี
“ผู้ชนะคือหมายเลข147 เทวารับนี่ไปสิมันเป็ของแกแล้ว”มอแกนเดินเข้ามาก่อนจะมอบโลหะZให้กับเทวา
เขารับมาและจ้องมองอย่างสงสัยนี่คือโลหะที่แพงและหายากที่สุด แม้ว่ามันจะมีปริมาณแค่5กก.ก็ตามััที่เขารับได้เมื่อจับโลหะZคือมันเย็นไม่ถึงกับเย็นเหมือนกับน้ำแข็งแต่ก็ห่างไม่มากนักเทวาทดลองบีบสุดแรงแต่ก็ไม่เกิดอะไรขึ้น เขาจึงได้แต่เก็บมันและพยายามคิดเื่นี้ทีหลัง
“เอาล่ะพวกแกฟังทางนี้อีกสิบห้านาทีจะมีรายชื่อของผู้ที่ผ่านการเข้าเรียนที่โรงเรียนทหารที่2ที่ด้านหน้าของโรงเรียน สำหรับคนที่ไม่ผ่านหากยังไม่เกินอายุ15ปีปีหน้าค่อยมาสมัครใหม่ โรงเรียนแห่งนี้รับเฉพาะคนที่มีความสามารถเท่านั้นหากไร้ความสามารถก็ไปทำนาทำไร่ซะ”
คำพูดของมอแกนตรงจนสามารถทำร้ายจิตใจของบางคนแต่เขาก็ไม่สนใจ
หากการว่ากล่าวแค่นี้แล้วรับไม่ได้แสดงว่าจิตใจของคนๆนั้นอ่อนแอราวกับเด็ก
ที่นี่หากไม่มีจิตใจแข็งแกร่งก็อยู่รอดยาก
“ฉันจะพูดเพียงเท่านี้แยกย้ายได้”มอแกนกล่าวจบก็เดินจากไป
ผู้สมัครเรียนทั้งหมดก็เดินแยกย้ายกันไปเทวารีบวิ่งไปยังจุดหนึ่งก่อนจะกล่าวว่า
“ซายูริจังอย่าลืมรับสายของฉันนะฉันจะโทรไปหาคืนนี้ เดินทางกลับดีๆล่ะ บาย!”เทวาร้องเสียงดังจนคนทั้งหมดได้ยิน
ซายูริอายหน้าแดงซ่านก่อนจะผงกศีรษะเบาๆแล้วรีบเดินจากไปกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิงด้วยความอาย
ในระหว่างนั้นเพื่อสาวของเธอก็พากันแซวจนซายูริอายหนักกว่าเดิม
“นายลงมือกับเ้าหญิงแห่งตระกูลโอดะได้ยอดเยี่ยมมากนับถือ”ปกป้องเดินเข้ามาหาเทวาพลางกล่าว
“ฮ่าๆ ก็เธอน่ารักนี่นา”
“นั่นก็จริง”ปกป้องกล่าวเฉื่อยชา
ปกป้องนั้นไม่ได้สนใจซายูริเลยด้วยซ้ำไปแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าซายูรินั้นน่ารักอย่างที่เทวาพูด
“เราไปกินข้าวกันไหมฉันหิวแล้ว”เทวาชวนปกป้องไปทานข้าว
ความจริงอยากชวนซายูริแต่มันยังเร็วเกินไปและเขารู้ว่ามันไม่มีทางที่จะได้ไปทานข้าวกับซายูริในเวลาแบบนี้ดังนั้นเขาจึงชวนปกป้องไปทานข้าวกับเขาเพื่อสานสัมพันธ์ฉันมิตร
ส่วนเื่ผลการสอบแน่นอนว่าทั้งเขาและปกป้องก็ต้องผ่านฉลุยอยู่แล้วดังนั้นดังนั้นทั้งสองสามารถมาดูได้หลังจากทานข้าวเสร็จ
“นายรวยไหม?”เทวาถาม
“ไม่ ฉันจน”
“เฮ้อ ทำไมนายจนฉันนึกว่าจะให้นายเลี้ยงนะเนี่ย”
“นายชวนฉันนายก็ควรจะเลี้ยงสิ”
“ก็ได้ๆถือทำว่าทำทานให้คนยากจนสักวัน”
“...”
เทวาเริ่มปากดีเมื่อทั้งสองสนิทกันมากขึ้นซึ่งปกป้องเองก็เข้ากับเขาได้ง่าย
.......................................................