แหวนปริศนา กำเนิดนิกายสรวงสวรรค์

[ทุกๆเมืองจะมีป่าอยู่ซึ่งเขตป่าที่อยู่ของสัตว์ร้ายแบ่งได้ดังนี้ ยิ่งท่านเข้าไปลึกท่านก็จะยิ่งเจอสัตว์ร้ายระดับสูงเขตป่าชั้นนอกสุดเขตป่าชั้นนอกเขตป่าชั้นกลางเขตป่าชั้นในใจกลางป่า ][ระดับผู้หลอมโอสถและความบริสุทธิ์ของโอสถC = ผู้เชี่ยวชาญ – สองเต็มสิบส่วน B = ปรมาจารย์ – สามเต็มสิบส่วนA = ปราชญ์ – ห้าเต็มสิบส่วนS = ปราชญ์โอสถ – เจ็ดเต็มสิบส่วนSS = จ้าวแห่งโอสถ – เก้าเต็มสิบส่วนSSS = เซียนแห่งโอสถ – สิบเต็มสิบส่วน][ระดับช่างสร้างศาสตราและระดับศาสตราC = ผู้เชี่ยวชาญ – สามารถสร้างศาสตราระดับ E-C ชั้นดี – ชั้นยอดB = ปรมาจารย์ – สามารถสร้างศาสตราระดับ B ชั้นดี – ชั้นยอดA = ช่างฝีมือ – สามารถสร้างศาสตราระดับ A ชั้นยอดS = ผู้สร้างสาสตรา – สามารถสร้างศาสตราระดับ S ชั้นยอดSS = จ้าวแห่งศาสตรา – สามารถสร้างศาสตราระดับ SS ชั้นยอดSSS = เซียนศาสตรา – สามารถสร้างศาสตราระดับ SSS ชั้นยอด][สัตว์ร้ายแต่ละระดับจะมีอาณาเขตเป็นของตนเอง ซึ่งไม่สามารถออกมาจากเขตที่อยู่ที่กำหนดไว้ได้ เช่นหากมันอยู่ในป่าเขตนอกมันก็ไม่สามารถข้ามไปยังป่าเขตนอกสุดได้]“เหมือนกันทุกอย่าง ยกเว้นเจ้าเรื่องสัตว์ที่ไม่ยอมข้ามเขตนี่ละ”[เนื่องจากท่านใจ EXP ในการล่ามอนและทำภารกิจ ทำให้เม็ดยาภายในเกมส่วนใหญ่เป็นเม็ดยาในการเสริมร่างกายทั้งหมด ส่วนอาชีพนั้นทางเกมไม่มีข้อจำกัดใดทั้งสิ้น เพื่อความอิสระของผู้เล่น อาชีพหลักของผู้เล่นทุกคนจะเป็นผู้ฝึกตนหรือท่านจะเรียกมันว่านักล่าก็ได้ ส่วนอาชีพที่ท่านต้องการเล่นจะถูกจัดเป็นอาชีพรองทั้งสิ้นซึ่งท่านสามารถเล่นอาชีพใดก็ได้ แต่บางอาชีพจะพิเศษและหายาก][โดยระบบเกมอิงจากแผนที่ของทวีปโค่หลงของผู้เล่นในอดีตโดยย้อนไปยังสมัยสงครามเมื่อนานมาแล้ว โดยผู้เล่นจะต้องทำการเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งระหว่างผู้ฝึกตนวิถีเซียนและมาร][ท่านต้องการข้อมูลใดๆเพิ่มเติมอีกหรือไม่]“ไม่”[ท่านต้องการเป็นผู้ฝึกตนวิถีเซียนหรือวิถีมาร]“เซียน”[ระบบกำลังจะส่งท่านไปยังเมืองเริ่มต้นขนาดเล็กของแดนเซียน ขอให้ท่านโชคดี] หลังจากสิ้นเสียงจากระบบ เปลือกตาของเขาก็ถูกบังคับให้ปิดลงอีกครั้งหูของไป๋เซี่ยค่อยๆได้เสียงคนพูดคุยกันดังแซงแซ่เข้ามาในหูเขา เขาค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพแรงที่เห็นคือกลุ่มคนมากมายกำลังเดินพลุกพล่านไปมา พร้อมกับเสียงตะโกนหาคนเข้าร่วมกลุ่มเพื่อไปออกล่า หรือทำภารกิจต่างๆดังขึ้น“หืม~ทำออกมาได้ดีเลยนะเนี่ย~ห๊ะ!!นี่มันอะไรเนี่ย!” เขาลองขยับร่างกายของตนเองดู พร้อมกับเรียกสถานะของตัวเองขึ้นมาดู ก่อนที่จะชะงักไป[ชื่อ ไป๋เซี่ยเผ่า มนุษย์ - เซียนระดับ LV1 ผู้ฝึกตน ระดับวิถีเซียนสถานะ NPC พิเศษเนื้อเรื่อง ???]“NPCพิเศษ? อะไรวะเนี่ย!บัคเหรอ!เฮ้ยๆๆๆเพิ่งจะชมไปตะกี้ๆเองนะ”ไป๋เซี่ยเรียกเอาช่องเก็บของขึ้นมาดูและพบเข้ากับเม็ดยา[ความจุ 10/10เม็ดยาชำระล้าง X10]“หือ?มีไอเท็มด้วย ไอเท็มสำหรับภารกิจให้ผู้เล่นที่ทำภารกิจที่เรามอบให้สินะ”ตนกดไปที่ไอเท็มก่อนที่จะมีข้อมูลเด้งขึ้นมา [เม็ดยาชำระล้างคุณสมบัติ เพิ่มอัตราการฟื้นฟูในตัวละคร 4%เงื่อนไข สามารถใช้ได้แค่เม็ดเดียวหากใช้ซ้ำอีกจะไม่มีผลอีก]“โว้ว!!ไอเท็มที่เพิ่มอัตราการฟื้นฟูแบบถาวร!!อืมคุณสมบัติใช้ได้เลยนะเนี่ย สมกับเป็นNPCพิเศษ”เขาเหลือบมองไปเห็นแหวนที่ตนเก็บได้ที่หน้าหอพักของตน“อะไร?อย่าบอกนะว่านี่คือสาเหตุที่ทำให้เกิดบัคขึ้นเนี่ย”เขาเอามือจับไปที่แหวนเพื่อที่จะเอามันออก“จริงๆด้วยสินะ~ เฮ้อออดึงไม่ออกด้วย ออกเกม” ทันทีที่เขาสัมผัสแหวนก็มีช่องเก็บของเด้งขึ้นมาทันที [ความจุ???] เขาก็ลองเอาไอเท็มภารกิจมาใส่ในแหวนดูปรากฏเอาเก็บไว้ได้[ความจุ10/???]เขาลองพยายามดึงเพื่อจะเอามันออกอีกครั้งแต่ปรากฏว่าดึงไม่ออก เขาก็เลยออกเกมไป“ต้องแจ้งไปยังผู้ดูแลระบบด้วยสินะ นี่เหรอ?”ตนที่ลุกออกมาจากเครื่องเล่นเกมก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดหาข้อมูลที่ใช้ติดต่อผู้ดูแลเกมหลังจากที่หาเจอแล้วเขาก็แจ้งสถานการณ์ปัจจุบันของตนเองไป แล้วทิ้งตัวลงนอนและก็หลับไปตัดมาอีกด้าน ที่ห้องขนาดใหญ่มีหุ่นยนต์จำนวนมากกำลังเดินวนเวียนไปมาอย่างวุ่นว่าย ท่ามกลางหุ่นยนต์เหล่านั้นมีชายชราหัวขาวฟูฟ่องในชุดกาวสีขาวเหมือนหมอกำลังนั่งอ่านข้อความที่เขาได้รับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“โผล่มาแล้วสินะแหวนวงสุดท้ายถ้าฉันออกไปได้ละก็...”เสียงของชายชราดังขึ้นในขณะที่เขากำลังอ่านข้อความที่ถูกส่งมา เขากดไปที่ปุ่มรูปร่างแปลกๆขนาดใหญ่ก่อนที่จะภาพของตัวละครไป๋เซี่ยปรากฏขึ้นมา....ในเช้าวันถัดมาไปเซี่ยก็ออกไปทำงานอีกครั้ง จนกระทักดึงดื่นเหมือนทุกๆวัน เขานั่งคุยกับเพื่อนร่วมงานของเขาสักพักก่อนที่จะกลับมาที่ห้องของตัวเอฃ“แก้บัคให้แล้วงั้นเหรอ หือ~ไม่เกี่ยวกับแหวนสินะ”เขาเลื่อนอ่านข้อความในโทรศัพท์ที่ทางผู้ดูแลระบบเกมตอบกลับมา แล้วโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียง“แต่เพื่อความชัวร์เอามันออกก่อนดีกว่า”ไป๋เซี่ยจับไปที่แหวนเพื่อที่จะถอดมัน[ความจุ 10/1,000,000เม็ดยาชำระล้าง X10]ช่องเก็บของโผล่ตรงหน้าเขาพร้อมกับไอเท็มเมื่อวานที่อยู่ในเกมที่เขาเอาใส่แหวนไว้ก่อนที่จะออกเกม มันทำให้เขาหยุดนิ่งจนต้องขยี้ตาตัวเองอีกครั้งด้วยความตกตะลึงและสับสน“....”ไป๋เซี่ยที่กำลังยืนนิ่งอยู่นั้นดวงตาของเขาก็ค่อยๆเปิดกว้างขึ้นจนมันแทบจะถลนออกมา เขาขยี้ตาก่อนที่จะยกมือที่สวมแหวนขึ้นมาเพื่อดูแหวนใกล้ๆแล้วขมวดคิ้วเพี๊ยะะะ!!!!“โอ๊ยยยย!! นะ..นี่มันไม่ใช่ความฝัน!!!”เขาแบมือก่อนที่จะตบไปที่ใบหน้าของตนเองอย่างรุนแรงจนหน้าสั่ย บนหน้าเขามีรอยมือสีแดงชัดเจน“งะ..งั้นฉัน..ฉันก็สามารถเอาของในเกมออกมาได้ทั้งหมดเลยงั้นเหรอ!!!”เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนที่จะกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นแล้วกุมมือที่สวมแหวนเอาไว้ แต่ก็ต้องชะงักไปอีกครั้งใบหน้าของเขาซีดลงพร้อมกับความหวาดกลัวที่พุ่งขึ้นมาแทนที่ความตื่นเต้นและดีใจ“แก้บัคไปแล้วนี่ ไม่สิ ถ้าเข้าเกมแล้วสร้างตัวละครใหม่ แหวนมันก็อาจจะติดบัคอีกครั้งก็ได้ เวรเอ้ย เข้าเกม”ไป๋เซี่ยที่กำลังสับสนและกังวลสุดขีดก็รีบเดินเข้าไปที่เครื่องเล่นเกมก่อนที่จะเข้าเกมไปอีกครั้ง“เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่าเกมแก้บัคให้เราไปแล้วเหรอ”เขาถูกส่งมายังในเกมอีกครั้งด้วยสีหน้าที่งงงวยสุดๆเขาคิดว่าจะต้องสร้างตัวละครใหม่แต่นี่กลับโผล่เข้ามาในจุดเดิมพร้อมกับตัวละครตัวเดิมที่เขาเพิ่งสร้างไปเมื่อวาน“หรือว่าเกมจะตรวจไม่พบบัค?ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะเจ้าแหวนนี่งั้นเหรอ?”เขาก็ยกแหวนขึ้นมาดูอีกครั้งด้วยสายตาที่อัดแน่นไปด้วยอารมณ์ที่ตื่นเต้นและดีใจจนทำให้เขาแทบกรีดร้องออกมา “ในเมื่อเราสามารถนำของออกไปได้เราก็ต้องเพิ่มระดับและออกล่าในโลกความจริงได้! แต่ยังไงละในเมื่อเราไม่มีไอเท็มเริ่มตนอะไรเลย ระบบเกมปิด”ไป๋เซี่ยยืนคิดกับตัวเองซักพักก่อนที่จะออกจากเกมเกมไป ในหัวของเขาตอนนี้ก็เต็มไปด้วยคำถามมากมาย“ตายในเกมได้ไหม?แล้วจะส่งผลอะไรในโลกความจริงหรือเปล่า? ใครคือเจ้าของแหวน?ถ้าเขาหาแหวนเจอละเขาจะมาเอาแหวนคือไปไหม?แน่นอนเขาต้องเอาคืนแน่ๆอยู่แล้วละ!แล้วเอาของจากโลกเราเข้าไปในเกมได้ไหม?”เขาพึมพำและพูดคุยกับตัวเองราวกับคนเสียสติก่อนที่จะจุดบุหรี่ขึ้นมาแล้วสูดเอาควันเข้าไปเฮือกใหญ่เพื่อคลายความกังวล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 เกมสรวงสวรรค์

นิยายแนะนำ

แหวนปริศนา กำเนิดนิกายสรวงสวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 เกมสรวงสวรรค์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้