บทที่3 : สวัสดีสหายบั๊ก
ชายหนุ่มตรงหน้าเห็นสายฟ้ามองเขาอย่างฉงนและไม่มีทีท่าว่าจะทำตามคำแนะนำเขาก็กระแอมไอแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง
“ท่านเฟรย์กรุณาลงจากต้นไม้ด้วยครับ”
“อ้อ เข้าใจแล้ว”สายฟ้าพยักหน้ารับแล้วะโลงจากต้นไม้อย่างนุ่มนวลสวยงาม เสื้อผ้าแทบไม่พลิ้วตามแรงลมจนกระทั่งมาถึงพื้นที่เป็การใช้เวทมนต์อันนุ่มนวลเรียบง่ายที่สุดเท่าที่เคยเจอมา
สายฟ้าไม่ได้สนใจบทเวทนักเนื่องจากความเคยชินจากการมีน้องชายเป็แฮกเกอร์เขาก็ค่อนข้างติดเกมด้วยเช่นกันทำให้พี่คนนี้ต้องตามไปเล่นเป็เพื่อนทุกเกมั้แ่เกมพัซเซิลไปจนกระทั่งเกมออนไลน์ระดับโลกที่มีวิทยาการล้ำหน้าเป็ั้แ่ฝ่ายตั้งรับยันฝ่ายรุก เป็ทั้งซัพพอร์ตยันหน่วยบุกทะลวง เป็แม่ค้ายันเลขาหัวหน้ากิลด์เป็... เป็ทุกสิ่งให้เธอแล้ว... กับแค่เื่การใช้เวทมนต์ในเกมก็เคยผ่านมาแล้วหลายเกมความคุ้นชินในทักษะคาดว่าน่าจะเหนือความจอมเวทระดับห้าเสียอีก
“ขออภัยที่ขัดจังหวะสุนทรีของท่านแต่เราคิดว่าด้วยเครื่องแต่งกายตอนนี้ไม่เหมาะจะอยู่บนที่สูงนัก”ชายหนุ่มเอ่ยอย่างจริงจัง เขาพยายามจะควบคุมสายตาของตัวเองไม่ให้มองต่ำลงแต่มันก็เหมือนจะอดไม่ได้ ขาของเฟรย์ขาวเนียนมากจริงๆ
สายฟ้ายิ้มเรียบๆ มีความห่างเหินอยู่เจือจาง
“ขอบคุณที่เตือนครับ... ว่าแต่ท่านคือ?”
“เราคือจอมเวทระดับ 4 ผู้ฝึกสอนของนักเรียนชั้นปีที่สี่นามว่า ชินเพ เซดัสท์”
“ยินดีที่ได้รู้จักอาจารย์ชินเพ”
แล้ว... ใครวะ?
สายฟ้ายังคงสงสัยหน้าตาอย่างนี้ไม่น่าจัดเป็ตัวประกอบข้างทาง ความสามารถเองก็ไม่ธรรมดาด้วยระบบเซาน์ปล่อยตัวละครแบบนี้ไว้ได้ยังไงกัน ขนาดหน้าตาพื้นๆ บ้านๆอย่างเซริกยังมีบทบาทมากกว่าเลยนะ
เห็นสีหน้าสงสัยของเฟรย์ชินเพก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักเขาชายหนุ่มค่อนข้างเก้อเขิน คิดว่าตัวเองค่อนข้างเป็คนดังแล้วยังมีคนไม่รู้จักตัวตนเขาอยู่อีกหรือ
ชินเพเอ่ย“เราขอแนะนำอีกเื่ท่านเฟรย์ควรเปลี่ยนชุดให้เหมาะสมด้วยนะครับกระโปรงของท่านสั้นเกินไป”
“ท่านว่ากระโปรงไม่เหมาะกับผมหรือ?” สายฟ้าเลิกคิ้วยิ้มอย่างชั่วร้ายแวบหนึ่งเมื่ออีกฝ่ายหลบสายตา
“มัน... เหมาะกับสุภาพสตรีเช่นท่านมากครับ ท่านหญิงเฟรย์”
[มาสเตอร์สายฟ้า! เขาไม่ตาถั่วเขามองเพศที่แท้จริงของมาสเตอร์ออกด้วยล่ะครับ ฉลาดผิดปกติแล้ว!]
ไม่ต้องรอให้ระบบเตือนอะไร สายฟ้าก็เปลี่ยนจากท่าทางห่างเหินเป็คุกคามในทันทีดวงตาสีเขียวมรกตวาวแสงขึ้น ร่างสูงเดินเข้าไปกระชากอีกฝ่ายแล้วผลักติดต้นไม้ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลมือทางหนึ่งเท้าต้นไม้ไว้ไม่ให้เขาหลบหนี ใบหน้างดงามขยับเขามาใกล้น้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลตอนนี้เปลี่ยนเป็ดุดันก้าวร้าว
“ท่านรู้เพศที่แท้จริงของฉัน?” สรรพนามแทนตัวก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน“รู้ได้ยังไง เื่นี้ไม่เคยเปิดเผยออกไป คนที่บ้านหรือแม้แต่พี่ชายก็ไม่เคยพูดถึงเพศที่แท้จริงฉันสักครั้ง”
“เพราะพฤติกรรมแต่งหญิงของท่าน”แม้จะถูกคุกคามแต่ชินเพยังคงสงบ เขายิ้มเรียบๆ ออกมาดวงตาสีฟ้าใสมองคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู
“แค่พฤติกรรมก็บอกแบบนั้นแล้วหรือไม่ใช่ว่าทุกคนเข้าใจว่าฉันเป็พวกวิปริตหรือไง”
“ทุกคนอาจเข้าใจแบบนั้นแต่เราไม่...ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนอยากเห็นลูกตนเองวิปริตหรอกหากไม่ใช่ว่ารู้อยู่แล้วว่าท่านเป็เพศหญิงสุภาพสตรีมีข้อดีที่ใส่ชุดได้ทั้งชายและหญิงโดยไม่รู้สึกผิดแปลกอยู่แล้วแต่กับบุรุษนั้นไม่ใช่ ต่อให้วิปริตแค่ไหนพ่อแม่ก็ไม่มีทางปล่อยให้ทำหรอก”
“นับว่าเป็การประมวลผลที่ชาญฉลาดน่าเสียดายไม่มีรางวัลให้” สายฟ้าเอ่ยแล้วยิ้มเหยียด แต่ก็ผ่อนท่าทีคุกคามลงเปลี่ยนท่าทางสบายๆ ดูเกียจคร้านนิดๆ
เป็ตามที่ชินเพพูด ร่างนี้เป็ผู้หญิงจริงๆการจะใส่เสื้อผ้าผู้หญิงบ้างผู้ชายบ้างไม่นับว่าแปลกอะไร เพราะบางครั้งสตรีชั้นสูงก็ใส่ชุดคล้ายบุรุษเพื่อออกไปข้างนอกบ้างแต่ไม่มีใครใส่เมื่อเป็งานที่เป็ทางการแต่สำหรับเฟรย์แล้วชุดทางการแค่เป็ชุดสุภาพก็พอ จะชายหรือหญิงก็ไม่เกี่ยงนี่คือรสนิยมส่วนตัวของเฟรย์เอง
แต่ยังไงร่างกายก็เป็ผู้หญิงเฟรย์จะชอบผู้ชายองอาจอย่างออทัมก็ไม่แปลก
“การรู้เพศของท่านเป็ปัญหาหรือ?” ชินเพมองหน้าสายฟ้าบอกไม่ถูกว่าทำไมเกิดสนใจความรู้สึกของอีกฝ่ายขึ้นมาทั้งที่ถ้าใครได้รู้จักชินเพแล้วจะรู้ว่า พ่อหนุ่มจอมเวทคนนี้เ็าเข้ากระแสเืขนาดไหน
“ก็ไม่เป็ปัญหา” สายฟ้าทบทวนแล้วว่าเปิดเผยไปก็ไม่มีอะไรแต่นั่นมันไม่สนุกหรอก “แต่ถ้าเป็ไปได้ฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้เพิ่มเพราะมันไม่สนุกเลยและอดปั่นหัวคนอื่น”
อีกอย่างนี่มันแชนเนล BL เนื้อเื่ควรเป็ชายรักชายการที่อยู่ๆร่างกายของเฟรย์เป็ผู้หญิงนี่มันค่อนข้างขัดกับเส้นทางเนื้อเื่เกินไปหน่อยถ้าเฉลยเร็วเกินไปเดี๋ยวโฮสต์จะรู้สึกได้ว่าเป็บั๊ก
“ท่านเฟรย์ขี้แกล้งนะครับ” ชินเพอยากยิ้มขบขัน แต่ทำไม่ได้เพราะมันดูไร้มารยาทแค่คำกล่าวว่าขี้แกล้งก็ถึงความสนิทสนมก็ทำให้ตัวเขาเองรู้สึกผิดปกติแล้ว
คนขี้แกล้งไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจรอยยิ้มเรียบเรื่อยส่งไปให้ มีความขอโทษขอโพยอยู่ในที
“ก็งั้นแหละ ขอโทษด้วยที่คุกคามท่าน”
“ไม่เป็ไรครับ เราเองก็ผิดที่เปิดเผยความลับของท่าน”
“ไม่เลยๆ ให้มีคนรู้ก็ดีเหมือนกัน” สายฟ้าโบกมือไปมา“ถ้ายังไงขอตัวก่อน ผมจะกลับไปนอนเล่นที่หอแล้ว ขอตัวนะครับอาจารย์ชินเพ”
ท่าทีห่างเหินกลับมาอีกครั้ง ซ้ำยังพูดในแบบฉบับของคุณชายอีกชินเพรู้สึกใจเสียพิกลดูแล้วเขาชอบท่าทางสบายๆ พูดคุยง่ายของอีกฝ่ายมากกว่าและชอบท่าทางคุกคามนั่นอย่างบอกไม่ถูก
รู้สึกเหมือนอยากให้อีกฝ่ายข่มเหงมากกว่านี้
ชินเพคิดว่าตัวเองเริ่มจะจิตไม่ปกติแน่พอหันไปมองอีกทีร่างสูงโปร่งของหญิงสาวที่หน้าระบุเพศไม่ได้ก็หายไปแล้วเขาถอนหายใจด้วยความเสียดาย ยกมือขึ้นลูบผมครุ่นคิดอยู่ครู่แล้วพึมพำออกมา
“เอ๊ะ? ไม่ใช่ว่ายังอยู่ในชั่วโมงเรียนหรือทำไมท่านเฟรย์ถึงกลับห้องแล้วล่ะ”
หรือเกิดอะไรขึ้นในห้องเรียน?
ชินเพผู้ไม่ค่อยสนใจใครเริ่มรู้สึกอยากรู้เื่ของคนอื่นขึ้นมาเป็ครั้งแรกในชีวิต
สายฟ้าที่หนีกลับห้องมาได้อย่างแเีไม่มีใครจับพิรุธได้พ่นลมหายใจออกอย่างโล่งอกเมื่อได้ดื่มน้ำลดความกระวนกระวายลงก็นั่งสงบอยู่บนเตียง
[ตรวจสอบมาแล้วครับมาสเตอร์สายฟ้า นี่คือข้อมูลของชินเพ เซดัสท์ครับ]
เสียงของระบบดังขึ้น สายฟ้ากำลังรอคอยอยู่พอดีแต่ยังไม่ทันได้เปิดอ่านก็ถูกระบบเอ่ยขึ้นมาทำให้ชะงักไปแล้วเหลือกตาใส่อย่างอดไม่ได้
[ไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครในแชนเนลที่สามารถมองเห็นถึงความเป็สุภาพสตรีของมาสเตอร์สายฟ้าได้ขนาดมาสเตอร์วายุยังมองไม่ออกเลย ร้ายกาจ!]
ระบบ นายอยากถูกตบใช่ไหม?
[มาสเตอร์โปรดอภัยและไว้ชีวิตระบบวินด์ด้วย...]
สายฟ้าเบ้ปากเื่เพศที่แท้จริงของร่างเฟรย์นั้นไม่ได้ทำให้สายฟ้ารู้สึกแย่อะไรมาั้แ่แรกแล้วตรงกันข้ามกลับรู้สึกโชคดีด้วยซ้ำไป เพราะสายฟ้าตัวจริงก็เป็ผู้หญิงแท้ๆ !
ย้ำอีกที ผู้หญิงแท้ๆ ชอบผู้ชายนะจ๊ะ
ที่ผ่านมาไม่รู้มีคนโดนตบตาไปแล้วเท่าไหร่หลอกสำเร็จไปเกือบทั่วราชอาณาจักรแล้วกระมังไม่นึกว่าจะมีคนระแคะระคายเพราะหน้าตาอันระบุเพศที่แท้จริงไม่ได้นี้ด้วยที่จริงต่อให้จับสังเกตได้ว่าเธออาจจะเป็หญิงก็ไม่น่าจะพูดชัดถ้อยชัดคำว่าเป็หญิงเลยขนาดพระเอกที่ว่าแน่ยังลังเลที่จะเชื่อเลยนะ
ชินเพ เซดัสท์ไม่ธรรมดา
และประวัติของเขาก็ไม่ธรรมดาจริงๆจอมเวทอัจฉริยะที่มีพลังระดับจอมเวทขั้นหนึ่งเมื่อเรียนครบสามปีทั้งที่คนที่จะมีถึงระดับนั้นได้ต้องเรียนอยู่ในโรงเรียนถึงห้าปีด้วยซ้ำหลังเรียนจบก็ถูกส่งไปยังมหานครกลางของเหล่าจอมเวทสองปีก็ได้รับตำแหน่งระดับสูงของสภาจอมเวทแห่งทวีปที่แม้แต่ราชวงศ์ยังต้องเกรงใจฐานะทางบ้านเป็จอมเวทในสภาประเทศทั้งสิ้น เป็บุตรชายคนเดียวของตระกูลไม่มีคู่หมั้นคู่หมาย ไม่ค่อยสนใจใครไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นเท่าไหร่เอาแต่ทำงาน
คนมีสถานะขนาดนี้ที่มาอยู่ในโรงเรียนเพราะได้รับการขอร้องจากคนในครอบครัวมาเป็อาจารย์สอนแทนอาจารย์ท่านหนึ่งที่าเ็จากภารกิจเขาเห็นว่าไหนๆ ก็ว่างและได้อยู่บ้านเป็เวลาสามเดือนเลยยอมรับงานนี้ สอนวิชาหลักอย่างวิชาการใช้เวทมนต์ชั้นสูงเสียด้วย
แต่เดี๋ยวนะ ไม่ค่อยสนใจใคร ไม่มีปฏิสัมพันธ์เท่าไหร่...แล้วไอ้ที่พูดคุยกับเธออย่างเป็ธรรมชาตินั่นมันอะไรไม่ทราบดูยังไงก็เป็คุณชายผู้ดีมีความเอาใจใส่ชัดๆ
ถ้าดูมนุษย์สัมพันธ์น้อยมันต้องแบบออทัมต่างหากถึงจะเข้าเค้า
เื่ฐานะและประวัติอะไรดูไม่มีอะไรผิดปกติค่าความสามารถที่แสดงออกมาถึงจะสูงก็ยังไม่ใช่ขั้นสุดด้วยเรียกว่าเป็ตัวละครที่เก่งแต่ไม่ได้มีบทบาทเกี่ยวข้องกับเหล่าตัวเอกเลย
คนแบบนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกตัวเอกได้เหรอ ประหลาดไปไหม
หรือเขาก็เป็บั๊ก?
[มีความเป็ไปได้ครับมาสเตอร์ แต่ไม่น่าจะเป็เหมือนพวกเราที่แทรกแซงเข้ามาเพราะตัวของเขายังมีระบบเซาน์สนับสนุนอยู่ คาดว่าน่าจะเป็บั๊กที่ตัวระบบเซาน์เองมากกว่า]
“อ้อ ระบบเซาน์เองก็มีบั๊กสินะ”สายฟ้าพยักหน้าอย่างเข้าใจตัวระบบเครือข่ายอันยิ่งใหญ่ที่รองรับข้อมูลมหาศาลการที่จะพบบั๊กบ้างเล็กๆ น้อยๆก็ไม่น่าจะแปลกประหลาดอะไร
โปรแกรมขนาดใหญ่นี้ต่อให้ผู้ดูแลสมบูรณ์แบบราวกับพระเ้าสร้างขนาดไหนมันก็เกิดบั๊กได้ทั้งนั้นเพราะบนโลกนี้เมื่อเกี่ยวข้องกับมนุษย์จะมีสิ่งที่เรียกว่าความบังเอิญอยู่มากมายยังไงล่ะ
เมื่อเป็อย่างนี้สายฟ้าจะอ่อนโยนกับเขาสักหน่อยแล้วกัน
ในฐานะสหายบั๊ก
วันเวลาแห่งการกลั่นแกล้งรังแกข่มเหงและอื่นๆอีกมากมายที่ทำให้โฮสต์ระทมผ่านไปอย่างรวดเร็วความชั่วร้ายเหนือธรรมดาของสายฟ้ายังคงเส้นมาตรฐานนอกจากเสียดสีอีกฝ่ายด้วยคำพูดและลงมือเองบ้างเป็บางครั้งก็ไม่เคยที่จะเล่นงานอีกฝ่ายลับหลังแต่อย่างใด
เพราะมันไม่ได้คะแนน
แม้แต่แฟนคลับไร้สติของเฟรย์จะช่วยแกล้งก็ยังไม่ได้คะแนนเลยระดับความงงคะแนนของระบบวายร้ายนี้คงทำให้ทีมปฏิบัติการ SST ต้องซีดเซียวกันแน่ใน่แรกของการดำเนินเนื้อเื่
แต่ไม่ใช่กับสายฟ้าผู้มาถึงก็ฉกคะแนนรัวๆประหนึ่งเป็มารร้ายที่ไร้ซึ่งความเป็คนดีั้แ่อยู่ในท้องแม่ในสัปดาห์แรกก็กวาดคะแนนไปเกือบยี่สิบคะแนนแล้ว
ถ้ามีการจัดอันดับความวายร้าย สายฟ้าน่าจะอยู่ในสิบลำดับแรกของทีม
่เวลาหนึ่งปีกับการทำตัวเป็ตัวร้ายสุดเคะ[1]ที่จ้องจะงาบพระเอกของโฮสต์ผ่านไปไวมากถึงจะดูเหมือนความสัมพันธ์ของเฟรย์กับออทัมจะดูคืบหน้าแต่ก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรเฟรย์จะไม่เข้าหาออทัมบ่อยนักเมื่อไม่มีดีลักซ์อยู่ในรัศมีทั้งยังทำเป็มองไม่เห็นเหมือนตัวร้ายเรดาห์พังที่จับรังสีพระเอกไม่ได้จนบางครั้งออทัมยังต้องเป็ฝ่ายทักก่อน
บุตรชายดยุกผู้องอาจค่อนข้างหงุดหงิดและตะขิดตะขวงใจทุกครั้งเวลาเฟรย์ทำดีและแสดงความรักต่อหน้าได้อย่างแเีจนจับพิรุธไม่ได้ไม่รู้เลยว่าคนๆ นี้รักจริงหรือหลอก
แต่กับอีกคนที่ดูเหมือนจะไม่มีใครรู้จักอย่างสหายบั๊กชินเพสายฟ้าค่อนข้างสนิทกับอีกฝ่ายมากกว่าถึงจะติดฉงนที่อีกฝ่ายไม่ยอมกลับไปยังสภาจอมเวทแห่งแผ่นดินก็เถอะทั้งยังมีการติดต่อทางจดหมายกันบ้างเป็บางครั้งถึงขั้นชวนกันออกไปนั่งดื่มชากันนอกโรงเรียนแบบเปิดเผยด้วยแต่ข่าวนั้นไม่ได้เข้าหูออทัมเพราะระบบวายร้ายสุดโกงกรองข้อมูลออกและพ่อสหายบั๊กนี้ที่ทำการปิดข่าวด้วยตัวเอง
ถึงจะเป็การคบหากันแบบลับๆ ล่อๆแต่ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าใจกันได้ ด้วยฐานะของพวกเขามีคำว่าผลประโยชน์ผูกมัดการจะคบหากันแบบจริงใจได้มีแต่ต้องเก็บแบบหลบๆซ่อนๆ ไปก่อน ไม่อย่างนั้นจะมีคนแทรกแซงความสัมพันธ์เพื่อผลประโยชน์แน่
ชินเพกำลังรอเวลาเหมาะสมเพื่อประกาศความสนิทสนมกับสายฟ้าแต่สายฟ้าไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด ความสนิทสนมที่มีให้ตันอยู่ที่คำว่า ‘สหายบั๊ก’ เท่านั้น ถึงจะมีหวั่นไหวบ้างแต่ด้วยความเป็วายร้ายการจะตกหลุมรักใครได้ง่ายๆ คงเป็เื่เพ้อเจ้อกับตัวละครที่รู้แก่ใจว่าเป็เพียงชุดข้อมูลด้วยแล้วความรู้สึกไม่มีทางพัฒนาต่อไปได้อย่างแน่นอน
ตัวละครอื่นๆ ที่ปรากฏออกมาช่วยเหลือดีลักซ์ในฐานะโฮสต์และภารกิจเพิ่มความสัมพันธ์ค่าความสัมพันธ์ของเขากับออทัมก็เพิ่มขึ้นทีละนิด แต่เป็ไปได้อย่างเชื่องช้ามากจากการประเมินของระบบวายร้ายเหมือนออทัมจะโน้มเอียงมาทางเฟรย์นิดหน่อยซึ่งนับเป็เื่ดีเล็กๆ ไม่มีค่าพอใส่ใจ
ในปีสองนี้พวกสายฟ้าต้องทำตัวเป็รุ่นพี่ที่ดีและต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับเหล่ารุ่นน้องผู้มาใหม่ปีที่แล้วหลังจากเรียนไปได้หนึ่งสัปดาห์ถึงมีการรับน้องแน่นอนว่าสายฟ้าย่อมไปสร้างเื่ไว้เยอะ มีทั้งคนเกลียดและคนชอบแต่คนเกลียดย่อมมากกว่าตามประสงค์ระบบวายร้าย
การแบ่งงานกันจัดเลี้ยงก็มีเื่สถานที่ อาหาร การแสดงกิจกรรมและของขวัญต้อนรับ ออทัมในฐานะหัวหน้าห้องก็จำเป็จะต้องแบ่งคนอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อไม่ให้เสียชื่อเสียงดีลักซ์ในฐานะโฮสต์ลูกรักระบบและคนสนิทของออทัมก็ได้ทำงานในฐานะเลขาประสานงาน ส่วนบั๊กอย่างสายฟ้าที่ทำตัวฉลาดน้อยอย่างสมจริงก็อยู่ในส่วนของอาหาร
“ท่านเฟรย์เหมาะกับงานสบายอย่างนี้ที่สุดแล้วครับ”เอลเดลเอ่ยอย่างพอใจกับตำแหน่งงานของสายฟ้า รีลิน่าพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่แล้ว การทำงานหนักจะทำให้ท่านเฟรย์ไม่สบาย”
“...”
ฉันก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นไหมล่ะ
สายฟ้าอยากจะพูด แต่เพื่อความเป็วายร้ายไร้ประโยชน์ก็จำเป็ต้องยิ้มรับอย่างแช่มชื่นต่องานสบายเหล่านี้ที่จริงถึงให้เธอไปทำงานหนักก็ไม่ไปหรอกบอกเลย
เื่อาหารจัดการได้ไม่อยากนักเพียงคัดเลือกคนครัวและเลือกเมนูอาหารกับกำหนดปริมาณแล้วก็ไม่มีอะไรอาหารพวกนี้ไม่จำเป็ต้องทำเองอยู่แล้ว คงไม่อยากให้รุ่นน้องท้องเสียกันล่ะมั้ง
สายฟ้ามีเวลามากพอที่จะใช้ชีวิตเสพสุขนอกจากทำตัววายร้ายต่อหน้าโฮสต์แล้วเธอก็ไม่ได้คิดน้อยขนาดอยู่เฉยๆปล่อยให้ทุกอย่างเป็ไปตามสถานการณ์ของเนื้อเื่หรอกนะ
เพราะมีเส้นสายและระบบวายร้ายสนับสนุนทำให้เธอจัดการแก้ไขเหตุการณ์ล่วงหน้าไปหลายอย่างในอีกหนึ่งปีต่อจากนี้จะเป็่เวลาของาประเทศข้างเคียงบุกโจมตีกะทันหันให้ประชนชนแถวชายแดนต้องประสบปัญหาประเทศของเราเองก็เสียเมืองไปจากเหตุการณ์นั้นถึงสองเมืองด้วย
ในส่วนนี้สายฟ้าได้วางกำลังคนไว้แล้วถ้าเกิดการโจมตีขึ้นเมืองมา...จะไม่เสียแค่สองเมืองแต่เป็สี่เมือง!
วะฮ่ะฮ่า! วายร้ายอย่างเธอต้องไม่ใช่แค่ล่มพระเอกนายเอกแต่ล่มบ้านล่มเมืองตามไปติดๆด้วยในเมื่อต้องทำลายโฮสต์แล้วก็จะเป็จะต้องพังพินาศให้หมดสิ้นไม่มีสิทธิ์กอบกู้คืนในภายหลังได้ง่ายๆ
น่าเสียดายที่อำนาจในมือของเฟรย์มีน้อยต้องใช้สอยแบบไม่ให้ใครรับรู้อีกเหนื่อยมากแต่ก็คุ้มค่า เพราะการทำลับๆ ล่อๆนี่ก็ปิดเส้นทางภารกิจของโฮสต์ไปไม่น้อยเหมือนกัน ได้คะแนนติดตัวไปอีกโข
สายฟ้าผู้หล่อเหลาและรวย (คะแนน) มากปลื้มใจจนอยากจะหัวเราะให้แชนเนละเื!
“คิดอะไรอยู่หรือ” ชินเพเอ่ยถามเมื่อเห็นเฟรย์เอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองไปทางออทัมเขาที่แวะมาหาด้วยความคิดถึงขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ
“คิดเื่ชายแดน”คำตอบที่ได้ไม่เกี่ยวข้องกับคนที่สายฟ้ามองเธอแต่มองเพื่อแสดงความยุ่งยากใจให้กับดีลักซ์เฉยๆยิ่งอีกฝ่ายไม่สบายใจมากเท่าไหร่ยิ่งรู้สึกฟินโดยธรรมชาติ
ท่าทางหนึ่งปีในการอยู่แชนเนลแห่งนี้พร้อมระบบวายร้ายจะวิวัฒนาการความโรคจิตของคนได้จริงๆแฮะ
“ชายแดนมีอะไรน่าสนใจ หรือฮันนี่อยากจะไปเที่ยว?”
“ฮะ?”
คำเรียกแสนหวานนั้นเกือบทำเฟรย์ที่กำลังคิดชั่วสำลักอยากจะเหลือกตาใส่ชินเพ ในสถานที่อย่างนี้อย่ามาเรียกกันอย่างสนิทสนมได้ไหมเล่าขนลุก!
“ไม่สนใจไปเที่ยวชายแดนงั้นเหรอ?”ชินเพเอียงคอมองอย่างประหลาดใจนึกว่าเดาใจสายฟ้าถูกแล้วเชียวหารู้ไม่ว่าคิดไม่ตรงกับความคิดฮันนี่ของเขาเลยสักนิด
“ก็สนใจ แต่... ทำไมชินเรียกฉันว่าฮันนี่อีกแล้วล่ะ”นี่คือเื่ที่สายฟ้าข้องใจมาก
เหมือน่เดือนที่ผ่านมาอีกฝ่ายจะเรียกเธอว่าฮันนี่ไม่ขาดปากเลยเชียวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะมีมดตอม...
ยาฆ่าแมลงมีขายในไอเทมมอลล์ไหมเธอจะซื้อเตรียมไว้ล่วงหน้า
[มีครับมาสเตอร์สายฟ้าเป็ยาฆ่าแมลงสารพัดเผ่าพันธุ์ั้แ่แมลงธรรมดายันแมลงต่างดาว สนนราคาที่ 120คะแนน]
งั้นลืมมันไปซะเถอะ!
คะแนนนั้นหายาก ถึงเธอจะได้มามากเหมือนได้เปล่าก็ตามแต่ในสถานการณ์อย่างนี้จะเอาคะแนนไปใช้ทิ้งขว้างไม่ได้ยังมีอีกหลายแชนเนลที่จะต้องไปเข้าไปช่วยเหลือ สุรุยสุร่ายเกินไปจะลำบากในอนาคต
วายร้ายจะยากจนไม่ได้นะ
“เพราะเราคิดว่ามันเหมาะมากกว่าชื่อเฟรย์ ฮันนี่จะเรียกเราว่าดาร์ลิงก็ได้”ชินเพยิ้มบางๆ ไม่ได้สังเกตสายฟ้าที่มุมปากกระตุกถี่ๆ เลย“แล้วสนใจไปเที่ยวที่เมืองไหนของชายแดนล่ะ เราพาไปได้นะ”
“ยังไม่รู้ ไว้ใกล้ๆ ปิดเทอมค่อยคิดอีกที”ตอนนี้เพิ่งเปิดเทอมยังไม่รีบร้อน
ชินเพรู้สึกผิดหวัง นึกว่าจะได้ไปเที่ยวกับเฟรย์สองคนที่ห่างไกลจากออทัมบุตรชายขุนนางผู้ขวางหูขวางตานั่นแต่ก็ยังดีใจที่เฟรย์ไม่ได้ปฏิเสธว่าจะไม่ไปด้วยนั่นทำให้เขารู้สึกดีมากแล้ว
“อาจารย์ชินเพ” มีคนสังเกตเห็นอาจารย์หนุ่มสุดหล่อแล้วพวกเขาเข้ามาทักทายอย่างสนิทสนม อาจารย์อัจฉริยะที่สอนอยู่ปีสี่ทักทายพวกเขาอย่างไว้ตัวรอยยิ้มห่างเหินมอบให้ทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งโฮสต์ลูกรักระบบเซาน์
“สวัสดีทุกคน”
“อาจารย์มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ”ดีลักซ์เอ่ยถามพลางเหลือบมองสายฟ้าที่นั่งเท้าคางมองอย่างท้าทายความเป็ปรปักษ์แผ่ออกมาั้แ่หัวจรดเท้าทั้งคู่
“ดีลักซ์ทำไมถามเหมือนอาจารย์ชินเพกำลังจะมาวุ่นวายกับงานของพวกเราอย่างนั้นเสียมารยาทจริงๆ” สายฟ้าไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้เหยียบย่ำโฮสต์ไปสักนิดเอ่ยหาเื่กันซึ่งๆ หน้าชินเพมุมปากกระตุกเพิ่งจะได้ทัศนาฝีปากอันแสบสันของสายฟ้าเป็ครั้งแรกดวงตาสีฟ้าใสเป็ประกายขึ้นมาทันที
ฮันนี่ผู้เกรี้ยวกราด... น่ารักมาก!
อยากให้มาเกรี้ยวกราดใส่เขาเหลือเกิน น่าจะรู้สึกดีมาก...
“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนี่เป็การถามตามมารยาทต่างหาก ท่านเฟรย์อย่าได้ใส่ร้ายกันสิครับ” ดีลักซ์ถลึงตาใส่อย่างไม่รักษามารยาทแล้วคนอื่นๆ ในห้องก็เริ่มชินกับการโต้ตอบของทั้งสองคนเลยไม่เอ่ยปากแทรกแซงเพราะคนที่แทรกแซงจะโดนเฟรย์จ้วงยับด้วยคำพูดจนเดินกลับหอไม่ถูก
“ใส่ร้ายอะไร ก็คำถามนายมันไม่น่าฟังนี่เสียงก็กระด้างฟังแล้วแสลงหู” สายฟ้าไหวไหล่ท่าทางยียวนชวนให้อยากย้ายฝ่าเท้าไปแนบหน้าเหลือเกิน
“ท่าน...!”
“อาจารย์ครับ มีธุระอะไรที่นี่หรือเปล่าครับหรือว่าเห็นความครึกครื้นเลยมาดู? หรือว่าเสียงของพวกเราดังเกินไปจนรบกวนอาจารย์หรือเปล่าครับ?”สายฟ้าเมินดีลักซ์แล้วหันมาถามชินเพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางขยิบตาให้อย่างน่ารักเสียดายก็แต่อยู่ในชุดนักเรียนชายไม่อย่างนั้นคงน่ารักกระแทกใจจนชินเพยืนไม่อยู่แน่
น่ารัก ถึงจะแสบสันแต่ก็ยังน่ารักมาก!
กลับไปต้องวาดรูปฮันนี่ตอนขยิบตาเก็บใส่กรอบไว้แล้วล่ะชินเพคิดเพ้อเจ้อเงียบๆแต่ใบหน้ายังคงไว้ซึ่งความเรียบเฉยที่สุภาพตามมารยาทมาตรฐานแล้วตอบคำถามสายฟ้านิ่งๆ
“อืม เราแค่มาดูความครึกครื้นเท่านั้น ไม่มีอะไรหรอก”
“งั้นเหรอครับ” นักเรียนหลายคนถอนหายใจถ้าอาจารย์เงียบไม่ตอบคำถามของทั้งเฟรย์และดีลักซ์ท่าทางทั้งคู่จะหน้าแตก
แต่เท่าที่ฟังคำพูดของเฟรย์เหมือนจะดูดีกว่าดีลักซ์ของชายหนุ่มองครักษ์ดูเหมือนจะถามห้วนเกินไปไม่ให้ความรู้สึกน่าใกล้ชิดสักเท่าไหร่
เมื่อถูกเปรียบเทียบและอาจารย์พูดที่ยอมตอบคำถามของเฟรย์ทำให้ดีลักซ์ถูกวิจารณ์แม้จะเื่เล็กแต่ก็ทำลายชื่อเสียงของเขาไปอีกทำให้โฮสต์รู้สึกระทมทุกข์มากขึ้น
ตัวร้ายเฮงซวย!อะไรจะขยันสร้างความเกลียดชังขนาดนี้!!
ถ้าระบบวายร้ายสามารถเอาความในใจของโฮสต์ออกมาให้สายฟ้าฟังได้เธอต้องหัวสมองะเิตายเพราะคำสรรเสริญยันบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรไปแล้ว แต่เพราะไม่รู้สายฟ้าจึงทำหน้าระรื่นเยาะเย้ยต่อไป
ชินเพดูออกถึงความไม่ถูกกันของเฟรย์และดีลักซ์โดยความขัดแย้งนี้เกิดจากผู้ชายคนเดียวแต่เขาก็ไม่ได้แทรกแซงอะไรด้วยสถานะของเขาตอนนี้เข้าไปแทรกไม่ได้จริงๆ
แต่เขาก็เตรียมการไว้แล้วรออีกปีก็สามารถเปิดตัวอย่างเป็ทางการได้...
“โอ๊ะ ท่านออทัม!” สายฟ้าที่เรดาห์หาพระเอกมีประสิทธิภาพขึ้นมาฉับพลันเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาก็รีบเอ่ยเรียกแล้วถลาเข้าหาด้วยความรักใคร่อย่างออกนอกหน้ารอยยิ้มที่เพิ่มความหล่อเหลาระยิบระยับจนชายหนุ่มที่ถูกเรียกชื่อรู้สึกใจสั่นแต่กระนั้นก็ทำให้สงบลงได้อย่างรวดเร็ว
“มีอะไรหรือเฟรย์”ถึงจะดูเ็าแต่น้ำเสียงที่เอ่ยก็อ่อนลงกว่าตอนแรกมากนักทั้งยังมีความตามใจและคล้ายตามอยู่สองส่วน
“ผมว่าจะขอตัวไปพักก่อนน่ะครับ วันนี้รู้สึกเหมือนโลกหมุนแปลกๆคิดว่าน่าจะไม่สบาย”ความตอแหลอย่างเหนือชั้นของสายฟ้าทำให้หน้าซีดลงกว่าปกติได้เนียนกริบท่าทางดูอ่อนแอขึ้นมาแต่ก็ยังทำตัวเข้มแข็งให้ผู้คนจนใจในความดื้อรันปากแข็งอดใจอ่อนลงไม่ได้
ออทัมขมวดคิ้วนิดๆยกมือขึ้นทาบหน้าผากกว้างและขาวเนียนนั่นอย่างลืมตัวเมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิที่สูงกว่าปกติจริงก็มีสีหน้ากังวล
“มีไข้ด้วยนี่นา”
“เอ๊ะ? มีเหรอ...”
เพี๊ยะ!
มือของออทัมถูกปัดอย่างแรงด้วยฝีมือของชินเพอาจารย์หนุ่มผู้มีความสุภาพตามมารยาทมาตรฐานถึงกับลงมือทำอะไรเสียมารยาทแต่กระนั้นสีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
“ขออภัยท่านออทัมเราเห็นว่าการััตัวของท่านออกจะไม่เหมาะสมพึงระลึกหน่อยครับว่ายังอยู่ในสถานศึกษาและมีผู้คนกำลังมองอยู่”ชินเพเอ่ยเสียงเรียบใบหน้าตายด้าน
สายฟ้าเหลือบมองอีกฝ่ายอยากจะเบ้ปากใส่แล้วบอกว่านายเองก็เหมือนกันแหละไอ้หนุ่ม ถึงจะไม่ได้ััตัวกันโดยตรงแต่พฤติกรรมแบบนี้มันก็ชัดเจนไปไหม
ทำตัวเป็แมวหวงก้างไปได้!
[หมาหวงก้างต่างหากล่ะครับมาสเตอร์!]
ระบบวายร้ายยังรู้ว่าสายฟ้าใช้สุภาษิตเพี้ยนแต่เธอก็ไม่ได้สนใจนอกจากมองทั้งคู่ตาปริบๆ จากนั้นก็แสยะยิ้มชั่วร้ายความวายร้ายที่ไม่ใสซื่อแต่เหลี่ยมจัดยื่นมือออกไปลวนลามทั้งคู่อย่างโจ่งแจ้ง!
มือทั้งสองข้างโอบเอวของออทัมและชินเพพร้อมกันแล้วดึงพวกเขาเข้ามาใกล้เสียงหัวเราะสดใสเอ่ยหยอกเย้า
“ไม่เอานะท่านทั้งสองเื่แค่นี้เองปล่อยผ่านไปหน่อยนะครับ นะ?”
เอียงคอมองอย่างออดอ้อนนิดๆ องศาความเป๊ะขัดเน้นความน่ารักน่าหยิกความใกล้ชิดที่เกินพอดีนั่นทำให้ทั้งคู่ตัวแข็งทื่อเหมือนสมองแขวนป้ายหยุดทำงานกันชั่วคราวไม่ได้รู้เลยว่าสายฟ้าแอบตบก้นแน่นๆ ของพวกเขาเสียด้วยซ้ำกว่าจะได้สติกลับมาคนลวนลามก็ถอยออกไปแล้วเดินตัวจากไป แถมทิ้งท้ายไว้อีกว่า
“ขอตัวไปพักนะครับ ข้อพิพาทเมื่อกี้ก็ถือว่าเจ๊ากันไปนะแล้วพบกันเมื่อมีโอกาสครับทุกท่าน”
จากไปอย่างสวยงาม แล้วทิ้งสภาพสุญญากาศไว้ให้คนเื้ั
[มาสเตอร์สายฟ้า ได้รับคะแนนจากการสร้างความริษยาและชอกช้ำเกินจะกล่าวให้โฮสต์+2 คะแนน ซ้ำยังลดค่าความสัมพันธ์ของโฮสต์และออทัมลงได้ 5% กำไรสุดๆ ยินดีด้วยครับมาสเตอร์ ความสามารถในการสร้างความร้าวฉานพุ่งพรวดเลยครับ!]
อืม กำไรจริงๆ น่ายินดี... น่ายินดี...
[1]Ukeru อุเคะ – รสนิยมรักร่วมเพศผู้ชายฝ่ายรับ
1K
