“ยัยแว่นเลิกแล้วกลับบ้านกัน”
“ไหนแกบอกจะไปซื้อของ”
“เอ่อ ลืม” นี่เพื่อนเราเอง มันชื่อ แป้งหอม หอมสมชื่อจริง ๆ เพราะมันสวย แถมยังเป็ดาวคณะอีก อย่าสงสัยเลยว่าเรามาคบกันได้ไง เราเป็เพื่อนกันั้แ่เด็กนะ
“ตลอดเลยมึงอ่ะ อีสวย” อีสวยคือฉายา ของแป้งหอม ส่วนคนที่พูดคือ พงษ์พัส แต่มันเปลี่ยนชื่อเป็ พิชชี่ ว่างี้นะ ใช่แล้วมันเป็ตุ๊ด เราสนิทกันอยู่สามคนแหละ ถามว่าพิชชี่มาสนิทกับพวกเราได้ยังไงนะเหรอ ก็ไม่มีใครคบมันไง มันเลยมาคบกับพวกเรา อย่าไปบอกมันนะว่าเราบอก ไม่งั้นมันฆ่าเราแน่
“ไปกันเถอะ เราหิวอ่ะ”
“ไป ๆ ชะนีป้าแว่น จะอาละวาด”
“อาละวาดแก่ก่อนเลย พงษ์พัส”
“ตบปาก แว่นยัยสี่ตา ยัยป้าห้องสมุด พิชชี่ ย่ะ”
“พวกมึงจะทะเลาะกันอีกนานม่ะ ไป”
........................................................................
สรุปผมกับไอ้เพลย์ก็ไม่ได้ไปผับกันครับ แต่ผมกับมันมาหาไรกินที่ห้าง
“รำคาญว่ะ จะกรี๊ด จะมอง อะไรกันหนักหนา “
“มึงยังไม่ชิน?” ผมถามไอ้เพลย์มัน
“ไม่เคยชิน มึงทนได้ไงว่ะ”
“กูชิน” ใช่ครับผมชินแล้วกับการที่มีคนมามอง มากรี๊ด อะไรแบบนี้ ก็ผมคนดังนิ แต่แฟนคลับผมมักจะรู้กันนครับว่าผมไม่ชอบให้ถึงตัว เลยได้แต่มองและกรี๊ดอยู่ห่าง ๆ แล้วร้านที่พวกผมมามันก็ค่อนข้างเป็ส่วนตัว เลยมีคนไม่มาก
...................................................................
“กินที่นี้เหรอ แป้งหอม”
“เอ่อ สิยัยแว่น”
“ถามแป้งนะ พงษ์พัส”
“ว๊าย ฉันจะตบปากแกยัยแว่น พิชชี่ย่ะ พิชชี่”
“พวกมึงสองคนนี้นะ เอ่อกินนี้แหละ คนเงียบดี”
ในระหว่างที่ผมกำลังทานข้าวอยู่นั้น ผมก็เห็นยัยป้าแว่นห้องสมุดเดินเข้ามากับเพื่อนของเธอ อย่างยัยนั้นไม่น่าจะมาร้านแบบนี้ได้เลยนี่น่า แต่เพื่อนยัยนั้นสวย น่ารัก ดูหยิ่ง ๆ ดูน่าสนใจดี
โครม
“ว๊าย ชะนีแว่น แกเป็ไรไหม”
“เป็ไรไหมวีร์”
“เราไม่เป็ไร”
“นี่ยัยสี่ตา ยัยเบ๊อะ แกระวังตัวหน่อยสิ เจ็บตัวตลอด” เพื่อนสาวสองของยัยนั้นบ่น ๆ แต่ก็ช่วยพยุงยัยนั้นขึ้นมา ดูพวกเขาสองคนไม่ได้มีความอายเลยที่ยัยแว่น ซุ่มซ่าม เบ๊อะ ขนาดนั้น เป็คนอื่นคงทำเป็ไม่รู้จักกันไปแล้วมั้ง
“นั้นสิวีร์ แกนี่น่าั้แ่เด็กก็เป็แบบนี้ตลอด”
“เอาน่า ขอโทษแล้วกันที่ทำเื่น่าอาย”
“แกจะมาขอโทษทำไมยัยแว่น แกต้องระวังตัวสิ”
“รู้แล้วน่า พง..พิชชี่ แฮ่ ๆ ๆ” ยัยนี้โชคดีแฮะที่มีเพื่อนรักมากขนาดนี้ ดูแล้วสามคนคงสนิทกันมากคงจะเหมือนผมกับไอ้เพลย์
“สน?” ไอ้เพลย์ถามผม
“สวย” ผมตอบไปแค่นั้น
“นั้นน้องแป้งหอม ดาวคณะอักษร”
“มึงรู้จัก?”
“ดังจะตาย เห็นคนบอกว่าจีบยาก แถมหยิ่งด้วย”
“หึ ยาก ๆ สิชอบ” ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนรอดผมไปได้หรอก ถ้าผมจะเอา
“จริง?”
“ก็แค่อยากลอง”
“แล้วแต่มึง เอ่อว่าแต่ว่ามึงหาผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ได้หรือยัง”
“ยัง ไม่มีที่ถูกใจ”
“เื่มากชะมัด”
.............................................................................
ตอนนี้ฉันเดินมาเข้าห้องน้ำ เพราะที่ฉันล้มเมื่อกี้เหมือนจะมีเืซึม ๆ เพราะถลอกนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เป็ไรมาก ฉันชินแล้วกับความซุ่มซ่ามของตัวเอง
ปึก “อุ้ย ขอโทษค่ะ” เพราะฉันมัวแต่มองขาตัวเองเลยไปชนคนอื่นเข้า
“ดูทางมั้ง มีตั้งสี่ตา”
“ก็ขอ..เห้ยยยนี่นายหื่นที่ห้องสมุดนิ”
“เธอ” นี่มันจะซวยอะไรเบอร์นั้น ทำไมฉันถึงได้มาเจออีตาบ้า คนหื่น ที่นี่ด้วยนะ
“ขอโทษด้วยแล้วกัน ไปล่ะ”
หมับ
“ว๊ายยย นายทำบ้าอะไรเนี๊ย ปล่อยนะ”
“นี่เธอไม่รู้จักฉันจริง ๆ หรือแกล้งอ่อยฉัน” พูดได้หน้าตายมาก
“ทำไมฉันต้องรู้จักนายด้วย ปล่อย”
“หึ”
“บ้าไปแล้วเหรอไง”
“เชิญ” จากนั้นฉันก็เดินออกมาเลย คนบ้า ทำไมฉันต้องไปรู้จักเขาด้วยเป็ดังหรือไง หรือเป็ดารา ชิ ไอ้หล่อมันก็หล่อหรอกนะ แต่จะดังขนาดไหนกันเชียว หล่อเท่าพี่ ติ้กเจษ ของฉันหรือเปล่า ถ้าไม่เท่าก็อย่ามาโม้เลย อิอิ
“ไปนานนะแกยัยแว่น”
“เอ่อ มีเื่นิดหน่อย”
“เห้ย!! “ตุ๊ดเสียงดังจริง
“มีไรหรือวีร์”
“ไม่มีไรหรอกเราแค่ไปชนคนอื่นนะ”
“โอ้ยยยยย ตายแล้ววว อกอีแป้นจะแตก”
“อะไรของมึงอีตุ๊ด”
“นั้นสิ พังษ์พัส มีอะไร”
“โอ้ยย อีนางชะนีป่าสองตัว นั้น พี่ทีร์” ฉันกับแป้งหอมหันไปตามที่ พิชชี่ชี้ เห้ยยย นั้นมันอีตาบ้าหื่นกามนิ
“ใครอ่ะ” ฉันกับแป้งหอมพูดพร้อมกัน
!!!!!!! 0_0 ดูหน้ามันใสิ
“พวกแกไม่รู้จักพี่ทีร์หรือ”
(<_<) (>_>) ฉันกับแป้งส่ายหน้าไปมา
“พวกแกนี้มันชะนีหลงป่าจริง ๆ นั้นพี่ทีร์คนดัง นักดนตรี ดารา นายแบบ ผู้มีอิทธิพล ^๐^” พิชชี่พูดไปด้วยทำหน้าเคลิ้มไปด้วย
“เหรอแต่เราว่าเขาหื่นกามอ่ะ”
“ทำไมแกไปว่าพี่เขาอย่างนั้น” ฉันเลยพูดเหตุการณ์ในห้องสมุดให้พวกมันฟัง แล้วก็เหตุการณ์หน้าห้องน้ำด้วย
....................................................................
523
