จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 51 ตื่นมากหิวเลย

“เฮ้อ นี่มันก็แปดวันแล้วนะ ทำไมนางยังไม่ตื่นสักที” ซิวเหวยหลงที่นั่งทำงานอยู่ก็ถอนหายใจพลางบ่นถึงอีกคนที่ยังไม่ยอมตื่นจากการดูดซับลมปราณสักที
ตื่นมานางต้องหิวมากแน่ เขาเตรียมอาหารเพื่อนางไว้หลายวันแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่านางจะตื่นขึ้นมาแล้วบ่นว่าหิวเลย
“เลือกคนที่จะไปประลองหรือยัง” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามเพราะหลังจากวันที่เขากลับมาก็มีประกาศออกมาทันที
เห็นว่าปีนี่จะจัดการประลองในแคว้นเพื่อที่หาผู้มีฝีมือไปแข่งต่างแคว้น และซิวเหวยหลงก็ส่งคนของเขาไปด้วยนิดหน่อย
“เรียบร้อยแล้วขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยบอกเขาทำการขัดเลือกพวกทหารฝีมือดีแล้วสิบห้าคน
“การประลองเริ่มพรุ่งนี้สินะ ถ้าเหลียนฮวายังไม่ตื่นเจ้าก็ไปคุมคนของเราได้เลย” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเพราะเขาไม่มีทางปล่อยนางทิ้งเอาไว้ที่นี่คนเดียวแน่
“ขอรับ” พ่อบ้านฉางรับคำก่อนจะหายตัวออกไปจากห้องทันที
หลังจากที่พ่อบ้านฉางจากไปซิวเหวยหลงก็มองไปที่ประตูห้องดูดซับลมปราณที่ตอนนี้ได้กลายเป็นที่ประจำของซีเหลียนฮวาไปแล้ว
“ท่านอ๋องขอรับลูฟานตายแล้วขอรับ” เป่าเปยที่ได้รับหน้าที่ให้จับตาดูตระกูลลูก็ได้กลับมารายงานทันที
“อืม” ซิวเหวยหลงรับคำแค่นั้นก่อนจะนั่งทำงานต่อราวกับว่ามันไม่ได้มีผลอะไรต่อตัวของเขา
“ท่านอ๋องนี่คือบัญชีรายรับรายจ่ายของตระกูลลูขอรับ มีการโกงภาษีจากชาวบ้านเป็นเวลาสิบปีขอรับ” เป่าเปยเอ่ยบอกพร้อมเอาไว้หนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากช่องมิติของตัวเองแล้วส่งให้กับท่านอ๋อง
“เอาไปจัดการได้เลย” ซิวเหวยหลงรับมาตรวจดูก่อนจะส่งหนังสือคืนจากนั้นก็เอ่ยสั่งงานให้เป่าเปยไปจัดการ
“ขอรับ” เป่าเปยคำรับก่อนจะหายตัวไปทำงานต่อ

ตู้ม!
เสียงระเบิดจากการที่ลมปราณมากมายกำลังตีรวนกันไปหมดตั้งหลายวันก็เริ่มขึ้น เปลือกตาบางลืมตาขึ้นทำให้เห็นดวงตากระจ่างใส่ที่มีท้องฟ้ายอมค่ำคืนปรากฏขึ้น
เจ้าของร่างกะพริบตาเบาๆ สองสามครั้งมันก็หายไปแล้วกลับมาเป็นปกติก่อนจะนั่งเงียบๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่น่าเหลือเชื่อ
“บ้าน่า นี่เลื่อนมาห้าขั้นเลยหรือนี่ ข้าดูดซับลมปราณไปนานเท่าใดกัน” ซีเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นอย่างตกใจนี่มันมากเกินไปแล้ว คงไม่ใช่ว่าเธอใช่เวลาเป็นเดือนหรอกนะถึงสามารถมาถึงขั้นนี้ได้
“ครั้งนี้เจ้าดูดซับลมปราณนานมาก” ซิวเหวยหลงที่จะชอบเข้ามาดูซีเหลียนฮวาเช้ากลางวันเย็นก็เอ่ยขึ้น เช้านี้เขาคิดว่านางจะต้องตื่นขึ้นมาแน่ๆ และมันก็จริง
“กี่วันเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาร้องถามเพราะมาถึงนภาขั้นหกได้ต้องใช้เวลานานเป็นแน่
“สิบห้าวัน” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเขา สิบห้าวันนี้เป็นอะไรที่เขาทรมานมากที่ไม่ได้ยินเสียงของนางแถมยังไม่ได้นอน เอ่อ กอดนางอีกด้วย
“โอ๊ย” ซีเหลียนฮวาร้องเสียงดังทำให้ซิวเหวยหลงตกใจจนรีบพุ่งเข้าไปหาซีเหลียนฮวาทันที
“เป็นอะไรไป” ซิวเหวยหลงถามพลางจับข้อมือของนางพลางตรวจดูว่านางเป็นอะไรไป
“ข้าหิว” ซีเหลียนฮวาบอกเสียงอ่อย
ซิวเหวยหลงเมื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่าเขานั้นพลาดมาก เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าถ้านางตื่นขึ้นมานางจะต้องหิวเป็นแน่
“ไปกัน พ่อบ้านฉางเตรียมอาหารรอเจ้าทุกวันเลยนะ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพร้อมกับอุ้มซีเหลียนฮวาแล้วพาตัวหายไปที่ห้องอาหารทันที
“ดีใจด้วยขอรับพระชายา” พ่อบ้านฉางกล่าวขึ้นเมื่อเห็นทั้งคู่ปรากฏตัวที่ห้องอาหารวันนี้เขาทำเยอะเป็นพิเศษด้วยหวังว่าจะบำรุงซีเหลียนฮวาที่ไม่ได้ทานอาหารฝีมือของเขาหลายวัน
“อืมๆ” ซีเหลียนฮวาพยักหน้ารับเบาก่อนจะส่งเสียงตอบกลับเบาๆ เช่นกันเพราะตอนนี้เธอหิวมาก หิวอาหารก็ชวนให้น้ำลายไหลไม่หยุด
“ทานเยอะๆ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางคีบเนื้อและผักให้ซีเหลียนฮวาที่ตอนนี้ทานอาหารราวกับพายุ
“ท่านอ๋องขอรับวันนี้คนของเราจะแข่งรอบสุดท้ายแล้วขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยขึ้นหลังจากเอาของหวานและขนมมาให้กับซีเหลียนฮวา
“แข่งอะไรกันเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาได้ยินก็หูผึ่งทันที เธอเงยหน้าขึ้นไปจ้องพ่อบ้านฉางก่อนจะเอ่ยถามไปด้วย
“แข่งประลองเพื่อหาตัวแทนไปประลองการจัดอันดับของแคว้นขอรับ” พ่อบ้านฉางบอกอย่างใจเย็นพร้อมกับเอาของหวานมาเพิ่มให้อีก
“แล้วเราจะสามารถคว้าอันดับหนึ่งของแคว้นได้หรือไม่เจ้าค่ะ” คราวนี้เธอหันไปถามซิวเหวยหลงที่อยู่ตรงหน้า
ได้สิถ้าข้าเป็นคนแข่งเอง” ซิวเหวยหลงพูดบอกพร้อมกับรับค้อนวงโตจากซีเหลียนฮวาทันที
“ข้าอยากไปดูการแข่งประลอง” ซีเหลียนฮวาบอกเพราะมันจะต่างจากที่เธอประลองคราวนั้นหรือเปล่า
“ทานเสร็จแล้วจะพาไป” ซิวเหวยหลงบอกพลางมองซีเหลียนฮวาทานขนมและของหวานนิ่ง เห็นนางทานได้เยอะแบบนี้เขาก็ดีใจ ตอนนี้เจ้าตัวน้อยของเขาคงหลับอยู่สินะ
“ไปกันเถอะทานอ๋อง” ซีเหลียนฮวาร้องบอกคนตัวโตที่นั่งมองตัวเองนิ่งแถมอยู่ๆ ก็ยิ้มออกมาเสียเฉยๆ มีเรื่องอะไรให้ดีใจหรือไงกัน
“อืม” ซิวเหวยหลงรับคำเบาๆ ก่อนจะพาเหลียนฮวาหายตัวไปเพื่อความรวดเร็ว
“ว้าว ดูน่าสนุกมากเจ้าค่ะ” ทันทีที่มาถึงซีเหลียนฮวาของร้องขึ้นทันทีการแข่งขันมันน่าตื่นเต้นมาก
ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายกำลังพุ่งเข้าหากันไม่หยุดความเร็วชนิดที่มองตามแทบไม่ทันทำให้ซีเหลียนฮวาต้องตั้งใจมองดูดีๆ
“สู้กันเลือดสาดเลย” ซีเหลียนฮวาบอกพลางรับน้ำชาจากซิวเหวยหลงที่นำมาให้ ไม่รู้เขาเอามาจากไหน แต่ตอนนี้เธอคอแห้งแล้วก็ดื่มมันก่อนแล้วกัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 51 ตื่นมากหิวเลย

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 51 ตื่นมากหิวเลย

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้