คิม: โห้วว ไอ่ริว โครตดีเลยแหล่ะมึงมึงแม่งสุดยอดไปเลย กูโครตดีใจแทนคนที่นี้เลยว่ะ
คิมดีใจมากทั้งตื่นเต้นกับสิ่งที่ริวพูด เขาไม่คิดว่าริวจะช่วยได้มากถึงขนาดนี้
คิม: แต่... แล้วโรงงานมึงอ่ะมึงซื้อที่เอาไว้ขยายโรงงานไม่ใช่หรอ
ริว: ไม่เป็ไรเดี๋ยวกูหาที่ใหม่ก็ได้ กว่ากูจะขยายโรงงานก็อีกหลายปี ไม่ได้ทำตอนนี้หรอก
คิมนอนนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ริวพูดไปสักพัก
คิม: ริว มึงนิ้โครตเท่เลยนะ
ริว: มึงคิดยังไงถึงชมกูเนี่ย
คิม: ฮ่าๆๆๆ (หัวเราะ)กูก็แค่ดีใจน่ะที่มีมึงเป็เพื่อน โครตโชคดีเลยว่ะ
ริว: อืมงั้นกูก็โชคดีเหมือนกันที่มีเพื่อนแบบมึง
คิมยิ้ม
คิม: วันนี้ขอบคุณมากเลยนะมึงถ้าเกิดวันหนึ่ง กูกับมึงต้องแยกทาง ไม่ได้อยู่ด้วยกัน มึงว่า มันจะเป็ยังไงว้ะ
ริว: อืมม... ก็คงจะเหมือนเมื่อตอนหกปีก่อนล่ะมั้ง โครตทรมานเลยเน้าะ(ริวพูดทั้งที่ยังหลับตา)
พูดจบริวก็ค่อยๆผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าคิมหันไปมองหน้าริว แต่ริวนั้นหลับไปแล้ว จากนั้นก็หันกลับมาที่เดิมแล้วคิดอะไรในใจสักพัก คิมเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเขานั้นแอบชอบริวไปแล้ว จากนั้นคิมก็หลับไป
.
.
.ณ บริษัท
่พักเที่ยงริวลงมากินมื้อเที่ยงกับคิมตามปกติ
ริว: วันนี้มึงซื้ออะไรมากินบ้างว้ะ
คิม: ก็มี... นมเปรี๊ยว ข้าวเหนียวแล้วก็หมูปิ้ง
ริว: แล้วช็อกโกแลตที่อยู่ในถุงล่ะ
คิม: อ๋ออันนี้มีผู้หญิงในออฟฟิตเขาเอามาให้อ่ะ กูไม่ได้ซื้อ
ริว: เอามาให้ทำไมว้ะ
คิม: เขาคงเห็นว่ากูทำงานเหนื่อยมั้งเลยสงสารแล้วเอามาให้
ริวรู้สึกคัดเคืองใจอย่างบอกไม่ถูกเขาจึงหยิบช็อกโกแลตของคิมออกมากินอย่างรวดเร็วตอนคิมเผลอ
คิม: เห้ย นั้นมันช็อกโกแลตกู
ริว: หน่า เดี๋ยวกูซื้อให้ใหม่
คิม:ถ้ามึงอยากกินทำไมมึงไม่ซื้อมาอ่ะ
ริว: ก็กูอยากกินอันนี้อ่ะกูบอกเดี๋ยวกูซื้อให้ใหม่ มึงกินข้าวไปเถอะ
คิม: อะไรของมันว้ะ (คิมพรึมพรัมในใจ)
ริวจะรู้ตัวไหมน้า ว่ากำลังหึงอยู่
ผ่านมาระยะหนึ่ง ริวเริ่มก่อสร้างบ้านพักให้คนยากไร้โดยดึงลูกน้องของตนมาช่วยงานคนยากไร้ที่พอจะมีกำลังก็เข้ามาช่วยงานกันอย่างขยันขันแข็งพวกเขาดีใจมากที่กำลังจะมีบ้านรวมถึงคิมที่ทั้งดีใจและตื่นเต้นที่คนในสลัมจะหลุดพ้นจากความลำบากและมีชีวิตที่ดีขึ้นคิมมาช่วยริวก่อสร้างด้วย ทั้งสองทำงานด้วยกันและต้องนอนค้างที่ไซต์งานก่อสร้างโดยมีบ้านสังกะสีคนงานแบบคร้าวๆไว้เป็ที่พักชั่วคราวขณะทำงานซึ่งมีแค่เตียงตัวเดียว ที่นอน มุ้ง และพักลมหนึ่งตัว
คืนแรกที่ย้ายมานอนริวและคิมต้องนอนห้องเดียวกันเพราะห้องอื่นมีคนงานพักเต็มหมดแล้ว
ริว: มีเตียงเดียวเองหรอ
คิม: อ๋อ ไม่เป็ไรมึงมึงนอนบนเตียงเถอะ เดี๋ยวกูนอนพื้นเอง
ริว: เห้ยไม่เป็ไร มึงไปนอนเตียง
คิม: กูนอนพื้นจนชินแล้วมึงนอนเตียงไปเถอะ เดี๋ยวเจ็บหลัง
คิมปูที่นอนบนพื้นเรียบร้อยก็เข้าไปนอนทันที ทำให้ริวต้องนอนบนเตียง ถึงแม้ว่าเขาจะอยากให้คิมนอนก็เถอะ
่แรกๆริวนั้นนอนไม่หลับทั้งยังฝันร้ายเพราะไม่ชินกับสถานที่แต่หลังๆก็ชินไปเอง
เวลาผ่านไป งานก่อสร้างใกล้เสร็จขณะที่ทั้งสองกำลังทำงานจู่ๆก็เกิดอุบัติเหตุกับแรงงานหญิงคนหนึ่งเธอเผลอไปเหยียบเศษแก้ว
เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นคิมและริวรีบวิ่งไปที่เกิดเหตุ เมื่อไปถึงคิมก็รีบไปอุ้มตัวหญิงสาวไปที่ห้องพยาบาลฉุกเฉินแล้ววางไว้ที่เตียง ริววิ่งตามมาติดๆคิมรีบปฐมพยาบาลให้อย่างไวโดยมีนางพยาบาลและริวช่วย ริวรู้สึกเป็ห่วงหญิงคนนั้นแต่อีกใจก็แอบชื่นชมในความมีน้ำใจของคิม
เมื่อหญิงสาวอาการดีขึ้นเธอได้เดินมาขอบคุณริวและคิมที่ช่วยเธอเอาไว้ ขณะนั้นคิมและริวนั่งทานข้าวกันอยู่ริวเห็นอาหารในจานของคิมไม่ค่อยมีเนื้อจึงคีบไก่หนึ่งขาจากจานของตัวเองส่งไปให้คิม
ริว: กินเยอะๆ
คิม: มึงเอาไก่มาให้กูทำไมเนี่ย
คิมทำหน้าใแล้วคิมก็แซะไก่ครึ่งหนึ่งแล้วแบ่งคืนไปให้ริว
คิม: กินด้วยกันอร่อยกว่า
ทั้งสองยิ้มแล้วหัวเราะให้กัน
ขณะที่ริวกำลังเจียแผ่นไม้ให้เรียบอยู่กับคิมอากาศก็เริ่มร้อน ริวจึงถอดเสื้อของตัวเองออกเผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องอันสวยงามของริว เขายั้กคิ้วใส่คิมและอวดหุ่นที่มีแต่กล้ามให้คิมดูคิมหมั่นไส้เลยทำท่าจะถอดเสื้อของตัวเองออกเพื่อโชว์กล้ามบ้างแต่เขาก็ต้องหยุดชะงัก เพราะลืมไปว่าตัวเองนั้นไม่มีกล้ามเท่าริว
ริว: หยุดทำไมอ่ะ
คิม: ลืมไปว่าไม่มีกล้าม
ริวหัวเราะเยาะใส่คิม
คิม: นิ่ ถึงมึงจะถอดเสื้อโชว์กล้ามมันก็ไม่ช่วยให้ผลงานของมึงดีขึ้นเลยนะ
คิมแซวการเจียแผ่นไม้ที่ไม่เรียบของริว
ริว: ไหน มึงลองเจียให้กูดูหน่อยสิ
คิมจึงทำการหยิบเครื่องเจียแล้วบรรจงเจียแผ่นไม้ให้เรียบอย่างสวยงาม ซึ่งเมื่อเทียบกับแผ่นไม้ที่ริวเจียแล้วแผ่นไม้ของคิมเรียบสวยกว่าแผ่นไม้ของริวเยอะ
คิม: เห็นยังกูว่ามึงเอาเสื้อกลับมาใส่ดีกว่าว่ะ เจียแผ่นไม้ให้เรียบเท่ากูก่อน แล้วค่อยมาขิงกู
ริวทำหน้าเซง เขายอมแพ้แต่โดยดีจากนั้นเขาก็กลับไปใส่เสื้ออย่างเดิม
หลังทำงานเสร็จทั้งสองก็เข้านอนตามปกติคืนนั้นริวฝันร้าย เขาฝันเห็นตอนที่คิมถูกยิงต่อหน้าต่อตาเขา ริวละเมอจนสดุ้งตื่นทำให้คิมนั้นตื่นไปด้วย
คิมที่ยังอยู่ในอาการงัวเงีย
คิม: มึง เป็ไรอ่ะ
ริว: ไม่มีไร กูแค่ฝันร้ายเฉยๆ
จากนั้นคิมก็ลุกขึ้นมาแล้วเดินมานอนเบียดริวบนเตียง
ริวมองคิมด้วยความแปลกใจ
ริว: เห้ย ไอ่คิมมึงขึ้นมานอนเบียดกูทำไมเนี่ย
คิม: เออ.. มึงนอนไปเถอะกูมานอนเป็เพื่อนมึงเฉยๆ
จากนั้นคิมก็เงียบไปซักพักเนื่องจากเตียงมีขนาดเล็ก ทำให้ริวนอนขยับไปขยับมาเพื่อให้อยู่ในท่าที่ถนัดจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงพูดของคิมอันแ่เบา
คิม: แค่นี้ มึงก็ไม่ต้องฝันร้ายแล้ว
จากนั้นคิมก็หลับไปริวถึงแม้จะรู้สึกอึดอัด แต่ก็ปล่อยให้คิมนอนไป เพราะรู้ว่าคิมนั้นหวังดีจากนั้นไม่นานริวก็หลับไปเช่นกัน
เช้าวันรุ่งขึ้นเสียงกระดิ่งปลุกคนงานให้ตื่น รวมถึงริวและคิมด้วยคิมตื่นมาเห็นหน้าริวนอนอยู่ตรงหน้าตนก็ใว่าตนนั้นมานอนข้างๆริวได้อย่างไรเขารีบกลิ้งตกลงมาจากเตียงด้วยความใ และรู้สึกเขินอายถ้าเป็เมื่อก่อนเขาคงไม่ใอะไร เพราะเพื่อนนอนด้วยกันก็เป็เื่ปกติแต่พอรู้ตัวว่าตนเองชอบริว ความรู้สึกเขินอายนั้นก็พุ้งเข้ามาเหมือนกับสาวน้อยที่ได้นอนข้างชายหนุ่มที่ตัวเองแอบชอบ
ริวตื่นขึ้นมาพอดีเห็นคิมลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น ก็เกิดความสงสัย
ริว: มึงเป็อะไรว้ะลงไปนอนตรงนั้นทำไมน่ะ ตกเตียงหรอ
คิม: อ้อ...เออ ใช่ๆกู..ไปอาบน้ำก่อนนะ
ริว: อืมๆ
คิมตอบด้วยความเขินอายแล้วรีบวิ่งออกไปริวที่อยู่ในอาการงัวเงี่ยก็พยายามลุกออกจากเตียง
วันนี้ริวต้องเข้าประชุมที่บริษัทจึงไม่ได้ไปทำงานที่ไซต์งานก่อสร้าง คิมจึงต้องเข้าเวนเฝ้ายามที่บริษัทเนื่องจากความเหนื่อยล้า ทำให้ขณะที่ประชุมอยู่ริวเป็ลมต่อหน้าลูกน้องที่บริษัทคิมที่บังเอิญขนกล่องเอกสารขึ้นไปให้พนักงานขณะนั้นเห็นเหตุการณ์พอดีเขารีบวางกล่องเอกสารแล้ววิ่งเข้าไปประคลองริวอย่างไวก่อนใครจากนั้นคิมพร้อมกับยามอีกสองคนก็ช่วยกันหามริวไปพักที่ห้องทำงานของริวคิมวางริวให้นอนบนโซฟา
คิม: พวกลุงกลับไปทำงานเถอะครับเดี๋ยวทางนี้ผมดูแลเอง
ขณะที่สลบอยู่นั้น ริวฝันย้อนไปถึงวัยเด็กตอนที่เขาไปเที่ยวเล่นที่บ้านคิม
ริว: มึง กูมีของเล่นใหม่มาโชว์
คิม: อะไรว้ะ
ริวหยิบหูฟังและเอ็มพีสามออกมาจากกระเป๋า
ริว: นี้MP3
คิมหยิบเครื่องเล่น MP3 จากมือริวมาดูด้วยความสงสัย
คิม: MP3 คืออะไรว้ะ
ริว: เครื่องเล่นเสียงไงมึงเพิ่งออกมาใหม่เลยนะเว้ย ตอนนี้เขาฮิตกันมาก จุเพลงได้เป็ร้อยมึงอยากจะฟังเพลงไหนก็เลือกฟังได้เลย มาเดี๋ยวกูทำให้ดู
ริวเสียบหูฟังกับเครื่องแล้วเอาหูฟังข้างหนึ่งใส่ให้คิมส่วนอีกข้างใส่ให้ตัวเอง แล้วกดเล่นเพลง
คิม: เห้ย เจ๋งว่ะ
คิมตื่นเต้นมาก เนื่องจากบ้านจนจึงไม่รู้จักเทคโนโลยีพวกนี้
ทั้งสองนอนฟังเพลงด้วยกันอย่างมีความสุข
ริวฝื้นขึ้นจากอาการเป็ลมเมื่อตื่นมาแล้วเห็นคิมที่นั่งเฝ้าตนอยู่ข้างๆก็ดีใจ
คิม: ฟื้นแล้วหรอ มึงเป็ยังไงบ้างไปหาหมอไหม
ริว: ไม่ต้องหรอกมึง
ริวพูดพร้อมกับยิ้มไปด้วย
คิม: งั้นเจ็บตรงไหนไหม
ริว: อืม...ไม่แล้วมึงกูคงเพลียั้แ่เมื่อวาน
คิม: งั้นจะดื่มน้ำไหม กูจะไปเอาให้
ริว: อ๋อ..ไม่ต้องๆ กูไม่หิว ขอบใจมาก
คิม: งั้นกูไปทำงานต่อนะมึงอยู่คนเดียว คงจะไม่เป็ไรมั้ง
ริว: เออ...อืมกูขอโทษด้วยที่ทำให้มึงเป็ห่วง
คิม: หน่า อย่าพูดแบบนี้เลยน่าเื่งานก่อสร้าง มึงก็อย่าเพิ่งเป็ห่วงเลย กูจะทำในส่วนของมึงเองพรุ่งนี้มึงไม่ต้องไปทำงานก็ได้ อยู่พักสักวันเถอะ (ส่งยิ้ม) กูไปก่อนนะ
พูดจบคิมก็ลุกแล้วกำลังจะเดินออกห้องไปแต่ริวรีบจับแขนคิมไว้อย่างรวดเร็ว
ริว: คิม
คิม: หือ? มีอะไร
คิมหันมาริวปล่อยมือแล้วทำหน้าลำบากใจ เขาอยากให้คิมอยู่เป็เพื่อนแต่ไม่กล้าเอ่ยถามออกไป
ริว: ไม่มีหรอก
คิมยืน งง ไปสักพักหนึ่งก็นึกขึ้นได้
คิม: มึง... อยากให้กูอยู่ใช่ไหม
ริวหันมายิ้มให้แล้วทำหน้าเหมือนอ้อนวอนขอร้อง
ริว: ได้ไหม?
คิมยิ้มแบบเขินๆแล้วค่อยๆเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้แบบเดิม
คิม: งั้นมึงนอนเถอะกูจะอยู่เป็เพื่อนเอง
ริว: อื้ม
จากนั้นริวก็หลับไปยิ้มไป
คิมได้แต่นั่งเขินอยู่ข้างๆ
ตัดภาพมาริวรู้สึกตัวเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาทับที่หน้า พอลืมตาขึ้นมา มันคือแขนของคิมที่กำลังนอนหลับน้ำลายยืดอยู่ข้างๆเขานั้นเองเขาไม่รู้ว่าคิมขึ้นมานอนบนโซฟาข้างเขาั้แ่เมื่อไหร่ริวหยิบแขนคิมออกแล้วลุกจากโซฟาไปทำงานต่อ ปล่อยให้คิมนั้นหลับต่อไป
คิมตื่นขึ้นมาอีกทีบนโซฟาเขาใว่าตัวเองหลับไปตอนไหน และแปลกใจที่ตื่นมาไม่เห็นริว
คิม: ไอ่ริวหายไปไหนว้ะ
ตัดภาพมาที่ริวที่กำลังค้นหาเอกสารเกี่ยวกับลุงวิสุและพ่อแม่ของตัวเองทำให้เขาเจอสัญญาเก่าของพ่อแม่กับวิสุ
.
.
.
หลายวันต่อมา....
ณ ซุปเปอร์มาเก็ตคิมและพี่รินกำลังช่วยกันซื้อของกินเข้าบ้านขณะที่ทั้งสองเดินออกจากตัวซุปเปอร์มาเก็ต คิมเดินแยกออกมาเพื่อขนของขึ้นรถจู่ๆก็มีชายชุดดำกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาอุ้มตัวพี่รินไปคิมรีบวิ่งเข้าไปต่อสู้กับพวกชายชุดดำ แต่ก็สู้ไม่ไหว สุดท้ายก็ถูกจับมาด้วยกัน
เมื่อคิมตื่นขึ้นมาก็รู้ว่าตัวเองถูกมัดพร้อมกับพี่ริน
หนึ่งในแก๊งชายชุดดำใช้โทรศัพท์พี่รินที่ยึดมาได้โทรหาริว
ชชด: หัลโหลเ้าของบริษัทพลาวเดนท์(ชื่อบริษัทของริว)ใช่ไหม ตอนนี้พี่สาวคุณอยู่กับผมนะถ้าอยากได้พี่สาวคุณคืน เอาเงินมาให้ผม100ล้านบาท
พร้อมถ่ายรูปพี่รินและคิมส่งไปให้ริวดูริวเมื่อเห็นดังนั้นก็ร้อนรนเป็อย่างมาก แล้วแอบแจ้งตำรวจ
ส่วนคิม ขณะที่ ชายชุดดำกำลังคุยโทรศัพท์ก็หาจังหวะแกะเชือกออกจากมือตัวเองได้ชายชุดดำจับตัวพี่รินแยกไปอีกห้อง พวกโจรชะล้าใจ แยกกันเฝ้าคนละส่วนคิมใช่โอกาสนี้กำจัดโจรทีละคนแบบเงียบๆจนไปถึงห้องที่พี่รินอยู่โจรกำลังจะถอดเสื้อผ้าพี่รินออก คิมย่องมาด้านหลังโจรแล้วล็อกคอ แต่โจรใช้ไม้ฟาดไปที่ขาของคิมอย่างแรงคิมสู้สุดชีวิตพยายามปกป้องพี่ริน โจรใช้มีดแทงไปที่หน้าคิม แต่คิมใช้แขนป้องไว้ทำให้มีดแทงไปที่แขนแทน จังหวะนั้นพี่รินที่อยู่ด้านหลังโจรใช้แจกันฟาดไปที่หัวโจรอย่างแรง ทำให้โจรเซและเสียหลักคิมรีบดึงมีดออกแล้วพาพี่รินวิ่งหนีออกมา โดยลืมไปว่าขาตนเองนั้นเจ็บอยู่ทั้งสองรีบหลบแถวพุ่มไม้ โชคดีที่ก่อนหนีพี่รินหยิบโทรศัพท์มาด้วยจึงโทรหาตำรวจและบอกตำแหน่งของตนให้ตำรวจมาช่วย
เมื่อตำรวจมาถึงพร้อมริวกับป้าอั๋นริวเห็นพี่รินก็วิ่งเข้ามากอดทันทีพร้อมป้าอั๋น พี่รินร้องไห้
ป้าอั๋น: ริน เจ็บตรงไหนไหมลูก
ริน: หนูไม่เป็อะไรค่ะป้าคิมเขาช่วยรินไว้
ป้าอั๋น: แล้วคิมล่ะ อยู่ไหนลูก
พี่รินมองไปด้านหลังที่คิมกำลังทำแผลอยู่กับตำรวจริวเห็นก็รีบวิ่งไปหา ส่วนคิมเมื่อเห็นริว คิมก็วิ่งกระเพกมาหาริวเช่นกันทั้งสองต่างวิ่งมาหากันแล้วโผลเข้ากอดกันอย่างอาลัยอาวรณ์
ริว: มึง! เจ็บตรงไหนไหม
คิมยังไม่ทันได้ตอบเขาก็เป็ลมสลบล้มลงในอ้อมกอดของริว ต่อหน้าพี่รินและป้าอั๋นเมื่อริวสังเกตดีๆจึงพบว่าคิมนั้นถูกแทงที่หลังด้วยเืของคิมไหลเปื้อนเต็มมือของริว
ตัดไปที่โรงพยาบาลริวซื้อดอกไม้มาเยี่ยมคิมพร้อมจัดดอกไม้(กุหลาบขาว)ใส่แจกันไว้ให้อย่างสวยงามซึ่งคิมที่ขณะนี้กำลังนอนสลบอยู่บนเตียง ก็ได้ฝันย้อนวัยไปเมื่อหกปีก่อนสมัยที่เขาและริวนั้นเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น
685
