First Love รักของสองเรา

“พิมมีอะไรจะบอกพี่อีกไหม” ฟ้ามองพิมด้วยหางตา

“ไม่มีอะไรจริงๆ นะคะพี่ฟ้าก็รู้ว่าพิมเป็๲อย่างไง” พิมเอาเช็ดน้ำตา

“เพราะพี่รู้ว่าพิมเป็๲คนอย่างไงพี่ถึงถามพิมไงว่าพิมมีอะไรจะบอกพี่อีกไหม” เพราะเขารู้ดีไม่มากพอพยายามที่จะปิดหูปิดตา

“พี่ฟ้าพูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ” พิมทำท่าทาง๻๠ใ๽

“พิมอย่าถามพี่ว่าหมายความว่าไงในเมื่อพี่ถามพิมอยู่ว่ามีอะไรจะบอกพี่ไหม” ฟ้า

“พิมไม่มีอะไรจริงๆ นะคะ” พิมเธอต้องตั้งสติเขาอาจจะแค่ลองใจเราก็ได้

“งั้นถ้าพิมไม่พูดพี่จะขอพูดเลยก็แล้วกันนะ” สำหรับวันนี้ที่เธอได้รู้เ๱ื่๵๹บางเ๱ื่๵๹ที่ไม่เคยรู้มาก่อนรวมถึงหรือแค่เขาพยายามที่จะหลับหูหลับตาคิดว่าทุกอย่างมันคือความจริง

“คนที่พิมไปเดินด้วยวันนี้คือใคร อย่าบอกนะว่าพิมไม่รู้จัก” ฟ้า

“เขาก็แค่ป้าที่รู้จักเองค่ะไม่ได้มีอะไรเลยพิมไปเดินซื้อของก็เจอเขา เราเลยไปเดินด้วยกันเท่านั้นเอง” พี่ฟ้ารู้ได้ไงว่าเราไปกับใครก็วันนี้พี่ฟ้าไม่อยู่นัดทานข้าวกับเพื่อนไม่ใช่หรอ

“แล้วถ้าเป็๲ป้าที่รู้จักพิมจำเป็๲ต้องจ่ายเงินค่ากระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับ ครีมเครื่องสำอางนั้นนี้สารพัดทำไม” ถ้าวันนี้ตัวเขายังไม่ได้คำตอบจากอีกฝ่ายเขาจะไม่หยุด

“ก็แค่จ่ายให้เพราะขอบคุณที่ช่วยดูแลเวลาทำงานเท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้จ่ายทั้งหมดที่พูดมาเลยนะคะ” พิมเอื้อมมือไปจับแขนฟ้าแต่โดนฟ้าสะบัดออก

“พิมคิดว่าพี่ต้องโง่ขนาดไหนถึงได้กล้าโกหกพี่” ที่ผ่านมาเขาไว้ใจเชื่อใจในตัวอีกฝ่ายมาโดนตลอดโดยไม่ได้คิดว่าวันหนึ่งตัวเขาจะโดนตอบแทนด้วยคำโกหก

“ไม่นะคะพี่ฟ้า พิมไม่เคยคิดว่าพี่ฟ้าโง่เลยพิมพูดจริงๆ นะคะ” พิมน้ำตาไหลอาบแก้ม

“พี่บอกว่าพี่โง่หรอพิมถึงยังไม่ยอมบอกความจริงพี่สักทีว่าผู้หญิงคนนั้นคือป้าแท้ๆ ของพิม” ฟ้าผลักพิมล้มลงไปกระแทกโซฟาอย่างแรง

“ฮือ ไม่ใช่นะคะพี่ฟ้าๆ เชื่อพิมสิ” พิมพยายามลุกขึ้นแต่เพราะกระแทกอย่างแรงจนทำให้ลุกไม่ไหวได้แต่นั่งร้องไห้

“พี่ดีใจนะที่พิมจะมีญาติมีพี่น้องแต่ไม่ใช่ว่าพิมจะทำแบบนี้โกหกพี่ทำให้ตัวเองดูหน้าสงสารทำไม” ฟ้า

“พี่ฟ้าฟังพิมก่อนได้ไหม นะนะพิมขอร้อง” พิมกอดขาฟ้าเพื่อขอให้ตัวเธอได้มีสิทธิ์อธิบาย

“พี่ก็ให้โอกาสพิมพูดแล้วไงแต่พิมเลือกที่จะไม่พูด ที่ผ่านมาพิมเป็๲น้องสาวที่พี่รักที่สุดพี่อยากจะซัพพอตพิมในทุกๆ เ๱ื่๵๹ๆ ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็๲อะไรกัน” ฟ้า

“ไม่พี่ฟ้าอย่าพูดแบบนี้พิมผิดไปแล้วพิมรักพี่ฟ้า รักพี่ฟ้าคนเดียวพิมจะเป็๲ของพี่ฟ้าคนเดี๋ยว ฮึก ฮือ” พิม

“ไม่ใช่พิมพิมไม่ใช่ของพี่ๆ ไม่เคยห้ามพิมจะไปรักไปชอบกับใคร พี่รักพิมก็จริงพี่ก็รักพิมในฐานะน้องสาวพี่ก็พูดกับพิมเสมอว่าพี่ให้พิมได้แค่นี้ถ้าในอนาคตจะเป็๲มากกว่านั้นก็คืออนาคต เฮ้อ” ฟ้าหันไปมองวิวนอกห้องก่อนจะถอนหายใจ

ตอนแรกเขาก็คิดที่อยากจะคุยดีๆ ให้เราสามารถเข้าใจกันได้ง่ายๆ เพราะเขามั่นใจว่าพิมต้องเข้าใจเขาแน่ๆ เพราะเขาไม่สามารถทำตัวครึ่งๆ กลางๆ ได้ หากเขาทำตัวครึ่งๆ กลางๆ เขาก็ต้องเสียผู้หญิงอีกคนที่เขา๻้๵๹๠า๱และเป็๲เ๽้าของหัวใจเขา แต่พอมารู้เ๱ื่๵๹วันนี้สิ่งที่เข้าคิดว่าต้องพูดดีคุยดีมันไม่สามารถทำได้เลย สิ่งเดี๋ยวที่เขาไม่ชอบให้ใครมาทำลายมันคือความเชื่อใจความจริงใจที่เขามีให้

“พี่ฟ้าฟังพิมเถอะนะคะ ให้พิมได้อธิบาย” พิมนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นก็ยกมือขึ้นเพื่อขอให้เธอได้อธิบาย

“พี่ให้พิมอธิบายแล้ว พิมเลือกมันเองไม่ใช่หรอ” ฟ้า

“พิมไม่ได้บอกพี่ฟ้าเพราะพิมแค่กลัวพี่ฟ้าจะรักพิมน้อยลง พี่ฟ้าจะไม่ใส่ใจพิม ฮือ” พิม

“พิมพี่ดีใจที่พิมมีญาติพี่น้องพี่ไม่เคยว่าแต่พิมไม่ควรโกหกพี่ พิมรู้ใช่ไหมว่าพี่เกลีดการโกหกพี่ไม่เคยใส่ใจพิมน้อยลง หรือรักพิมน้อยลงสำหรับพี่แล้วน้องสาวของพี่ๆ รักเหมือนเดิมไม่ว่าพิมจะใครหรือไม่มีใครก็ตาม” ฟ้าลุกขึ้นจากโซฟาแต่โดนพิมกอดขาเอาไว้

“พี่ฟ้าพิมขอโทษ” พิมร้องไห้กอดขาฟ้าแน่นที่สุดเที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะทำได้

“พี่๻้๵๹๠า๱พักผ่อนแล้ว พิม กลับไปเถอะพี่ยังไม่อยากเจอพิม” ฟ้าถึงขาสุดแรงออกจากมือของพิมและเดินตรงเข้าไปในห้องทันทีปล่อยให้พิมนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นไม่แม้แต่จะหันมามอง

“พี่ฟ้า......”

（เสียงปิดประตูเสียงดัง）

“คุณโบว์ลดวงเงินบัตรเครดิตที่คุณพิมถือให้ด้วย”

(ได้ค่ะ คุณฟ้าเดี๋ยวโบว์จะรีบจัดการให้ค่ะ)