เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        เมื่อเห็นหนีเจียเอ๋อร์แสดงท่าทางเช่นนั้นลู่ซีก็ยิ่งร้อนรน ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะนำเรื่องนี้ไปบอกศิษย์พี่ใหญ่นางจึงก้มลงกระซิบที่ข้างหู “ศิษย์พี่หญิง ข้ามีความลับจะบอกท่าน” 

        ซึ่งมันก็คือเรื่องที่ศิษย์ผู้ดูแลห้องโอสถต่างเล่าลือกันนั่นเอง “มีข่าวว่าท่านอาจารย์กำลังปรุงยาเพื่อรักษาท่าน”

        หนีเจียเอ๋อร์ขมวดคิ้วมุ่นมิน่าเล่า หลายวันมานี้ อาจารย์ถึงมาตรวจดูบาดแผลของนางอยู่บ่อยครั้ง เห็นที คงต้องสอบถามอาจารย์ให้ชัดเจนเสียแล้ว 　

        “ได้! เห็นแก่เจ้าที่นำความลับมาบอก ข้าจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้ศิษย์พี่ใหญ่ฟังไม่ต้องห่วงนะ ข้าจะช่วยเจ้าเรื่องศิษย์พี่ใหญ่เอง ดีหรือไม่พี่สะใภ้ใหญ่?” หญิงสาวพูดกลั้วหัวเราะ

        ลู่ซีหน้าแดงเรื่อ พลางบิดร่างด้วยความเขินอายก่อนกล่าวเสียงอ้อมแอ้ม “ศิษย์พี่หญิงอย่าเย้าข้าเลยศิษย์พี่ใหญ่จะมาชายตามองข้าได้อย่างไร?” เอ่ยจบ นางก็วิ่งหนี

        หนีเจียเอ๋อร์ฉีกยิ้ม เดินไปกินข้าวเช้าแล้วกลับไปเรียนกับควงเยวี่ยโหลวตามปกติ

        เช้านี้ ควงเยวี่ยโหลวทำการทดสอบหญิงสาวโดยการเอาสมุนไพรชนิดหนึ่งมาสะบัดตรงหน้านาง แล้วถามว่ามันคือสิ่งใด มีฤทธิ์อย่างไรควรใช้และไม่ควรใช้ร่วมกับสิ่งใด?

        ซึ่งหนีเจียเอ๋อร์ก็ตอบได้ทุกคำถามจึงผ่านการทดสอบไปได้ด้วยดี

        ควงเยวี่ยโหลวพอใจยิ่งนักจึงเพิ่มแบบทดสอบเกี่ยวกับอักษรสำหรับผู้พิการทางสายตาขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ

        และแน่นอนว่า หนีเจียเอ๋อร์ก็ยังสามารถตอบได้อย่างถูกต้องเช่นกัน

        “ดี!” ควงเยวี่ยโหลวกล่าวอย่างพึงพอใจ

        พอได้ยินคำชมจากผู้เป็นอาจารย์หนีเจียเอ๋อร์พลันฉีกยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ “แสดงว่า ท่านอาจารย์ไม่เสียใจที่รับข้าเป็นศิษย์แล้วใช่หรือไม่?”

        ควงเยวี่ยโหลวยกยิ้มบางๆ

        หนีเจียเอ๋อร์ค่อยๆ เปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้มไปเป็นจริงจัง ก่อนถามผู้เป็นอาจารย์เสียงขึงขัง “อาจารย์ ข้าได้ยินมาว่าท่านกำลังปรุงยาเพื่อรักษาดวงตาของข้าหรือเจ้าคะ?”

        ควงเยวี่ยโหลวย่นคิ้วเข้าหากันเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับมาว่า “อืม… แต่นั่นเป็นเพียงยาที่ใช้รักษาโรคตาทั่วไปเท่านั้น”

        เขาวางม้วนอักษรสำหรับผู้พิการทางสายตาลง แล้วหมุนตัวกลับไปยังที่นั่งของตน “พักผ่อนก่อนเถอะ แล้วหลังจากนี้ เราจะมาเรียนเกี่ยวกับชีพจรกัน”

        เมื่อได้ยินคำตอบที่ชัดเจนหญิงสาวก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก เพียงหันหน้าไปทางหน้าต่างห้อง

        ภาพตรงหน้า มีเพียงความมืดมิด...

        หนีเจียเอ๋อร์ลอบถอนหายใจจากนั้น ดวงตาภายใต้ผ้าพันแผลก็ค่อยๆ ปิดลง

        พอได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอควงเยวี่ยโหลวจึงถอดเสื้อคลุมของตน แล้วนำไปคลุมให้นางอย่างเบามือ

        ก๊อกๆ!　

        “ท่านอาจารย์”

        ด้วยเกรงว่าหนีเจียเอ๋อร์จะตื่นควงเยวี่ยโหลวจึงรีบไปเปิดประตูทันที “มีอะไรหรือ?”

        พลันพบเข้ากับเหอมู่หลิงที่กำลังยืนยิ้มพร้อมถาดข้าวต้มในมือ “อาจารย์ศิษย์ได้ยินมาว่า เช้านี้ท่านยังมิได้รับประทานอะไรเลย ศิษย์จึงไปที่ครัวเพื่อต้มข้าวต้มมาให้”

        เหอมู่หลิงก้าวเท้าหมายจะเดินเข้าไปด้านในเพื่อนำข้าวต้มไปวาง แต่ควงเยวี่ยโหลวกลับไม่ยอมหลีกทางให้นางเข้าไปในห้อง หญิงสาวจึงหน้าเสียเล็กน้อย

        “เจ้ามาที่นี่เพื่อร่ำเรียนวิชาความรู้หาใช่รับใช้ผู้ใด เอาเวลานี้ไปตั้งใจเล่าเรียนจะดีกว่า!” ควงเยวี่ยโหลวเอ่ยเสียงเย็นชาก่อนจะงับบานประตู

        แต่ขณะที่ประตูกำลังจะปิดลงเหอมู่หลิงกลับเหลือบไปเห็นหนีเจียเอ๋อร์ ซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ในห้องมือทั้งสองที่ถือถาดข้าวต้ม พลันกระชับแน่นด้วยความโกรธ　

        ทั้งๆ ที่ตนหวังดีนำข้าวต้มมาให้ กลับเอ่ยปากบอกให้ตั้งใจเรียน...

        ขณะเดียวกัน ก็ปล่อยให้หนีเจียเอ๋อร์นอนหลับสบายอยู่ในห้อง?

        อาจารย์… ท่านจะลำเอียงเกินไปแล้ว!

        …

        เหอมู่หลิงนำถาดข้าวต้มกลับมาด้วยความโมโหพลางหยิบถ้วยข้าวต้มขึ้นมา หมายจะเทมันทิ้งเสียให้หมด แต่ตอนนั้นเอง ก็ได้ยินลู่ซีพูดกับศิษย์น้องว่าจะทำถุงหอมให้หนีเจียเอ๋อร์...

        ถุงหอมหรือ?

        เหอมู่หลิงชะงักมือ ครุ่นคิดบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนแสยะยิ้มร้าย จากนั้นก็เปลี่ยนใจ นำถ้วยข้าวต้มกลับไปที่ห้อง และกินเองจนหมด

        ...

        หลังอาหารมื้อเย็นลู่ซีก็มอบถุงหอมทำมือให้หนีเจียเอ๋อร์

        จริงๆ แล้วหญิงสาวไม่ค่อยพกถุงหอมเท่าไรนักแต่เพราะเห็นถึงความตั้งใจของลู่ซีที่อุตส่าห์ทำเพื่อตน หนีเจียเอ๋อร์จึงรับมันมาทั้งยังตั้งใจว่าหลังจากนี้จะพกติดตัวเอาไว้

        “ขอบคุณนะลู่ซี”

        ลู่ซีส่ายหน้า “แค่ศิษย์พี่หญิงชอบข้าก็พอใจแล้ว ”

        จากนั้นก็พาหนีเจียเอ๋อร์กลับไปส่งที่เรือนแล้วอยู่พูดคุยด้วยจนค่ำมืด ก่อนผละจากไป

        ...

        เช้าวันถัดมาหนีเจียเอ๋อร์รู้สึกมึนหัวเล็กน้อย แต่คิดว่าอาจจะเป็นเพราะตนนอนดึก เลยมีอาการเช่นนี้จึงส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ แล้วลุกไปหยิบเสื้อผ้ามาผลัดเปลี่ยน ก่อนเดินไปหยิบถุงหอมที่ปลายเตียงมาใส่ไว้ในแขนเสื้อ

        แต่ทันทีที่นางย่างกรายเข้ามาในเรือนของควงเยวี่ยโหลวเขาก็ขมวดคิ้วแน่น “เหตุใดสีหน้าของเจ้าจึงย่ำแย่เช่นนั้น?”

        หนีเจียเอ๋อร์แตะแก้มของตน“แย่หรือเจ้าค่ะ?” 

        ไม่แปลกใจแล้วว่าเหตุใดเช้านี้นางจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว

        พอควงเยวี่ยโหลวจับชีพจรก็ตรวจพบทันทีว่านางต้องพิษ โชคดีนัก ที่ปริมาณของมันมิได้มากพอที่จะทำให้ถึงแก่ชีวิต

        “เจ้ามีถุงหอมหรือไม่?หากมี ก็นำมันออกมา”

        หนีเจียเอ๋อร์จึงหยิบถุงหอมในแขนเสื้อออกมา“นี่เจ้าค่ะ!”

        ควงเยวี่ยโหลวเปิดถุงหอมออกก็พบว่าเป็นผงพลับพลึง[1] ซึ่งเป็นพิษชนิดเดียวกับที่หนีเจียเอ๋อร์ได้รับมาจริงๆ “ใครเป็นคนให้ถุงหอมนี่กับเจ้า?”

        “เป็นลู่ซีที่มอบให้ข้าเมื่อวานนี้เจ้าค่ะ” เอ่ยจบหนีเจียเอ๋อร์ก็นิ่งไป 

        “อาจารย์ท่านจะบอกว่าที่ข้าอาการไม่ค่อยสู้ดี เป็นเพราะถุงหอมนี่หรือเจ้าคะ? จะเป็นไปได้อย่างไร?ข้าเชื่อว่าลู่ซีไม่ทำเช่นนั้นแน่เจ้าค่ะ!”

        ควงเยวี่ยโหลวทำลายถุงหอมทิ้งทันที “อะไรทำให้เจ้าแน่ใจขนาดนั้น?”

        หนีเจียเอ๋อร์จึงยืนยันเสียงหนักแน่น “อาจเป็นสัญชาตญาณของผู้หญิงกระมังเจ้าคะ”

        ควงเยวี่ยโหลวเย้าว่า “เจ้าเพิ่งอายุเท่าไร? กลับคิดว่าตัวเองมีสัญชาตญาณของผู้หญิงเสียแล้ว!”

        หนีเจียเอ๋อร์ยืดอกแล้วกล่าวอย่างเต็มภาคภูมิ “ปีนี้ข้าอายุสิบหกดังนั้น ถือว่าเป็นผู้หญิงเต็มตัวแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์!”

        ควงเยวี่ยโหลวรีบเบือนหน้าหนีเมื่อรู้ตัวว่าตนได้ทำในสิ่งที่ไม่สมควร... ดันเผลอไปมองก้อนเนื้อทั้งสองของอีกฝ่ายเสียนี่!

        หูของเขาแดงก่ำขอบคุณสวรรค์ที่ควงเจียมองไม่เห็น มิฉะนั้น เขาคงไม่มีหน้าจะมาพบลูกศิษย์คนนี้อีกเป็นแน่“แต่ในสายตาข้าเจ้าคือเด็กน้อยเสมอ!”

        หนีเจียเอ๋อร์หัวเราะเสียงดัง“โอ้... ขนาดยังเด็ก ข้าก็งดงามถึงเพียงนี้แล้ว โตขึ้น ย่อมงามกว่านี้แน่ท่านอาจารย์เห็นด้วยหรือไม่เจ้าคะ?”

        ควงเยวี่ยโหลวถอนหายใจเฮือกใหญ่นี่เขากำลังโดนลูกศิษย์หยอกหรือ?

        แม้จะรู้ตัวไว และตอนนี้ก็สามารถถอนพิษออกไปจนหมดแล้ว แต่ควงเยวี่ยโหลวก็ไม่กล้าวางใจด้วยกลัวว่าในอนาคต นางอาจจะถูกคนปองร้ายหมายชีวิตได้อีก เขาจึงบอกให้หนีเจียเอ๋อร์ย้ายเรือนมาอยู่ใกล้ๆตน

        ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันยิ่งกว่าเดิม...

-------------------------------------

        [1] พลับพลึง (文殊兰: เหวินซูหลาน) เป็นไม้ล้มลุกมีหัวชนิด Crinumasiaticum L. ในวงศ์ Amaryllidaceae ใบยาวใหญ่เป็นกาบหัวมีพิษ ดอกสีขาวมีกลิ่นหอม มีสรรพคุณทางยา ดังนี้

        1) ใบ: มีรสขม ใช้พันรักษาอาการฟกช้ำบวม เคล็ด ขัด ยอก แพลง โดยจะใช้ใบพลับพลึงอย่างเดียว หรือตำร่วมกับสมุนไพรชนิดอื่นๆแล้วนำไปปิดบริเวณที่ปวดก็ได้ ใช้รักษาอาการปวดศีรษะ บวม และลดไข้เป็นยาบำรุงกำลัง ขับเสมหะ เป็นยาระบาย ทำให้คลื่นเหียนอาเจียน สามารถถอนพิษได้ดี นอกจากนี้ยังนำไปรักษาโรคที่เกี่ยวกับปัสสาวะและน้ำดีได้อีกด้วย

        2) เมล็ด: ใช้เป็นยาบำรุง ยาระบาย ขับระดู และขับปัสสาวะ

        3) ราก: เคี้ยวให้แหลกจนเป็นน้ำแล้วกลืนเอาแต่น้ำเข้าไป จะทำให้อาเจียน ใช้รักษาพิษยางน่อง หรือใช้ตำพอกบาดแผล