วิวาห์ลวง...บ่วงมาร

                   ปิ่นต้องหนีงานแต่งไป หนีไปอย่างคนผิดที่แอบมีใจให้ผู้ชายคนอื่นพี่จะบอกทุกคนแบบนั้น แต่ถ้าปิ่นไม่ทำ  ปิ่นต้องเลือกเพราพี่จะแฉครอบครัวแสนเพอเฟ็คของปิ่นว่า ท่านพ่อผู้สูงศักดิ์ของปิ่นโกงเงินโกงสมบัติเพื่อนรัก ส่วนท่านแม่ผู้แสนดีคบชู้ ป.ล.เลือกให้ดี พี่มีหลักฐาน ชลทิศ

                   ข้อความที่สร้างความสะเทือนใจให้ปิ่นดังขึ้นในหัวซ้ำไปซ้ำมา หล่อนไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พี่ทิศของหล่อน จะกลายร่างเป็น “จอมมารแสนชั่วร้าย” ไปได้

                   ปิ่นวิ่งออกมาอย่างคนพ่ายแพ้ น้ำตาไหลเจิ่งนองท่วมหน้าราวน้ำตก หัวใจเจ็บปวดเหมือนโดนมีดกรีด ถูกหินทุบ ถูกเหยียบย่ำจนแตกสลายความรักที่เคยมีให้เขาถูกเขาทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี 

                   ปิ่นหอบชายกระโปรงยาวรุ่มร่ามวิ่ง แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้หล่อนไม่ใช่เจ้าสาวแสนสวยอีกต่อไปแล้ว ก่อนถึงหน้าประตูทางออกของโรงแรม ท่ามกลางสายตาทุกคนที่มองหล่อนอย่างสนใจ

                   ด้วยแรงพลังแห่งโทสะ จากความเจ็บช้ำที่ได้รับ   

                   ปิ่นถอดรองเท้าส้นสูงออกมา จับตรงปลายรองเท้า   ฟาดส่วนที่เป็นส้นลงบนฟื้นแข็งสีมันวาวของลอบบี้ติดติดกันเสียงดัง

                   “ปึ๊ก ปึ๊ก ปึ๊ก”

                   จนส้นรองเท้าหัก หล่อนทำเหมือนกันทั้งสองข้าง รองเท้าส้นสูงกลายเป็นรองเท้าส้นเตี้ยไปทันที

                   ปิ่นใช้มือฉีกกระชากกระโปรงชั้นนอกสุดจนขาดเพราะมันเป็นผ้าลูกไม้บางเบาจึงขาดง่ายแต่พอลงมือฉีกผ้าที่อยู่ทับซ้อนด้านใน มันกลับเหนียวจนมือหล่อนแสบและแดงเทือก   

                   คนอย่างปิ่น ไม่เคยยอมรามือจากอะไรง่ายง่าย หล่อนหันหลังวิ่งไปตรงเคาเตอร์ประชาสัมพันธ์ ตะคอกถาม

                   “ขอกรรไกรหน่อย”

                   พนักงานลนลานยื่นกรรไกรให้หล่อน  ปิ่นจับไว้ในมือแล้วลงมือตัด ตัด ตัด แล้วก็ฉีกกระชากจนกระโปรงแต่งงานแสนสวย ขาดเป็นริ้วกลายเป็นกระโปรงสั้นเหนือเข่าไปทันที 

                   สายตาทุกคู่ของพนักงานรวมทั้งแขกในลอบบี้ มองการกระทำของหล่อนอย่างตกใจ เพราะปิ่นกระตุกสร้อยคอจนหลุดออกจากลำคอขาวผ่องเหวี่ยงออกไปซะไกล  มือสองข้างดึงต่างหูออกจนเลือดซึมจากการถูกข่วน 

                   แล้วสาวน้อยที่ถอดคราบเจ้าสาวออกจากร่างกายปาดน้ำตาเห็นเป็นคราบดำปืดบนใบหน้า วิ่งพรวดออกไปยังหน้าโรงแรมทันที

                   พงศกรทุกข์ใจ  ไม่พอใจที่พี่ชายเขาได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารัก ชายหนุ่มสองจิตสองใจ จะมางานแต่งดีหรือจะไม่มาดี แต่แล้วก็ฝืนใจมา โดยมาในชุดดำทั้งชุดประหนึ่งไว้ทุกข์ให้กับความรักที่กำลังหลุดลอย    

                   พงศกรเลือกขี่มอเตอร์ไซด์คันโตแทนที่จะขับรถยนต์ รู้สึกคล่องตัวกว่า กะว่าโผล่ไปในงานสักพักก็จะรีบปลีกตัวกลับ  แต่พอดันแท่งเหล็กตรงใกล้ล้อเพื่อจอดรถ เขากลับได้ยินเสียงโวยวายของคนในลอบบี้ของโรงแรม ทีแรกไม่สนใจ  กำลังจะเดินเข้าไปเพื่อร่วมงาน ทันใดนั้น

                   เจ้าสาวที่มีสภาพไม่เหมือนเจ้าสาววิ่งร้องไห้ออกมา พอเห็นหน้าซึ่งกันและกัน เธอเรียกชื่อเขาดังลั่น

                   “พงศ์”

                   เขาเองตกใจอุทานชื่อเธอไปว่า

                   “ปิ่น”

                   แล้วปิ่นก็โผเข้ากอดเขาแน่น  ซบหน้าไปตรงอกกว้าง สะอื้นไห้ตัวโยน

                   “ฮือออ...ฮือออ”

                   พงศกรตกใจไม่น้อย ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยื่นสองแขนทำท่าจะกอดแต่ก็กล้า ๆ กลัว มือสองข้างจึงค้างเติ่ง ปากซัก

                   “ปิ่น ปิ่นเป็นอะไร ทำไมอยู่ในสภาพนี้ หึ”

                   เขามองร่างคนตัวเล็กในอ้อมกอดในชุดเจ้าสาวกระรุ่งกระริ่ง แต่เธอไม่ตอบ

                   ปิ่นดีใจที่เห็นเพื่อนสนิทอย่างพงศกรในยามที่เธอต้องการใครสักคนมากที่สุด สาวน้อยลืมตัว ไขว่คว้าหาความอุ่นใจ กอดเขาแน่นประหนึ่งยึดไว้เพื่อเป็นกำลังใจให้เธอ เลยไม่ได้สังเกตว่าตัวเองและชายหนุ่มกลายเป็นรูปภาพและคลิปวีดีโอของกล้องมือถือหลายตัว

                   “พงศ์...ฮือออ พงศ์....ฮือออ อย่าเพิ่งถามอะไรปิ่นตอนนี้เลยนะ ฮือออ ... พาปิ่นออกไปจากที่นี่

        ฮือออ... พาปิ่นออกไปที ปิ่นอยากไปจากที่นี่ ฮือออ ”

                   ปิ่นพูดไปร้องไห้ไป ชายหนุ่มสงสารจับใจและมั่นใจว่าคงเกิดเรื่องไม่ดี  แต่ไม่ถามหล่อนตอนนี้ พาหล่อนออกไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า ดังนั้น  เขาจึงตอบรับคำขอร้องว่า

                   “โอเค”

                   แล้วเอื้อมมือไปคว้าหมวกกันน็อคสำรองอีกใบตรงช่วงท้ายของตัวรถยื่นให้หญิงสาว ส่วนตัวเองรีบใส่หมวกกันน็อคแล้วใช้เท้ากระทืบสตาร์ทรถ 

                   ปิ่นซึ่งใส่หมวกกันน็อคเรียบร้อย ขาข้างหนึ่งเหยียบที่พักเท้า ดึงตัวเองขึ้นนั่งซ้อนท้ายในท่านั่งไพล่ข้าง เอนตัวไปข้างหน้าสองมือโอบเอวเพื่อนสนิท จนรถออกตัวพุ่งทะยานหนีความชอกช้ำไป  

                   กิตติยาหรือกิ๊กลงจากรถแท็กซี่มายืนหน้าโรงแรมหรูหรา สถานที่ซึ่งครูสาวคนธรรมดาอย่างหล่อนไม่ค่อยมีโอกาสได้มาในที่แบบนี้บ่อยนัก

                   วันนี้เป็นวันแต่งงานของปิ่น ออกข่าวสังคมเพราะปิ่นเป็นเซเลบชื่อดังคนหนึ่งแต่หล่อนไม่ได้มาเพราะอยากเข้าสังคมไฮโซ หล่อนมาเพราะปิ่นขอร้องที่จริงปิ่นเชิญหล่อนนั่นแหละ เพียงแต่ปิ่นรู้ว่าถ้าไม่คะยั้นคะยอ หล่อนคงไม่มา 

                   กิ๊กก้มหน้ามองชุดหล่อนที่ใส่อยู่ เป็นชุดที่เช่ามาอาจจะไม่หรูหราเท่าคนอื่น แต่ก็สวยพอใช้ไม่อายใคร วันนี้หล่อนแต่งหน้าเข้มกว่าทุกที ให้เข้ากับกาละเทสะ มาเพื่อแสดงความยินดีกับเพื่อนรัก

                   ครูสาวเดินเรื่อย เกือบถึงทางตรงไปที่ลอบบี้แต่แล้วเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าก็ทำให้หญิงสาวชะงักฝีเท้า หยุดเดิน แล้วยืนนิ่งเป็นหุ่น

                   เมื่อเห็นคนสองคน

                   คุณพงศ์! คนที่ทำให้หัวใจหล่อนหวั่นไหว คนที่ทำให้เลือดในกายหล่อนพลุ่งพล่านคนที่ทำให้ร่างกายหล่อนเกิดความเปลี่ยนแปลง

                   คุณพงศ์ยืนกอดกับปิ่น ทั้งคู่คุยกัน แล้วคนทั้งคู่ก็พากันซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ ขี่หนีออกไปจากโรงแรม    

                   กิ๊กเจ็บแปลบในอก  บาดตาบาดใจกับภาพที่เห็น มั่นใจว่าคุณพงศ์รักปิ่น แต่ตอนนี้หล่อนมั่นใจอีกอย่างหนึ่งแล้วว่าปิ่นก็รักคุณพงศ์  

                   คนที่หล่อนรักทั้งสองคนเขารักกัน หล่อนควรจะดีใจซิถึงจะถูกแต่ทำไมหัวใจหล่อนมันเจ็บปวดขนาดนี้ 

                   กิ๊กยืนนิ่ง แต่น้ำตาหล่อนร่วงรินไหลเป็นทาง 

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥