บริเวณพื้นที่สวนหลงจิ่งเต็มไปด้วยหมู่บ้านอันหรูหรา โดยบ้านแต่ละหลังห่างกันเป็ไมล์ ล้อมรอบด้วยน้ำใสสะอาดและทัศนียภาพที่เขียวชอุ่ม ลักษณะบ้านเป็สไตล์ยุโรปหรูหราให้บรรยากาศสง่างามน่าหลงใหล
เมื่อผู้รักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านเห็นหยางเฉิน ก็รู้สึกสงสัยทันทีว่าทำไมเขาไม่ขับรถเข้ามา? แต่เนื่องจากชุดที่หยางเฉินสวมใส่เป็เสื้อผ้าสุดหรูเนื้อดี เขาจึงไม่ได้หยุดซักถามหยางเฉินแต่อย่างใด
หยางเฉินเดินเป็ระยะทางมากกว่า 2 กิโลเมตร กว่าจะหายูนิตที่ 89 เจอ ด้วยพื้นที่กว่า 400 ตารางเมตร สระน้ำขนาดใหญ่ ที่จอดรถกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา สวนสไตล์บารอกที่ทำขึ้นจากหินขนาดใหญ่ จินตนาการไม่ออกเลยว่าราคาของบ้านหลังนี้จะสักเท่าไร
หยางเฉินกดกริ่งที่ประตู ไม่นานประตูไม้มะฮอกกานีที่แกะสลักอย่างประณีตก็เปิดออก ปรากฏหญิงวัยกลางคนในชุดผ้ากันเปื้อนพร้อมริ้วรอยบนใบหน้าเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะดูแลรักษาใบหน้าอยู่เสมอ ขณะนั้นเอง เธอมองหยางเฉินดวงตาปรากฏความยินดีกล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า
"คุณต้องเป็คุณชายน้อยแน่ๆ คุณหนูบอกว่าคุณจะมาวันนี้ เข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ"
หยางเฉินรู้สึกผ่อนคลายที่หญิงวัยกลางคนคนนี้ไม่ได้สนใจประวัติของเขา เขาเดินเข้าบ้านไปพร้อมรอยยิ้มสดใส "พี่สาว ชื่ออะไรเหรอครับ"
"ฉันชื่อ หวังอวี้หลาน คุณเรียกฉันว่าป้าหวังก็ได้ค่ะ" เธอตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "และไม่อนุญาตให้คุณเรียกฉันว่าพี่สาวนะคะ ฉันเลี้ยงคุณหนูมาั้แ่เล็ก คุณควรเรียกฉันว่าป้านะคะ"
"คุณยังไม่แก่เลยสักนิด แค่เดินออกไปนอกบ้านชายหลายคนก็วิ่งเข้าใส่คุณแล้วนะครับ" หยางเฉินตอบเสียงนุ่ม
ผู้หญิงทุกคนล้วนรักสวยรักงาม ไม่เว้นแม่แต่ป้าหวังที่เป็สาววัยกลางคนแล้ว เธอชวนหยางเฉินนั่งพลางกล่าวว่า
"นั่งพักสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมอาหารกลางวันก่อน น่าเสียดายจริงๆ ที่คุณหนูติดประชุม ไม่มีเวลากลับมาบ้านเลยค่ะ"
"ป้าหวัง ป้ากับหลิน… เอ่อ… รั่วซีอยู่ที่นี่กันสองคนหรือ?"
หยางเฉินกวาดสายตาไปรอบๆ
บ้านหลังนี้มีสามชั้น ภายในบ้านตกแต่งไว้อย่างหรูหรา ทั้งเครื่องใช้ไฟฟ้า ชุดโซฟาหนังสีขาว เฟอร์นิเจอร์จากไม้มะฮอกกานี รูปภาพของจิตรกรชื่อดังน้อยใหญ่ เมื่อมองขึ้นไปยังห้องใหญ่บนชั้นสองและสาม หยางเฉินยิ่งรู้สึกเหมือนมุ่งสู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น
ป้าหวังถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย "ใช่แล้วค่ะ มันอาจดูประหลาดที่พวกเราอยู่กันแค่สองคน คุณหนูมักจะงานยุ่ง บ่อยครั้งที่ปล่อยฉันไว้ตามลำพังในบ้านหลังนี้ แต่นับจากนี้คุณหนูก็มีคุณเคียงข้างแล้ว บ้านเราจะได้มีผู้ชายให้พึ่งพาเสียที"
"ป้าหวัง ป้าไม่สงสัยหรือว่าทำไมรั่วซีถึงตัดสินใจแต่งงานกับผม"
"ฮิฮิ"
"คุณชายหยาง ฉันเห็นคุณหนูโตมากับตาตัวเอง ป้าก็เป็ห่วงอยู่ที่คุณหนูไม่มีแฟนเสียที ถึงแม้จะมีคนตามจีบมากมายก็ตาม คุณหนูก็ยังไม่สนใจ แต่ตอนนี้คุณหนูแต่งกับคุณแล้ว นั่นหมายความว่าคุณเป็คนพิเศษ คุณหนูเป็คนฉลาด ป้าเชื่อในการตัดสินใจของคุณหนูค่ะ"
หยางเฉินรู้สึกโล่งอก เพราะดูเหมือนป้าจะไม่รู้เื่ข้อตกลงระหว่างเขากับหลินรั่วซี
หลังจากทานมื้อเที่ยงสุดหรูเสร็จ หยางเฉินก็ลูบท้องของเขาแล้วหัวเราะกล่าวว่า
"อาหารฝีมือป้าหวังสุดยอดไปเลยครับ อร่อยกว่าภัตตาคารใหญ่ๆ อีก"
"จริงหรือคะ คุณชายน้อยต้องกลับมากินข้าวที่บ้านบ่อยๆ นะคะ คุณหนูมักติดงานและไม่ได้กลับมาบ้าน มันน่าเสียดายที่ป้าจะต้องทิ้งอาหารเ่าั้ไป" ป้าหวังหัวเราะอย่างมีความสุข
"ยัยนั่นกล้าทำอย่างนั้นได้ยังไง! ช่างเธอเถอะครับ ป้าหวังทำกับข้าวอร่อยๆ ให้ผมคนเดียวก็พอ" หยางเฉินยืดอกบอกป้าหวัง
ป้าหวังรู้ดีว่าหยางเฉินพูดล้อเล่น เธอยิ้มพยักหน้าเห็นด้วย
"คุณชายหยาง ฉันจะพาไปดูห้องของคุณ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้เลยนะคะ"
"ห้องของผม?" หยางเฉินนึกขึ้นได้ว่าข้อตกลงนั้นไม่อนุญาตให้นอนร่วมห้อง
"คุณหนูเลือกห้องนี้ให้คุณเองเลยนะคะ คุณหนูบอกว่าคุณนอนคนเดียว เธอจึงเตรียมห้องใหญ่ไว้สำหรับคุณ และยังซื้อเสื้อผ้าไว้ให้คุณหลายชุดด้วย" ป้าหวังพูดขณะนำทางหยางเฉินไปยังห้องของเขา
"อย่างนั้นหรือครับ… รั่วซีนี่น่ารักจริงๆ" หยางเฉินย่นจมูก เขารู้สึกว่าน้ำเสียงของตนเองดูเสแสร้ง
"ใช่ไหมล่ะคะ เป็ครั้งแรกเลยนะที่เห็นคุณหนูทำอย่างนี้ คุณหนูบอกว่าคุณยังว่างงานอยู่ตอนนี้ ดังนั้นเธอจึงจดทะเบียนก่อน แล้วค่อยจัดงานแต่งในภายหลัง เธอใส่ใจคุณมากจริงๆ"
หยางเฉินเหงื่อแตกพลั่ก
'อะไรอีกล่ะเนี่ย ยัยนั่นดันผลักปัญหาทั้งหมดว่า ถ้าเราว่างงานแล้วจะไปขายแพะย่างได้ยังไงกัน'
หยางเฉินเดินเข้ามาในห้อง เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ห้องนี้ใหญ่เอามากๆ หน้าต่างมีผ้าม่านสีขาวผืนใหญ่ พร้อมเตียงขนาดั์ ทีวี LED 42 นิ้ว คอมพิวเตอร์แอปเปิล ข้างๆ เตียงมีโคมไฟคลาสสิกส่องแสงไปยังพื้นไม้ปาร์เกต์ ส่วนผนังห้องมีตู้ใหญ่พร้อมเสื้อผ้า เนกไทและรองเท้าแบรนด์เนม
หยางเฉินหัวเราะในลำคอ ดูเหมือนนี่จะเป็ครั้งแรกที่ภรรยาสุดสวยทำได้ดี
"เป็อย่างไรบ้างคะ หวังว่าคุณชายน้อยจะชอบมัน" เธอกล่าวอย่างกระตือรือร้น
"ผมชอบมากครับ ดีกว่าที่คิดไว้ซะอีก ขอบคุณมากนะครับ" หยางเฉินตอบอย่างสุภาพ
"ไปขอบคุณคุณหนูเถอะค่ะ ป้าแค่วิ่งไปวิ่งมานิดหน่อยเอง" ป้าหวังพยายามเชื่อมความสัมพันธ์ของคู่แต่งงานใหม่คู่นี้
หยางเฉินเข้าใจความหวังดีของป้าหวัง แต่มันไม่มีประโยชน์ "ป้าครับ ผมยังมีของหลายอย่างที่ต้องกลับไปเอา"
"บางครั้งเราก็ใช้มันจนกลายเป็นิสัยไปแล้ว"
"แต่ว่า..." หยางเฉินกล่าวอย่างเชื่องช้า "เรามีรถอะไรไหมครับ เป็จักรยานก็ได้ มันจะทำให้ผมเดินทางเร็วขึ้น"
ป้าหวังจ้องมองหยางเฉินอย่างตื่นตระหนก "คุณชายน้อย อย่าบอกนะว่าคุณเดิน… มาที่นี่"
"ถูกต้องแล้วครับป้า" หยางเฉินยกมือเกาศีรษะ
ป้าหวังไม่ทราบว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "คุณหนูทำเกินไปแล้ว ปล่อยให้คุณเดินมาที่นี่ได้ยังไง คุณชายจะมาอยู่ที่นี่ในอนาคตจำเป็อย่างยิ่งที่จะต้องมีรถ บ้านเรามีรถที่ไม่ได้ใช้อยู่หลายคัน คุณเลือกคันที่ชอบได้ตามสบายเลยค่ะ"
หยางเฉินเลิกคิ้วสูง ั้แ่เห็นหลินรั่วซีขับเบนท์ลี่ย์เขาก็คันไม้คันมือมาตลอด แต่เขาไม่มีเงินซื้อรถนี่สิ ได้แต่อิจฉาตาร้อน ในท้ายที่สุดหยางเฉินกลับได้รถหรูมาฟรีๆ
4K
