ตอนที่ 3 เมื่อเจอเธออยู่กับใคร
“อยากเจอน้องตัวน้อยจังเลย จะน่ารักเหมือนพี่หอมรึเปล่า พ่อก็หล่ออย่างกับดารา แม่ก็สวยหุ่นดีอย่างกับนางแบบ ต้องน่ารักน่าชังแน่ ๆ เลย” รดาพูดเจื้อยแจ้ว ขณะที่เดินเข้ามาในตัวอาคาร เมื่ออากาศด้านนอกเริ่มที่จะร้อนแล้ว คนขี้บ่นและพูดมากจึงพาพี่สาวที่เธอนับถือเข้ามาด้านใน
“รดาก็พูดเวอร์ไป ไม่ขนาดนั้นหรอก”
“หอม...รดาเคยพูดอะไรไม่เวอร์บ้าง หมูบินได้ แมวเดินบนน้ำ นั่นแหละรดา” ชายเพียงคนเดียวที่เดินตามหลังฟังหญิงสาวตัวเล็กที่พูดไม่หยุดเอ่ยพูดบ้าง เมื่อพูดแล้วก็แอบอมยิ้มเล็ก ๆ ที่กลั่นแกล้งสาวน้อยได้
“คุณศรุธิว่ารดาบ้าเหรอคะ ชิ!” เด็กสาววัยละอ่อนทำแก้มกลมปากจู๋ใส่เ้านาย เพราะรู้ว่าเ้านายใจดีและไม่ค่อยดุเธอ ั้แ่อายุยังน้อยจนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าเธอจะทำเื่กวนใจมากเพียงใดก็ไม่เคยต่อว่า
“คุณศรุธิแน่ใจนะคะว่ารดาเป็ผู้ช่วยคุณ ไม่ใช่ผู้สร้างปัญหา ดูเหมือนจะปวดหัวมากกว่านะคะ”
“พี่หอม” เด็กสาวพูดเสียงอ่อน “รดาเรียนจบแล้วนะ ทำงานแล้ว โตเป็ผู้ใหญ่แล้วด้วย”
“จริงเหรอ...” ธนภรยังไม่วายแกล้ง
“ก็มีสร้างปัญหาบ้าง แต่เดี๋ยวนี้เก่งแล้ว เริ่มผิดพลาดน้อยลงแล้ว...” เ้านายของสถานที่แห่งนี้อธิบาย ก่อนที่หญิงสาวจะน้อยใจที่ตนเองไม่ปกป้อง
“เห็นไหมคะพี่หอม...” หญิงสาวทำท่าทางภูมิอกภูมิใจเมื่อได้รับคำชม “ไม่ได้สวยอย่างเดียวนะคะ เก่งด้วย”
ทั้งสามหัวเราะร่า ธนภรหัวเราะไปหลายรอบกับความน่ารักของหญิงสาวรู้สึกรักและเอ็นดูไม่ต่างไปจากน้องิ ั้แ่สมัยที่ติดตามมารดาซึ่งเป็แม่บ้านมาที่ทำงาน ศรุธิค่อนข้างเอ็นดูมาก ให้ขนมและของเล่นบ่อย ๆ ่ปิดเทอมจึงมาขอทำงานที่นี่ โดยทำมาตลอดจนกระทั่งเรียนจบ
สายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มมองผ่านเข้าไปในห้องอาหารของรีสอร์ต ซึ่งสามีของตนเองกำลังรับประทานอาหารกับหญิงสาวคนหนึ่ง สายตามองสำรวจหญิงสาวในชุดสูทสีครีมภูมิฐานหน้าตาสะสวย จนรู้สึกหวั่นใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเมื่ออยู่กับพี่ชายของสามีและเพื่อนรุ่นน้อง
“นั่นแฟนพี่หอมนี่...อ้าว!! กินข้าวกับใคร แล้วไม่เห็นโทรตามพี่ล่ะ” รดารีบเอามือปิดปากตัวเองเมื่อมองเห็นดวงตาดุคมของศรุธิที่ส่งมา
“.....”ธนภรดูหมองเศร้าเมื่อเห็นภาพเ่าั้ และเมื่อถูกเพื่อนรุ่นน้องจี้ถามก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
“ขอโทษค่ะ...”
“เขาแค่คุยงานกันแหละหอม อย่าคิดมาก...” ศรุธิเอ่ยเสียงเรียบ
“หอมก็คิดแบบนั้นค่ะ”เธอตอบออกไปทั้งที่ภายในใจไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น
“วันนี้เราไปกินส้มตำไก่ย่างป้าหลังรีสอร์ตเอาไหมรดา พี่เลี้ยง ลองสักหน่อยไหมคะคุณศรุธิ” ธนภรยิ้มหวานพลางเอ่ยถามสาวรุ่นน้องและอดีตเ้านาย
“โหย! อย่าชวนเลยค่ะรายเนี้ย” รดาทำปากยื่นไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงข้าม “พริกสามเม็ดยังกินน้ำเป็เหยือกเลยค่ะ รดาสั่งสเต๊กกับสลัดสุขภาพให้แล้วค่ะ เราไปกินกันสองคนดีกว่าจะได้กินให้เผ็ดแสบท้องไปเลย ฮ่า ๆ ๆ”
“.....” ศรุธิส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม เขาพยักหน้าให้กับธนภรเป็การบอกว่าเด็กสาวพูดความจริง“ไปกินกันเถอะ ผมเองก็จะไปเคลียร์งานอยู่พอดี ส่วนผู้ช่วยตัวแสบ ถ้าเกิดเข้าห้องน้ำจนเสียการเสียงานจะหักเงินเดือน”
“อุ๊ย!! เ้านายใจร้าย เดี๋ยวฟ้องกรมแรงงานนะคะ”
“หัวหมอเหรอ...”ศรุธิยีผมยาวดำจนไม่เป็ทรง ก่อนที่จะเปลี่ยนไปลูบหัวคนตัวเล็กอีกคนที่ยังมีแววตาเศร้าแม้ว่าจะยิ้ม“ผมไปนะ ไม่ต้องคิดมากนะหอม...”
272
