เธอเหลือกตามองบนอยู่ชั่วครู่แล้วดึงมือของชิงอวี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลขึ้นมาดู
“หยุดนะ!”เหยียนไท่จื่อปินรีบปัดมือเธอออกจากมือของน้องสาวนางทันที
“เ้ากล้าเสียมารยาทกับองค์หญิงิจูได้ยังไงเหยียนปิน” คราวนี้เป็ไท่จื่อเฟยเป็คนก้าวเข้ามากั้นเธอเอาไว้
“เื่นี้ไม่เกี่ยวกับเ้าอย่า...” ยังไม่ทันที่เหยียนไท่จื่อปินจะพูดจบเธอก็พูดสวนขึ้นมาเสียก่อน
“การหายใจยังปกติสีหน้าก็ปกติ ส่วนรอยแดงนั้น...ก็อยู่แค่ระดับหนึ่ง ยังไม่กระทบเส้นเืแค่ทายาสองสามวันเดี๋ยวก็หาย ไม่ตายหรอก”คำพูดที่แปลกไปของเธอทำให้คนทั้งห้องชะงักแล้วหันมามองเธอเป็ตาเดียว
โดยเฉพาะดวงตาคมกริบของเฟิงหลงที่เหลือบมองมาทางเธอด้วยสายตาคมกริบ นั่นทำให้เธอต้องรีบดึงไท่จื่อเฟยให้มายืนข้าง ๆ เพื่อบังสายตาเขา
“เ้านะ ไปหยิบยาจื่ออวิ๋นเกามาทาให้หลานสาวนายเ้าเดี๋ยวนี้”เธอชี้ไปทางนางกำนัลาุโคนหนึ่งที่เธอเห็นว่าเดินตามพระสนมเหยียนกุ้ยเฟยมาเกือบตลอดงาน
นางกำนัลคนหนึ่งคนนั้นทำหน้าลักลั่นและมองหน้าเธออย่างมึนงงจนเธอถอนหายใจออกมา
“เ้านั่นแหละยังจะยืนนิ่งอยู่อีก อยากให้มือหลานสาวนายเ้าเป็แผลเป็หรือไง”
สิ้นคำเธอสาวใช้คนนั้นรีบวิ่งออกไปทันที
“นี่ท่านใช้คนของข้าได้ยังไง!”เสียงของพระสนมเหยียนกุ้ยเฟยแทบจะกลายเป็กรีดร้องเลยทีเดียว
“ก็ขนาดชิงอวี้เป็คนซุ่มซ่ามมาชนข้าเองท่านยังทำให้กลายเป็เื่ใหญ่ได้เลยนี่นะ ยานั้นใคร ๆก็รู้จักเป็อย่างดีว่าใช้รักษาอะไร แถมคนของท่านยังไปหยิบมาเองข้าก็หวังว่าคงไม่มีใครเอาไปพูดนะว่าข้าแกล้งหลานสาวท่านด้วยการใช้ยาผิดจนมือเป็แผลเป็นะ”
“องค์หญิง!”
“พอแล้ว!พวกเ้ากลับไปได้แล้ว” เสียงหงุดหงิดของฮ่องเต้ดังขึ้นก่อนก่อนที่พระองค์จะหันไปไล่สามสาวตระกูลเหยียน
“ส่วนเ้า! หนิงอัน!อยู่คุยกับแม่เ้าก่อนแล้วค่อย แล้วก็อย่าไปก่อเื่ที่ไหนอีก”ทันทีที่ฮ่องเต้ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างรำคาญและนั้นก็เป็สัญญาณบอกว่างานเลี้ยงได้จบลงแล้ว
ส่วนไท่จื่อก็เดินมาโยกหัวเธอเบาๆ พลางถอนหายใจ
“พี่ก็อุตส่าห์ดีใจว่าเ้าเรียบร้อยขึ้นหลังแต่งงานแต่ยังไม่ทันข้ามวันเ้าก็ก่อเื่อีกแล้ว เอาละ...พี่จะกลับก่อนวันหลังพี่จะไปเยี่ยมเ้าที่จวนแม่ทัพใหญ่แล้วก็อย่าสร้างเื่ที่จวนแม่ทัพด้วยเข้าใจหรือไม่?”
คำพูดของทั้งฮ่องเต้และไท่จื่อทำให้เธอทำหน้ามุ่ยพวกเขาไม่เชื่อว่าเธอไม่ได้เริ่มก่อนแต่กลับมองเป็เื่ผู้หญิงทะเลาะกันเสียนี่
“ตอบพี่มา อันเอ๋อร์”
“เข้าใจแล้วเพคะ”สายตาคาดคั้นของไท่จื่อทำให้เธอต้องจำใจรับคำอย่างเสียไม่ได้ทำไงได้ในเมื่อเครดิตขององค์หญิงิจูในสายตาพวกเขานั้นแทบไม่มีเลย
“เฟิงหลงเ้าไปคุยกับข้าต่อสักครู่ ข้ามีเื่จะปรึกษาสักหน่อย”ไท่จื่อพยักหน้าให้เขาแล้วเดินนำไปก่อน
เฟิงหลงมองคนที่ยืนทำหน้าไม่พอใจแต่ไม่โวยวายเหมือนเมื่อก่อนแล้วเหลือบรอยแดงบนหลังมือบางชั่วแวบแล้วขมวดคิ้วก่อนที่จะเดินตามองค์ไท่จื่อออกไปโดยไม่พูดอะไร
เฟิงหลงหายไปกับไท่จื่อเกือบสองชั่วยามแล้วจะกลับมารับเธอกลับจวนนี่ถ้าเขามารับเธอช้ากว่านั้นอีกช้าเธอคงสติแตกเพราะทั้งฮองเฮาและไท่จื่อเฟยนั้นเป็คนที่องค์หญิงิจูสนิทด้วยมากที่สุด
เพียงแค่เธอแสดงความผิดปกติออกไปเพียงนิดเดียวพวกนางก็จะรับรู้ได้ในทันทีจนเธอต้องเบี่ยงความสนใจไปเื่อื่น
“ดื่มน้ำอุ่นสักนิดนะเ้าค่ะอากาศคืนนี้ค่อนข้างเย็น ท่านจะได้หลับสบาย”จื้อหลานว่างถ้วยน้ำชาให้เธอแล้วช่วยขยับเสื้อคลุมของเธอให้เข้าที่เพราะหิมะด้านนอกกำลังโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
“ขอบใจจริงซิ...จื้อหลาน เ้าไปหยิบยาจื่ออวิ๋นเกาให้ข้าที”
แต่นั้นกลับทำให้นางกำนัลคนสนิทของเธอผวาเข้ามาหาเธอทันที
“องค์หญิงท่านโดนน้ำร้อนลวกด้วยหรือเ้าคะ? ทำไมถึงไม่บอกข้าน้อย”ความห่วงใยของจื้อหลานทำให้เธอต้องยิ้มบาง ๆ ออกมา
“นิดหน่อยเองเ้าไปหยิบยามาให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน”
“เ้าค่ะข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้” จื้อหลานรีบรับคำแล้วหายตัวออกไปจากห้องทันที
เธอมองตามหลังจื้อหลานแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่การเลียนแบบนิสัยขององค์หญิงิจูนั้นไม่ง่ายเพราะอารมณ์ของนางสวิงง่ายมาก
และเพื่อไม่ให้ตัวเองเป็บ้าไปเสียก่อนเธอคงต้องใช้วิธีที่คลาสสิกที่สุดที่จะทำให้ใครก็ตามไม่สามารถจับผิดเธอได้
นั่นก็คือ...
ตึก...ตึก...ตึก...
เสียงฝีเท้าของจื้อหลานที่เดินกลับมาทำให้เธอรีบใช้นิ้วแตะน้ำในถ้วยน้ำร้อนขึ้นมาหยดที่แก้มจนไหลเป็ทางในใจก็พยายามนึกถึงเื่ที่เศร้าที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้อย่างเช่น...เธอกดบัตรแฟนมีทของเมมเบอร์ที่เป็เมนไม่ได้!
“ฮึก... ฮึก...”
“องค์หญิง!ท่านเป็อะไรเ้าคะ ท่านเจ็บมาเลยหรือเ้าค่ะ ข้าน้อยไปตามหมอหลวงลู่ให้ดีหรือไม่”จื้อหลานผวาเข้ามาคว้าแขนเธอไปทายาทันที
“ไม่! เอ่อ...ข้า...ฮัก... ข้าแค่อึดอัด” เธอปาดคราบน้ำออกจากแก้มเบา ๆ พลางเม้มปากแน่น
“มีใครรังแกท่านหรือเ้าคะใครกล้าทำร้ายเ้านายข้า ข้าน้อยจะไปรายงานท่านหมอหลวงลู่!”น้ำเสียงฮึดฮัดของจื้อหลานทำให้เธอต้องรีบส่ายหน้าทันที
หมอหลวงลู่?
ใครฟ่ะ?!
ถึงจะสงสัยมากแค่ไหนแต่เธอก็ยังไม่หยุดบีบน้ำตาแต่ก็ต้องรีบรั้งจื้อหลานที่ทำท่าจะกระโจนออกไปข้างนอกด้วย
พอเห็นท่าว่าแผนจะล้มเพราะจื้อหลานเอาแต่ดึงดันจะไปหาหมอลู่ให้ได้เธอก็เลยต้องวางไพ่ตายลงไป
“ยะ...อย่าเพิ่ง!จื้อหลานไม่มีใครรังแกข้า แต่ข้า...ข้าจำอะไรไม่ได้เลย!”
9K
