ในป่าที่อุดมสมบูรณ์ ริวก้าวเดินไปอย่างระมัดระวัง ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดถึงคุณลักษณะของอาณาจักรลับ ที่เขากำลังสำรวจอยู่
โดยทั่วไปแล้ว อาณาจักรลับแต่ละแห่งมักมีธาตุพิเศษที่โดดเด่นเป็เอกลักษณ์
จากสิ่งที่ริวสังเกตเห็น พลังธาตุพืชในอาณาจักรแห่งนี้อุดมสมบูรณ์อย่างเห็นได้ชัด ดอกไม้บานสะพรั่ง ต้นไม้เขียวขจีเต็มไปทั่วทุกหนแห่ง พร้อมด้วยพลังงานบริสุทธิ์ที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
ริวคาดการณ์ว่าสถานที่แห่งนี้น่าจะเป็ อาณาจักรลับธาตุพืช ซึ่งเป็แหล่งรวมสัตว์อสูรธาตุพืชที่หายาก และเป็ไปได้สูงว่าสัตว์อสูรเหล่านี้จะมีคุณสมบัติและความแข็งแกร่งเหนือกว่าสัตว์อสูรในโลกภายนอก
นอกจากนี้ เขายังััได้ถึงพลังงานธาตุไม้อันเข้มข้นที่แฝงตัวอยู่ในอากาศ ปฏิกิริยาของตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูซึ่งเป็สัตว์อสูรธาตุไม้สามารถยืนยันสิ่งนี้ได้เป็อย่างดี
เมื่อริวเรียกมันออกมา มันแสดงอาการตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ก้ามที่แวววาวของมันขยับขึ้นลงอย่างกระตือรือร้น
ธาตุพืชและธาตุไม้ต่างมีลักษณะที่คล้ายคลึงกันมากต่างกันแค่เล็กน้อยเท่านั้น จึงไม่แปลกที่จะเห็นพลังงานทั้งสองธาตุนี้อยู่ด้วยกันเสมอ
“ธาตุพืชและธาตุไม้…คล้ายกันมากจริงๆ” ริวพึมพำ
แต่ขณะที่ริวยังคงดื่มด่ำกับความคิด เสียงดังแว่วก็ทำให้เขาชะงัก เท้าหยุดนิ่งในทันที ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังทิศทางต้นเสียง
ที่เบื้องหน้า มีชายสองคนยืนอยู่ในท่าทางตื่นเต้น ชายหนุ่มผมหยิกในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำชี้ไปข้างหน้า ขณะพูดกับชายหัวโล้นที่ยืนเคียงข้าง
“เพื่อน! เราเจอขุมทรัพย์แล้ว!”
"นี่คือ กิ้งก่าัเริงระบำ สัตว์อสูรที่หาได้ยากมาก! ถ้าเราจับมันไปขาย เราจะรวย!” ชายหัวโล้นกล่าวพลางยิ้มเ้าเล่ห์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภ
ริวเหลือบมองไปยังเป้าหมายของพวกเขา กิ้งก่าัเริงระบำสี่ตัวกำลังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดระแวง รูปร่างของพวกมันดูแปลกตาเล็กน้อย มันมีขาสองขา มือสองข้างคล้ายมนุษย์
แต่หัวกลับเป็กิ้งก่า ลำตัวสีเขียวมันวาวสะท้อนแสง
ก่อนที่ริวจะได้คิดอะไรต่อ เสียงระบบภายในหัวของเขาดังขึ้น
"ติ๊ง!"
ภารกิจ
[เ้าแห่งพงไพร]: พิชิตเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรที่เป็ผู้ปกครองในอาณาจักรลับแห่งนี้
รายละเอียด: อาณาจักรลับแห่งนี้มีผู้ปกครองอยู่สองกลุ่มใหญ่ๆคือ เผ่าพันธุ์กิ้งก่าัเริงระบำและเผ่าพันธุ์เต่าัไม้ ทั้งสองเผ่าพันธุ์ได้ต่อสู้กันหลายครั้งเผื่อหาผู้ปกครองที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวแต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเป็ผู้ชนะ โปรดพิชิตสัตว์อสูรที่เป็หนึ่งในสองของเผ่าพันธุ์นี้
ความ้า: พิชิตกิ้งก่าัเริงระบำหรือเต่าัไม้ "
รางวัล:ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติสัตว์อสูรที่พิชิต
บทลงโทษ: ลดคุณสมบัติของสัตว์อสูรหนึ่งระดับ"
ริวรู้สึกใเล็กน้อยกับภารกิจที่เกิดขึ้นกะทันหัน บทลงโทษของภารกิจทำให้เขาหวาดกลัว เขาจะต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ริวจ้องมองไปที่กิ้งก่าัเริงระบำสี่ตัวตรงหน้า มันมีคุณสมบัติระดับสูงสุดสองตัวและระดับหัวหน้าสองตัว
คุณสมบัติของสัตว์อสูรทั้งสี่ค่อนข้างดี เนื่องจากอิทธิพลของพลังงานธาตุพืชในอาณาจักรลับ คุณสมบัติจึงสูงกว่าสัตว์อสูรภายนอกมาก แต่พวกเขายังไม่สามารถบรรลุเป้าหมายของริวได้
ในขณะเดียวกัน ชายสองคนเรียกสัตว์อสูรของพวกเขาออกมา
【อีกาดำ】
Lv: 32
เพศ: ชาย
ธาตุ: บิน
คุณสมบัติ: สูงสุด
ความแข็งแกร่ง: สูงสุด
【แมลงเคราไฟ】
Lv: 35
เพศ: ชาย
ธาตุ: ไฟ/บิน
คุณสมบัติ: สูงสุด
ความแข็งแกร่ง: สูงสุด
ความแข็งแกร่งของทั้งคู่อยู่ในระดับสูงสุดซึ่งกล่าวได้ว่าค่อนข้างดีในเมืองเพลิงตะวัน แต่เขาไม่กลัวเลยเพราะสัตว์อสูรที่เขามีอยู่ในมืออยู่ในระดับหัวหน้า
ในเมืองนี้มันเป็พลังการต่อสู้ที่เกือบจะสูงที่สุด มากเกินพอที่จะจัดการกับพวกเขา
ริวเรียกตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูและผีเสื้ออำพรพ่นไฟมาพร้อมกันและกระซิบสั่งพวกเขาเบาๆให้เตรียมพร้อมช่วยเหลือ
ความแข็งแกร่งของกิ้งก่าัเริงระบำเป็เพียงแค่ระดับกลางเท่านั้น มันไม่สามารถสู้กับสัตว์อสูรระดับสูงสุดทั้งสองตัวได้แน่นอน
สัตว์อสูรทั้งสองตัวพยักหน้าพวกมันเห็นริวมาั้แ่ยังเด็ก ดังนั้นพวกมันจึงเชื่อคำสั่งของเขา
ในเวลาเดียวกันผู้ชายทั้งสองคนก็ได้สั่งให้สัตว์อสูรโจมตีแล้ว อีกาดำและแมลงเคราไฟบินพุ่งไปหากิ้งก่าัระบำดาบทั้งสี่ตัวและเริ่มโจมตีทันที
อีกาดำบินอยู่้าแล้วใช้ปีกของมันโจมตี ความแตกต่างในด้านพลังการต่อสู้และควบคู่ไปกับการยับยั้งคุณลักษณะ อีกาดำสามารถจัดการมันได้ภายในครั้งเดียว
ในอีกด้านหนึ่ง แมลงเคราไฟก็ใช้ทักษะเปลวเพลิงซึ่งยับยั้งคุณลักษณะธาตุพืชจัดการได้ภายในครั้งเดียวเหมือนกัน ภายในเวลาไม่นานกิ้งก่าัเริงระบำทั้งสองตัวก็ได้ถูกล้มลงแล้ว
“อีกาดำไล่ตามต่อไป”
“แมลงเคราไฟอย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้”
ขณะที่สั่งสัตว์อสูรไปตามล่าอีกสองตัวที่เหลือ พวกเขาก็หยิบเชือกขึ้นมาเพื่อจะมัดกิ้งก่าัเริงระบำที่หมดสติไปแล้ว
“ลงมือเลย! ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูใช้หมัดเหล็กโจมตีอีกาดำและผีเสื้ออำพรพ่นไฟใช้กระแสน้ำวนเพลิง”
ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูะโสูงเหนืออีกาดำ ก้ามั์เปล่งแสงสีเงินก่อนจะฟาดลงมาอย่างแรงจนอีกาดำดิ่งกระแทกพื้น ขณะเดียวกันผีเสื้ออำพรพ่นไฟก็พ่นกระแสน้ำวนเพลิงเข้าใส่แมลงเคราไฟจนมันได้รับาเ็หนัก
"ปัง!"
" ตู้ม
หลังฝุ่นค่อยๆจางลงก็เผยให้เห็นร่างของอีกาดำที่าเ็และหมดสติไปแล้ว ถึงแม้อีกาดำจะอยู่ในระดับสูงสุดแต่ตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูนั้นอยู่ในระดับหัวหน้าขั้นสูงสุดและเข้าใกล้อิลิทขึ้นไปทุกที
ความต่างชั้นระหว่างพวกมันเห็นได้อย่างชัดเจน
ส่วนแมลงเคราไฟนั้นถึงจะาเ็สาหัสแต่ก็ยังครองสติได้อยู่เนื่องจากมันเป็สัตว์อสูรธาตุไฟดังนั้นความเสียหายจึงลดลงครึ่งหนึ่ง ไม่งั้นมันคงหมดสติเหมือนอีกาดำไปแล้ว
ชายผมหยิกและชายหัวโล้นต่างตกละลึง เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะพบกับคนอื่นอย่างรวดเร็วในอาณาจักรลับอันกว้างใหญ่แห่งนี้ พวกเขาต่างสาปแช่งอยู่ในใจ
ตอนนี้สัตว์อสูรของพวกเขาตัวหนึ่งหมดสติและอีกตัวได้รับาเ็สาหัสและช่องว่างของสัตว์อสูรทั้งสองฝ่ายเห็นได้อย่างชัดเจน
“พี่ชาย พวกเรายอมรับความพ่ายแพ้แล้ว สัตว์อสูรเหล่านี้เป็ของคุณ พวกเราไปกันเถอะ” ชายผมหยิกยกมือขึ้นอย่างยอมจำนน เขาได้เห็นช่องว่างความแข็งแกร่งระหว่างพวกเขาแล้ว
เกรงว่าสัตว์อสูรตรงหน้าจะเป็ระดับหัวหน้า ตอนนี้ในหัวเขาไม่ได้คิดถึงกิ้งก่าเริงระบำอีกต่อไป แต่จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้อย่างไง ในอาณาจักรลับเป็เื่ปกติที่จะมีการสังหารกันเกิดขึ้น
ดวงตาของชายหัวโล้นแดงก่ำ ความมั่งคั่งที่เขาใฝ่ฝันหายไปชั่วพริบตา เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งแต่สุดท้ายแล้วชีวิตของเขาสำคัญกว่า
“หยุดก่อน! พวกนายต้องออกจากอาณาจักรลับเท่านั้น ฉันถึงจะปล่อยพวกนายไป”
ริวมองไปที่พวกเขาทั้งสองด้วยสายตาคุกคามเล็กน้อย ริวตัดสินใจที่จะปล่อยพวกเขาไป อย่างแรกเขาไม่ใช่คนกระหายเื และอย่างที่สองริวไม่มั่นใจว่าพวกเขามีสัตว์อสูรเหลืออยู่กี่ตัว
ถึงแม้สัตว์อสูรเ่าั้จะไม่สามารถสู้กับเขาได้ แต่บางทีการต่อสู้ของทั้งคู่อาจดึงดูดความสนใจของคนอื่น
ชายหัวหยิกและหัวโล้นต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เต็มใจทั้งคู่ มีสมบัติอยู่ทุกหนทุกแห่งในอาณาจักรลับ
พวกเขาไม่เต็มใจที่จะกลับมือเปล่าแต่เมื่อเห็นออร่าระดับหัวหน้าในตัวของตั๊กแตนตำข้าวก้ามปูเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
พวกเขาก็หวาดกลัวและรีบเรียกสัตว์อสูรที่บินได้ออกจากจากอาณาจักรลับทันที ถึงแม้จะกลับด้วยตัวเปล่าก็ตามแต่อย่างน้อยก็สามารถรักษาชีวิตเขาได้
เมื่อมองดูทั้งคู่ออกจากอาณาจักรลับแล้ว ริวก็มองกิ้งก่าัเริงระบำทั้งสองตัวที่นอนอยู่บนพื้น ก่อนจะใช้ยารักษาเพื่อบรรเทาอาการาเ็ของพวกมัน
กิ้งก่าัเริงระบำที่ตื่นขึ้นมาเมื่อเห็นคนแปลกหน้าช่วยตัวเองก็ส่งเสียงขอบคุณออกมา
แต่ในระหว่างนั้นเองก็มีกิ่งก่าัเริงระบำจำนวนมากเดินออกมาจากพงไพร ด้านหลังสุดมีร่างใหญ่โตของ าากิ้งก่าัเริงระบำ ยืนอยู่ มันจ้องมองมาที่ริวด้วยสายตาแข็งกร้าวและดุดัน
“พวกมันคงไม่ได้คิดว่าฉันทำร้ายเ้าสองตัวนี้หรอกนะ…” ริวฝืนยิ้มในใจ พลางเตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้…
732
