ราชาไร้บัลลังก์

หลังจากโจมตีอีกฝ่ายไม่ได้ผลพ่อของมิคาเอลถึงถอยห่างออกไปขณะยกกำปั้นของตัวเองขึ้นมาบนกำปั้นยังมีความรู้สึกที่คุ้นเลยและคิดถึงติดมา พ่อของมิคาเอลขมวดคิ้วแน่นแล้วเข้าโจมตีอีกครั้งปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! เหมือนเมื่อครั้งก่อน มิคาเอลหักล้างพลังของพ่อตัวเองไปจนหมด
''ท่านพี่หยุดก่อน''แม่ของมิคาเอลเรียกคนรักของนางกลับไปจากนั้นจึงเริ่มพูดขึ้น
''เจ้าคงไม่ได้คิดร้ายกับเราสินะ หากไม่แล้วพวกเราคงตายไปตั้งนานแล้ว''มิคาเอลฉีกยิ้มกว้างทันทีจนแล้วจนรอดแม่ของมันก็ยังคงรอบคอบและฉลาดอยู่เสมอ
''ทำไมท่านคิดแบบนั้น''มิคาเอลยังเล่นต่อไป เวลาที่มีในตอนนี้ค่อนข้างมากแล้วทำไมมิคาเอลจะไม่เอาเวลาที่มีนั้นมาเล่นซักหน่อย?
''ข้อแรกถึงเจ้ามีระดับพลังพอๆกับพวกเราแต่ขอบเขตของพลังกว้างใหญ่กว่าเราทั้งคู่มากข้อสองทั้งหมดที่เกิดขึ้นเจ้าเป็นคนทำใช่มั้ย รักษาพวกเราและทำลายโซ่ที่พันธนาการออกไปข้อสามเจ้าไม่ได้เป็นพวกเดียวกับไอ้สารเลว3ตัวนั้นหากไม่แล้วเจ้าคงไม่กลับมาที่นี่คนเดียวข้อสี่...เจ้า...เจ้ามีดวงตาที่เหมือนลูกของพวกข้า''มิคาเอลนิ่งเงียบนี่มันเกินกว่าที่คิดเอาไว้ถึงจะเปลี่ยนอะไรไปตั้งมากมายสุดท้ายดวงตาของมิคาเอลคือสิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่าจะเกิดใหม่หรืออะไรก็ตาม วูบ! มิคาเอลหลับตาลงจากร่างกายก็เริ่มกลับไปเป็นเหมือนเดิมปึ่ก! มิคาเอลคุกเข่าลงบนพื้น
''ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอกตัญญูกว่า5,000ปีที่ข้าต้องปล่อยให้ท่านทั้ง2คนทนทรมานต่างๆนาๆทั้งที่ข้ามีความสุขอยู่ที่คุก โปรดลงโทษลูกชายคนนี้ด้วย''มิคาเอลหลับตาลง แต่แล้วความอบอุ่นก็เกิดขึ้นเมื่อพ่อและแม่ของมิคาเอลโถมเข้ากอดตัวของมิคาเอลแน่น
''ข้าคิดเอาไว้ไม่ผิดว่าต้องเป็นเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกชายของข้ากลับมาแล้ว''พ่อของมิคาเอลหัวเราะเสียงดังมันดีใจมากจนน้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาไม่ขาดสาย
''เงียบไปเลยท่านพี่ เมื่อครู่ท่านยังโจมตีลูกชายของเราอยู่เลย นี่น่ะหรือที่ว่าคิดเอาไว้ไม่มีผิด''แม่ของมิคาเอลก็ไม่ต่างกันนางร้องไห้ออกมาขณะกอดมิคาเอล
''ท่านพ่อ ท่านแม่...''
''เจ้าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ข้า2คนไม่เคยโทษเจ้า ขอแค่เจ้ามีความสุขก็พอทรมานแค่นี้มันจะเป็นไรไปแต่เจ้าไม่น่ากลับมาที่นี่เลย''
''ใช่แล้วลูกแม่ เจ้าไม่ควรกลับมาที่นี่เลยจริงๆ''ถึงทั้งคู่จะพูดแบบนั้นแต่ในใจกลับมีความสุขที่สุดการได้เจอหน้าลูกชายตัวเองหลังจากผ่านไป5,000กว่าปีมันเป็นอะไรที่ยากจะบรรยาย
''ว่าแต่ร่างกายของเจ้ารู้สึกจะไม่ใช่ร่างเดิมสินะ เกิดอะไรขึ้นล่ะ''พ่อและแม่ของมิคาเอลคลายอ้อมกอดออกแล้วเริ่มถามคำถามแทน มันทั้งคู่แค่อยากรู้เรื่องราวของลูกชายก็เท่านั้น
''เอ่อ...ข้าตายในคุกน่ะ แต่ด้วยประตูพรสวรรค์ข้าจึงกลับมาเกิดใหม่ได้1ครั้ง''มิคาเอลพูดขณะยิ้มแห้งๆนี่เป็นเรื่องน่าอายสำหรับมันมาก
''เอาเถอะ ตอนนี้เราออกจากที่นี่กันก่อนจากนั้นค่อยกลับไปที่ตระกูลจัดการผู้อาวุโสตัวบัดซบนั่น''พ่อของมิคาเอลเปลี่ยนเป็นโมโหแล้วก้าวเดินไปที่ประตูของกล่องทันที
''เดี๋ยวก่อนท่านพ่อ ท่านออกไปทางนั้นไม่ได้หรอกที่นี่มีคนคุ้มกันแน่นหนาหากออกไปพวกเราเสร็จแน่เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาทุกคนพัฒนาระดับพลังไปมาก ในขณะที่ท่านพ่อและท่านแม่กลับติดอยู่ในนี้ตอนนี้ท่านพ่อไม่ใช่คนที่มีอำนาจอันดับต้นๆของโลกอีกต่อไปแล้ว''กริมพูดออกมาทำให้ผู้เป็นพ่อต้องหยุดแล้วคิดตาม หากเป็นแบบนี้จะให้ทำยังไง ฝึก?ถึงจะฝึกก็ใช่ว่าศัตรูจะหยุดพัฒนาตนเองอีก
''แล้ว...''พ่อของมิคาเอลกำลังจะอ้าปากพูดแต่มิคาเอลยกมือขึ้นห้ามซะก่อน วูป! ข้ามมิติแบบฉับพลันมิคาเอลพาพ่อและแม่ของตนเองกลับมที่ห้องฝึกในสถาบันสัตว์อสูร
''เอาหละ ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าได้เตรียมทุกอย่างเอาไว้หมดแล้วที่เหลือก็แค่รอเวลาเท่านั้น''มิคาเอลเรียกประตูพรสวรรค์บานที่1ออกมา ก่อนจะนำทุกคนเข้าไปในนั้นรวมทั้งเจ้าเหมียวทั้ง4ด้วยจากนั้นจึงเริ่มอธิบายประโยชน์ของประตูพรสวรรค์บานนี้และเมื่อทั่งคู่ฟังจบก็ต้องอ้าปากค้างนี่มันจะฉีกจิตสามัญสำนึกเกินไปมั้ย
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยังมีอะไรให้ท่านพ่อและท่านแม่แปลกใจอีกเยอะ''มิคาเอลลอยออกไปช้าๆเป็นการนำทางมันนำพ่อและแม่ไปหาเด็กๆที่กำลังฝึกอยู่ใกล้ๆกับโพรงที่ใช้ปลูกหินแห่งพลัง
''รวมตัว''ด้วยการตะโกนเด็กๆ100คน จีนอสและเจ้างูน้อยได้ออกมาอยู่ต่อหน้ามิคาเอล
''นะ...นายท่าน นะ...นี่...''จีนอสที่เห็นพ่อและแม่ของมิคาเอลมันพุ่งออกมาคุกเข่าต่อหน้าคนทั้ง2ทันทีมันดีใจจนลืมตัวไปชั่วขณะ
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าเองก็ยังอยู่ ดีมาก นี่มันดีมากจริงๆ เวลาที่เราจะทวงทุกอย่างได้มาถึงแล้ว''พ่อของมิคาเอลตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง นั่นเพราะดีใจและมีความหวังอย่างเต็มเปี่ยม
''ท่านพ่อ ท่านแม่ เด็กๆทั้งหมดคือกองกำลังที่ข้าเลี้ยงเอาไว้''มิคาเอลเงียบลงแล้วจึงนำแหวนมิติออกมาตูม! ทรัพยากรทั้งหมดออกมาจากแหวนแล้วกองสูงขึ้นจนท่วมหัวหลายกอง
''นี่คือทรัพยากรต่อจากนี้ตั้งใจฝึกต่อไปเมื่อด้านนอกผ่านไป100ปีเมื่อไหร่ พวกเจ้าจะได้ออกไปต่อสู้และครั้งนี้คือศึกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด''สิ่งที่มิคาเอลนำออกมาทำให้พ่อและแม่ของมันตาค้างทันทีต้องเก็บรวบรวมนานขนาดไหนถึงจะมีมากขนาดนนี้และทรัพยากรแต่ละชิ้นก็หายากทั้งนั้น
''ลูกแม่ตั้งแต่เจ้ากลับมาเจ้าได้เจอกับเผ่าพันธุ์มนุษย์บ้างมั้ย พอพวกเราไม่อยู่แม่กลัวว่า...''แววตาของมิคาเอลเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อนึกถึง4ตระกูลที่หันหลังให้ แต่ไม่นานก็กลับมาปกติ
''เรื่องนั้นท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงข้าได้มอบทรัพยากรให้พวกมันแล้ว ตอนนี้แค่รอเวลาเท่านั้นส่วนตอนนี้เราไปหาคนในตระกูลที่เหลือของเรากันเถอะ''มิคาเอลออกมาจากประตูแล้วข้ามมิติอีกครั้งมิคาเอลมาโผล่ที่กลางหมู่บ้าน โดยพ่อและแม่ของมิคาเอลยังไม่ได้ออกมาจากประตูพรสวรรค์
''ไสหัวออกมารับความตาย!''ตะโกนจนเสียงก้องไปทั่วหุบเขา ผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆพุ่งตรงมาทันทีเมื่อมาถึงพวกมันมาถึงล้วนขมวดคิ้ว คนที่หน้าตาไม่คุ้นและมีประตูพรสวรรค์อยู่ที่ด้านหลัง1บานนี่ใครกันมันสามารถเข้ามาในนี้ได้ยังไง
''เจ้าเป็นใครข้าไม่รู้ แต่จงไสหัวออกไปไม่งั้นตาย''ผู้อาวุโสใหญ่พูดออกมาเพื่อหวังให้มิคาเอลกลัว

เพราะมันไม่แน่ใจว่าชายตรงหน้าของมันมีพลังขนาดไหนแต่การที่เข้ามาในนี้ได้ย่อมไม่ธรรมดา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่150:ครอบครัว

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่150:ครอบครัว

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้