เบื้องหน้าของ สิงหราช บัดนี้ไม่ใช่ขุนเขาหรือท้องทะเล แต่มันคือ "วิหารกาลเวลา" สถานที่ที่ตั้งอยู่เหนือมิติและอวกาศทั้งปวง พื้นที่รอบด้านคือความว่างเปล่าสีเทาที่มีกงล้อเฟืองขนาดั์นับล้านหมุนวนอยู่ในท้องฟ้าที่ไม่มีจุดสิ้นสุด เสียงเข็มนาฬิกาเดินดัง "แก๊ก... แก๊ก..." กึกก้องกัมปนาทราวกับเสียงค้อนที่ทุบลงบนจิติญญา ที่นี่ กาลเวลาไม่ได้ไหลเป็เส้นตรง แต่มันบิดเบี้ยวจนมองเห็นอดีตและอนาคตซ้อนทับกันเป็ภาพมายาที่ไร้ระเบียบ
จอมอสูรก้าวเดินไปบนสะพานกระจกที่ทอดตัวสู่ใจกลางวิหาร รอยสัก "ยันต์เกราะเพชรนิลกาฬ" บนร่างของเขาบัดนี้ดำสนิทและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม มันดูดซับเอาพลังจากศาสตราเทวะทั้งห้าชิ้นที่เขารวบรวมมา จนเกิดเป็รัศมีสีม่วงดำที่หนาแน่นเสียจนมิติเวลาที่เขาก้าวผ่านถึงกับแตกร้าวเป็รอยแยก
"นายท่าน... ข้าเริ่มมองไม่เห็นเงาของตัวเองแล้ว" บุหลันแดง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ร่างของนางดูเลือนลางคล้ายภาพฉายที่ใกล้จะดับ "กาลเวลาที่นี่กำลังกัดกินอายุขัยของข้า... ข้าคงไปต่อไม่ไหวแล้วเ้าค่ะ"
สิงหราชหยุดเดิน เขาปรายตามองนางด้วยสายตาที่เ็าทว่าแฝงด้วยความทะเยอทะยาน "เ้าจงอยู่ที่นี่... สภาเฒ่าทิพย์พวกนี้ใช้กาลเวลาเป็เกราะกำบังเพราะพวกมันกลัว 'ความตาย' ที่ข้ากำลังจะมอบให้ แต่สำหรับข้า... กาลเวลามันก็แค่กรงขังสำหรับพวกมดปลวกที่ยึดติดกับลมหายใจ!"
เขาสะบัดมือซ้าย ปล่อยพลังจาก "สังข์อสูรพร่ำเพ้อ" สร้างม่านพลังคุ้มกันรอบตัวบุหลันแดงเพื่อหยุดยั้งการไหลของเวลาในร่างนาง ก่อนที่เขาจะทะยานตัวขึ้นสู่โถงกลางวิหารด้วยความเร็วที่เหนือกว่าแสงสว่าง
"หยุดอยู่ตรงนั้น... ไอ้กาลกิณีผู้ทำลายสมดุล!"
เสียงกัมปนาทดังมาจากใจกลางวิหาร ปรากฏร่างของชายชราสี่คนในชุดคลุมสีเทาหม่น นั่งขัดสมาธิลอยตัวอยู่สี่ทิศรอบบัลลังก์กลาง พวกเขาคือสมาชิกที่เหลือของ "สภาเฒ่าทิพย์" และที่บนบัลลังก์สูงสุด... ร่างขนาดั์ในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่มีดวงตาที่สามกลางหน้าผากจ้องมองลงมา เขาคือ
"มหาธรรมเทพ" ผู้นำสูงสุดของสภาผู้กุมชะตาโลก
ในมือของมหาธรรมเทพถือศาสตราสองชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ "ไม้เท้าลิขิตสรรพสิ่ง" (และ "ระฆังนิรันดร์หยุดกาล"
"สิงหราช... เ้าชิงศาสตราไปถึงห้าชิ้น แต่นั่นคือจุดจบของเ้า" มหาธรรมเทพเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "ที่นี่คือวิหารกาลเวลา ข้าสามารถย้อนเ้ากลับไปเป็ทารกที่ไร้ทางสู้ หรือส่งเ้าไปสู่ความตายในอีกหมื่นปีข้างหน้าได้เพียงแค่ขยับนิ้ว!"
"งั้นก็ลองดูสิตาแก่!" สิงหราชแสยะยิ้มอหังการ เขาชู "กระบี่โลหิตผ่ามิติ" ขึ้นฟ้า "เ้าบอกว่าเ้ากุมกาลเวลา? แต่ข้าคือกาลกิณีที่อยู่นอกเหนือ 'ลิขิต' ของพวกเ้ามาั้แ่วันที่ข้าก้าวออกจากกองศพแล้ว!"
"ระฆังนิรันดร์... หยุดนิ่ง!"
มหาธรรมเทพสั่นระฆังสีเงินในมือ ทันใดนั้น ทุกสรรพสิ่งในวิหารพลันหยุดนิ่ง! เฟืองั์บนท้องฟ้าหยุดหมุน ฝุ่นละอองในอากาศหยุดค้าง แม้แต่มหาเทพอีกสี่คนยังหยุดหายใจ กาลเวลาถูกแช่แข็งไว้อย่างสมบูรณ์ภายใต้อำนาจศาสตราเทวะชิ้นที่หก
มหาธรรมเทพยิ้มอย่างเยือกเย็น เขาเงื้อไม้เท้าลิขิตขึ้นหมายจะบดขยี้กะโหลกของสิงหราชที่ยืนนิ่งอยู่
"เ้ามันก็แค่เด็กเมื่อวานซืนที่โชคดี..."
"แคร่ก... เพล้ง!"
ทันใดนั้น รอยร้าวสีดำสนิทพลันปรากฏขึ้นบนอากาศที่ถูกแช่แข็ง! สิงหราชขยับคอช้าๆ ก่อนจะะเิเสียงหัวเราะที่ทำลายความเงียบสงัดนั้นจนสิ้นซาก อักขระยันต์เกราะเพชรบนร่างของเขาบัดนี้กลายเป็ "หลุมดำ" ที่ดูดกลืนแม้กระทั่งกฎแห่งกาลเวลาเข้าไป
"หยุดกาลเวลางั้นเหรอ? น่าขัน!" สิงหราชตวาดลั่น พลังกดดันิญญาะเิออกจากร่างจนระฆังนิรันดร์ถึงกับแตกร้าว "ถ้าโลกนี้หยุดนิ่ง... ข้าก็จะขยี้ความนิ่งนั้นให้แหลกคามือ!"
สิงหราชใช้ "จักรสังหาร" ซัดเข้าใส่หนึ่งในเฒ่าทิพย์ที่อยู่ทางซ้าย กงล้อสีม่วงดำตัดผ่านร่างของชายชราผู้นั้นจนขาดเป็สองท่อนในขณะที่เขายังไม่ทันได้รู้สึกตัว ก่อนจะใช้ "คันศรทมิฬ" ยิงศรสังหารปักเข้าที่หน้าผากของเฒ่าทิพย์อีกคนจนิญญาสลายกลายเป็เถ้าถ่าน
"ไม่จริง! มนุษย์ไม่มีทางก้าวข้ามอาถรรพ์ระฆังนิรันดร์ได้!" มหาธรรมเทพเริ่มลนลาน เขาเร่งพลังจาก
"ไม้เท้าลิขิตสรรพสิ่ง" วาดอักขระสีทองในอากาศ "กฎแห่งฟ้า: ลบการมีอยู่!"
เส้นแสงสีทองพุ่งเข้าหาจอมอสูร หมายจะลบตัวตนของสิงหราชออกจากประวัติศาสตร์โลก
สิงหราชไม่หลบ เขาเพียงแค่ยกมือขวาที่ถือ "พระขรรค์สุริยะทมิฬ" ขึ้นปะทะ แสงสีดำจากพระขรรค์กลืนกินเส้นแสงสีทองเข้าไปราวกับเป็อาหาร "กฎแห่งฟ้า? ข้าจะบอกอะไรให้นะตาแก่... นับั้แ่วันนี้ กฎแห่งฟ้ามีเพียงข้อเดียว คือข้าสั่งให้พวกเ้าตาย!"
สิงหราชพุ่งทะยานเข้าประชิดบัลลังก์ เขาใช้มือซ้ายคว้าเข้าที่ลำคอของมหาธรรมเทพ และใช้นิ้วมือที่แข็งแกร่งดุจเหล็กไหลจิ้มทะลุ "ดวงตาที่สาม" กลางหน้าผากของมหาเทพเข้าไปอย่างโเี้!
"อ๊ากกกกกก!" เสียงกรีดร้องของเทพผู้ยิ่งใหญ่ดังก้องวิหาร
"ศาสตราสองชิ้นนี้... ข้าขอนะ" สิงหราชกระชากไม้เท้าและระฆังมาจากมือที่สั่นเทาของมหาธรรมเทพ ก่อนจะใช้กรงเล็บอาคมควักเอา "ดวงจิตดั้งเดิม" ของมหาเทพออกมาจากทรวงอก
เขายืนตระหง่านเหนือร่างของมหาธรรมเทพที่กำลังดิ้นพล่านด้วยความทรมาน สิงหราชนำศาสตราทั้งเจ็ดชิ้นมาวางเรียงกันกลางวิหาร ทันใดนั้น แสงสีดำ แดง ม่วง และทอง พลันหลอมรวมกันเป็หนึ่งเดียว พลังงานมหาศาละเิออกจนวิหารกาลเวลาเริ่มถล่มทลาย
สิงหราชอ้าปากกว้างและเริ่ม "กลืนกิน" พลังงานจากศาสตราเทวะทั้งเจ็ดพร้อมกัน!
ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้น มัดกล้ามเนื้อบิดเบี้ยวและเรียงตัวใหม่ รอยสักยันต์เกราะเพชรนิลกาฬหลอมรวมเข้ากับกระดูกและเส้นเืจนิัของเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเทวะใดๆ ในตำนาน เนตรอสูรของเขาวิวัฒนาการสู่ขั้นสูงสุด... "เนตรสูญสิ้นวัฏสงสาร"
"เจ็ดในเจ็ด..." สิงหราชคำรามด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังจน์ะเื "บัดนี้ข้าคือ 'ลิขิต' เพียงหนึ่งเดียวของโลกใบนี้!"
เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว วิหารกาลเวลาที่ดำรงมานานนับหมื่นปีก็แหลกสลายกลายเป็ธุลี สิงหราชยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าเบื้องบนโลกมนุษย์ จ้องมองขึ้นไปยัง "ประตู์" ที่กำลังสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว
5K
