"นายท่านค่ะ นายท่านค่ะ !!!!!!"เมลวิ่งแล้วะโ
"มีอะไรเมละโสะดังเลย"โอริเวอร์พูด
"แย่แล้วคะนายน้อยหายตัวไป"เมลพูด
"ไปอยู่ที่สวนหลังตระกูลรึป่าว"โอริเวอร์พูด
"ไม่ค่ะ ดิฉันหาจนทั่วแล้ว"เมลพูด
"งั้นรึ"โอริเวอร์พูดพร้อมกับมีออร่าน่าเกรงขามที่ปล่อยออกมาจากตัวเค้าแล้วพูดว่า"ค้นหา"แล้วก็ปล่อยคลืนออร่าไปทั่วตระกูลแต่ก็ไม่พบร่องรอยของลูกชายมันเลย"รึว่ามันจะแอบเข้าไปในป่าวรเวร เป็ไปไม่ได้"โอริเวอร์คิดในใจ พร้อมใส่วิชาตัวหารอยเท้า มันใช้วิชาเสร็จพอมองไปจะเหมือนกล้องอินฟาเรทที่ตัวจับความร้อนมันเดินตามรอยเท้าลูกมันจนมาถึงประตูถ้าเข้าป่าวรเวร"แย่แล้ว เมลรีบไปตามพวกทหารลำดับสูงๆมาเร็ว เอนเข้าไปในป่าวรเวร และรีบจัดทีมค้นหาโดยด่วน!!!!!"โอริเวอร์พูดพร้อมเหงื่อไหลออกมา
"หะนายน้อยอยู่ที่ป่าวรเวร เข้าใจแล้วค่ะ" เมลพูดพร้อมวิ่งออกไป
"ไอลูกเวรเอ๋ย อยากตายมากสินะ"โอริเวอร์พูดพร้อมปล่อยแรงกดดันทำให้จวนสั่นะเื
กลับมาที่ ถ้ำลับ
1ชั่วยาม/2ชั่วโมง
"พลังของฉันกลับมาแล้ว"เอนพูดพร้อมดีใจ
"นี้ยังถึอว่าน้อยหนัก"เซเรฟพูด
บู้มมมม บู้มมมม บู้มมมม บู้มมมม
บู้มมมม บู้มมมม บู้มมมม บู้มมมม
บู้มมมม บู้มมมม บู้มมมม บู้มมมม
บู้มมมม บู้มมมม บู้มมมม บู้มมมม
"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"เสียงของเอนร้องออกมาด้วยความเ็ป
"อดทนไว้เ้ากำลังปรับสภาพให้รองรับพลังที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่า"เซเรฟพูดพร้อมกลับคิดในใจว่าควรปิดถ้ำให้สนิทก่อนจะถ่ายทอดสิ่งต่างๆ
"ผมจะอดคับ"เอนพูดพร้อมกับหายใจแรงๆ
1ปีผ่านไปยังกะนิยาย
"ในที่สุดน้ำสีดำในบ่อก็หมด"เซเรฟพูดขึ้นพร้อมหยักหน้าพร้อมมองเด็กหนุ่มผมยาวสีดำที่ร่างกายดูแข็งแกร่งแล้วปล่อยออร่าสีดำสนิทที่กำลังจะลืมตาขึ้น
"นี้ผ่านมานานเท่าไหร่แล้วคับ อาจาย์" เอนถาม
"สักปี1ได้ละมั้ง"เซเรฟพูด
"ห่ะ1ปีท่านพ่อคงโมโหแย่แล้ว"เอนพูด
"้เด็กน้อย1ปีในนี้เท่ากับ10วันข้างนอก"เซเรฟพูด
"จริงหรอคับ"เอนพูดพร้อมถ้าดีใจ"ใช่แล้วเ้าต้องฝึกศิลปะ ทุกขแนงให้ชำนาญ 1.การต่อสู้ระยะประชิด ด้วยวรยุทธ์ 2.การต่อสู้ด้วยเวทมนย์ 3.การใช้สร้างโอสถและการรักษา 4.การใช้อาคมต่างๆ ใน5ปีนี้ข้าจะสอนเ้ามันอยากยิ่งกว่าการดูดซับพลังเยอะเลยละ"เซเรฟพูด
"ต่อนี้เ้าอยู่ในละดับนภาขั้นกลางแล้วสินะไวจริงๆ"เซเรฟพูด
40K
