เื่:ย้อนเวลามาเป็คนเลี้ยงตัวไหม
ตอนที่16 ตัวไหมระยะแรก
ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์
ทันทีที่ทั้งสามคนนั่งล้อมวงมองเ้าที่มันชูคอยั้วเยี้ยจนเต็มกระด้งใบเล็ก แล้วได้ยินลี่ถิงอันบอกว่ามันคือตัวไหมที่ลี่ถิงอันเรียกขานและบอกอีกว่าจะเลี้ยงดูมัน ทุกคนต่างมองหน้ากันสลับไปมา แล้วส่ายหน้าพร้อมกับทำหน้ามึนงงสงสัยว่าไอ้ตัวที่ไต่ยั้วเยี้ยอยู่มันทำอะไรได้บ้าง
อันอันที่อายุน้อยสุด จึงถามออกมาอย่างนึกสนใจว่าไอ้ตัวหนอนไหมที่ว่า มันทำอะไรได้บ้าง และจะเลี้ยงดูมันยังไง แล้วมันกินอะไรเป็อาหารกันแน่
"มันทำอะไรได้บ้างเ้าค่ะท่านพี่ แล้วเราจะเอาอะไรให้มันกิน"
"มันทำกับข้าวกินได้นะอันอัน รสชาติของมันออกมันๆ แต่ที่มันสุดยอดที่สุดก็คือมันนำมาทำเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เราใส่ได้ แต่มันต้องผ่านหลายขั้นตอนหน่อยนะ ถึงจะได้เสื้อผ้าให้เราได้ใส่กันสักตัว เดี๋ยวข้าจะพาเ้าเลี้ยงเ้าตัวหนอนไหมนี่แหละ เป็รายได้เสริมจากการที่เราขายของทุกวัน เผื่อว่ามันจะเป็รายได้อีกทางหนึ่งให้เราได้ด้วย"
"แล้วเราจะเอาอะไรให้มันกินกันล่ะเ้าค่ะท่านพี่ลี่ถิงอัน?"
"เ้าไปเอามีดเล่มเล็กกับเขียงในครัวออกมาเตรียมไว้รอข้าก่อนนะอันอัน เดี๋ยวข้ามาสักครู่ ข้าขอตัวไปเก็บยอดใบหม่อนข้างรั้วก่อนเดียวข้ากลับมาทำให้เ้าดู" แล้วลี่ถิงอันก็รีบเดินไปริมรั้วที่ตอนนี้ต้นใบหม่อนสูงท่วมหัวโบกสะบัดเอนไหวไปตามแรงลม มีบางต้นที่เริ่มออกลูกสีแดงบ้าง ม่วงบ้าง จนถึงดำจนหมดทั้งลูกก็มี
(ไม่ได้มาดูแค่ไม่กี่วัน ออกผลเยอะขนาดนี้เเล้วรึ) ว่าพร้อมกับมือบางเอื้อมเก็บยอดใบหม่อนมาไว้จนเต็มกำมือเล็ก แล้วหันไปรูดเอาผลหม่อนที่มันเริ่มสุกประมาณหนึ่งกำมือ เเล้วเดินกลับเข้ามาในตัวบ้านที่เวลานี้อันอันเองได้เดินไปยกเอาเขียงกับมีดออกมารอไว้แล้ว ลี่ถิงอันเดินเอายอดอ่อนของใบหม่อนไปวางไว้บนเตียงนั่ง แล้วเดินไปยังโอ่งน้ำ แล้วหยิบกระบวยที่ใช้ตักน้ำออกมาจากโอ่งดินเผา แล้วตักน้ำเทราดลูกหม่อนในมือสองถึงสามรอบ แล้วเดินกลับมายังเตียงแล้วหยิบใบหม่อนใบที่ใหญ่ที่สุดออกมา แล้ววางลูกหมอนที่ล้างแล้วเรียบร้อยวางลงไปบนใบหม่อน
"อะไรของเ้าลี่ถิงอัน เ้าเก็บมันมาจากต้นสูงๆ ข้างรั้วใช่รึไม่ ข้าเด็ดเอายอดอ่อนมันมาทำแกงไก่ให้พวกเ้าได้กินเมื่อครู่"
"ใช่เ้าค่ะท่านแม่ ทุกคนลองซิมดูสิเ้าค่ะ รสชาติมันเป็ยังไงบ้างเ้าค่ะ"
"มันกินได้อย่างนั้นรึเ้าลูกลี่ถิงอัน" คราวนี้นางอันฉีท่านแม่ของอันอันเป็คนตั้งคำถามขึ้นมาอีกคน เพราะนางเองก็นึกสงสัยเหมือนกัน
"กินได้สิค่ะอาโกว ท่านเห็นว่าผลมันเล็กๆ อย่างนี้เราใช้ทำยาได้เลยนะเ้าค่ะ ส่วนกั่วจ่อ(น้ำหวาน)ของมันแค่เราคั้นเอาแค่น้ำแล้วเคียวผสมน้ำตาลเหยาะเกลือเล็กน้อยก็ได้เเล้วเ้าค่ะ รึว่าหากเราจะหมักเเรมเดือนเราก็จะได้เหล้าหมักที่ได้รสชาติดีไปอีกแบบเ้าค่ะอาโกว"
"รสชาติเปรี้ยวดีน่ะลี่ถิงอัน ข้าว่าทำเอามาคั้นน้ำเก็บไว้กินน่าจะชุ่มคอดีเสียจริง"
"เดี๋ยวลูกทำให้ท่านแม่ชิมนะเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะลองทำขายด้วยเ้าค่ะ เผื่อเราจะได้มีเงินเข้าบ้านกันอีกทาง ตอนนี้เรามาสนใจเ้าตัวไหมตัวเล็กจิ๋วกันดีกว่าน่ะเ้าค่ะ" ลี่ถิงอันหยิบใบอ่อนใบหม่อนขึ้นมาวางบนเขียง แล้วลงมือหั่นเอาก้านของมันออก แล้วหั่นซอยเป็ฝอยๆ จากนั้นโกยเอาใบหม่อนที่หั่นเตรียมเอาไว้แล้ว นำมาโรยให้ทั่วตัวหมอนไหมจนแทบจะมองไม่เห็นตัวไหม แล้วห่อผ้าปิดเอาไว้เหมือนเดิม
"เราจะเอาใบหม่อนให้มันกินแบบนี้สองเวลานะเ้าค่ะท่านแม่ เพราะตัวมันยังตัวเล็กอยู่ ให้แค่เวลาเช้า และเวลาเย็นสองเวลา ประมาณห้าวัน เดี๋ยวมันก็ลอกคราบเ้าค่ะ และพวกมันจะค่อยๆ ตัวโตมากขึ้นกว่านี้เรื่อยๆ เองเ้าค่ะ"
"อื๊อ!! พวกข้าเข้าใจกันแล้วล่ะลี่ถิงอัน"
"แต่ว่าพรุ่งนี้เราต้องไปขายของกันแต่เช้าเหมือนเดิมนะอันอัน เดี๋ยวอีกสักสองวัน ข้าว่าจะพาเ้าเปิดร้านข้าวต้ม และโจ๊กทำขายตอนเช้า และร้านบะหมี่ไปด้วยเลย เ้าคิดว่าเ้ากับข้าจะทำกันไหวไหม ส่วนกำไรที่ได้หลังจากหักชื้อของวันต่อไปเราค่อยเอามาแบ่งกันดีไหม"
"แล้วแต่ท่านพี่เลยเ้าค่ะ ท่านพี่ว่าอันไหนดี ข้าก็พร้อมจะทำตาม อันไหนท่านพี่คิดว่าดีข้าเองก็ว่าดีเหมือนกันเ้าค่ะ" อันอันนางพูดออกมาเหมือนกับว่าจะฝากอนาคตนางเอาไว้ที่ลี่ถิงอันเสียอย่างนั้น
"ข้าได้ฟังเ้าพูดแบบนี้ข้าก็ดีใจมากแล้ว เราสองคนจะสู้ไปด้วยกันนะ"
"ดีแล้วล่ะลูก ช่วยๆ กันไปก่อน อันไหนเหลือ เราก็ทำกับข้าวขายได้ด้วย เดี๋ยวอาโกวช่วยพวกเ้าอีกแรง" คราวนี้นางอันฉีได้เอ่ยความคิดของนางออกมาบ้าง เพราะเมื่อก่อนนางก็เคยขายกับข้าวในตลาดมาก่อนเหมือนกัน
"อาโกวอย่าพึ่งคิดว่าจะทำอะไรเลยเ้าค่ะ ท่านยังไม่ค่อยแข็งเเรง ท่านพักรักษาตัวเองให้หายดีก่อนดีกว่านะเ้าค่ะ ข้าและอันอันคงทำกันไหวเ้าค่ะ เพราะอันอันนางหัวไวและรวดเร็ว คล่องตัวมากทีเดียว"
"เอาแบบเ้าว่าก็ได้นะลี่ถิงอัน อาโกวแค่อยากช่วยเ้ากับอันอันแค่นั้นเองลูก"
"ข้าขอขอบคุณอาโกวจะห่วงพวกเราสองคน แต่ข้าอยากให้อาโกวแข็งเเรงกว่านี้ก่อนนะเ้าค่ะ"
"เอายังงั้นก็ได้ลูกลี่ถิงอัน เดี๋ยวแม่กับอันฉีอาโกวของเ้าจะนวดแป้งรอพวกเ้าสองคนตอนเย็นแล้วกันนะลูก"
"ว่าแต่ตอนนี้ท่านแม่กับอาโกวไปนอนกันได้แล้วเ้าค่ะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว ข้าสองคนขอตัวเข้าครัวไปทำขนมจีบกับซาลาเปากันก่อน เดี๋ยวจะดึกมากไปกว่านี้"
"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแม่กับอาโกวไปนอนก่อนนะลี่ถิงอัน อันอัน" แล้วหญิงชราสองคนก็เดินตามหลังกันเข้าไปในหอนอนด้านใน ส่วนสองสาวได้เดินตามหลังกันเข้าครัว เตรียมนวดแป้งเเละทำไส้ซาลาเปาและ ขนมจีบกันสักครู่ใหญ่ๆ ทั้งสองสาวก็ได้ทำมันจนเสร็จเรียบร้อย แล้วแยกย้ายกันอาบน้ำแล้วเข้าหอนอนกันไปพักผ่อน
2 วันต่อมาที่วังหลวง
ข่าวการทะเลาะวิวาทระหว่างจวินชื่อ(ทหารชั้นประทวน)กับแม่หญิงเสี่ยวเอ้อสองคน และอีกคนก็คือลี่ถิงอัน ที่ล้มทหารตัวโตเท่าั์จนสลบเหมือดคาที่ โดยใช้มือเปล่าปราศจากอาวุธศราตราร้ายแรงใดๆ นั้น และข่าวของจวินชื่อผู้นั้นโดนลงโทษ โดยการถูกโบยไป20ที เพราะเขามีความผิดจริงตามที่ท่านแม่ทัพได้เห็นเองกับตา และจวินชื่อผู้นั้นได้ยอมรับสารภาพว่าตนเองได้รับค่าจ้างจากมู่หยวนซีเถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี้ยม ที่เป็คนรู้จักกัน ได้ไหววานให้มาทำตามที่ทุกคนเห็น เหตุเพราะนางนั้นหึงหวงป่ายถิวเชียวผู้เป็สามี เพราะนางคิดเอาเองว่าป่ายถิวเชียวแอบชอบพอกับแม่นางอันอันทำนองชู้สาว เพราะพักหลังๆ นางกล่าวหาว่าสามีของนางเปลี่ยนไปจากเดิม
2K
