***เ้าหนุ่มยาจก [โฮป]
"พวกหนุ่ม ๆ ห้ามแอบมองเด็ดขาดนะดอง! "
"ใครมันอยากจะมองยัยนมติดลบแบบเธอกันละ? "
"ว่าใครนมติดลบยะ! ตอนนี้มันโตขึ้นมานิดหน่อยแล้วนะดอง! ดูนี่สิดอง! "
“ไหนบอกว่าอย่ามองไง? ”
ยัยนมติดลบพยายามแอ่นตัวเพื่อดันให้หน้าอกที่น่าสงสารให้ยื่นออกมามากที่สุด
แต่ผมไม่อาจเห็นรอยนูนอันเป็จุดขายของสตรีเพศผ่านชุดชั้นในที่สวมทับเอาไว้ของเธอได้เลย
รอยเว้านูนแม้แต่นิดเดียวก็ยังไม่มี
ช่างน่าสงสารยิ่งนัก
"ลี่ค่ะ เป็สาวเป็แส้อย่าทำตัวแบบนี้สิค่ะ ส่วนโฮปเองก็ด้วย การเป็สุภาพบุรุษที่ดีนั้น ไม่ควรจะมาวิจารณ์ขนาดหน้าอกของสตรีเพศแบบนี้นะคะ"
ยัยั์เดินเข้ามาแทรกกลางพวกเราเพื่อหย่าศึก ก่อนจะอุ้มร่างน้อย ๆ ของยัยนมติดลบไปที่ทะเลสาบ
พรุนนี่ทำตัวอย่างกับเป็แม่ของกลุ่มเราเลยแฮะ...
"ฝากพวกผู้ชายกับหนูลี่เฝ้าระวังรอบ ๆ ให้ด้วยค่ะ"
" กิ้ว! "
ัวารีตัวน้อยตอบรับด้วยเสียงที่ร่าเริง
มันะโออกมาจากอ้อมอกของยัยพรุน แล้วเลื้อยไปรอบริมฝั่งทะเลสาบอย่างสนุกสนาน
ดูเหมือนว่ายัยพรุนจะแอบเลี้ยงลูกัวารีเอาไว้โดยไม่บอกพวกเรา แถมยังตั้งชื่อให้มันว่า [ลี่] อีกด้วย
ถึงขนาดเอาชื่อเพื่อนตัวเองมาตั้งเป็ชื่อสัตว์เลี้ยงนี่… คิดอะไรอยู่กันแน่นะ?
ยัยพรุนกับยัยลี่เองก็สนิทกันน่าดู สนิทจนเกินเพื่อนเลยด้วยซ้ำ
หรือว่า… สองคนนี้จะเป็คู่ [ยูริ] !?
ในหัวของผมเริ่มจินตนาการถึงเื่ร่างเปลือยกายของสตรีสองคน
คนหนึ่งคือเผ่าั์ผิวสีเขียวอ่อนเนียนนุ่มสูงเกือบสามเมตร กับอีกฝ่ายคือสตรีลูกครึ่งมนุษย์ภูติตัวเล็กที่มีผิวสีขาวดูนุ่มนิ่มราวกับแป้งโมจิ
พวกเธอสองคนกำลังกอดกันกลมเป็ภาพจินตนาการอยู่ภายในหัวของผม
รู้สึกมีความสุขพิลึกไม่เลว…
"##$&"
"!? #$$#... แง๊ว! "
ในตอนนั้นเองที่มีคนร้องเสียงหลงดังขึ้นมา
ผมหันมองทางต้นเสียงนั้น
มันมาจากทางกลุ่มของพวกชนเผ่าท้องถิ่น
พวกมันมีด้วยกันสามคนกับอีกหนึ่งตัว
เ้าหนุ่มหน้าหล่อผมทองยาวประบ่าหูสิงโต สตรีเสือขนสีฟ้า มนุษย์แมวสวมชุดเมดขนสีเงิน และอสรพิษเกล็ดคริสตัล
เ้าหน้าหล่อหูสิงโตกำลังะโอะไรบางอย่างด้วยความโกรธอยู่
ดูเหมือนว่ายัยเสือพยายามที่จะวิ่งเข้าไปกอดเ้าหน้าหล่อ แต่เธอโดนเ้าสิงโตจับทุ่มลอยข้ามท้องฟ้ากลับไปทางทะเลสาบแทน
อะไรละนั่น… เข้าไปกอดแบบนั้น คิดจะทำให้เพื่อนตัวเองเปื้อนกลิ่นปลาร้าไปด้วยหรือยังไงกัน?
"ยังดีนะที่ยัยลี่ไม่ได้ซนถึงขนาด--"
"กรี๊ด!? ทำอะไรของลี่กันค่ะ! "
"ฮะ ฮะ ฮะ! จงแปดเปื้อนกลิ่นปลาร้าเหมือนกับฉันซะ! "
"กรี๊ดดด! น้ำปลาร้ามันเปื้อนชุดหมดแล้วนะคะ!? "
"---ได้ซนถึงขนาดนั้น… ยังพูดไม่ทันขาดคำเลยเฮ้ย! "
ริมทะเลสาบตรงหน้าผมนั้น มีสองสาวกำลังเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนานอยู่คู่หนึ่ง
ไม่สิ อีกคนดูเหมือนว่ากำลังถูกแกล้งอยู่มากกว่า
"เดียวฉันเข้าไปหยุดเองค่ะ รบกวนคุณโฮปกับคุณไฮเจนออกไปลาดตระเวนก่อนจะโดนลูกหลงด้วยค่ะ"
"ขอบคุณมากครับ…"
โชคดีที่คุณจาวิสเสนอตัวเองเข้าไปจัดการยัยจมซนนั่นให้
ด้วยเหตุนี้ ผมกับเ้าไฮเจนจึงรีบเดินหนีออกมาจากทะเลสาบพร้อมกัน
พวกเราสองคนมาหยุดตรงโขดหินแห่งหนึ่งที่ตั้งอย่างโดดเด่นอยู่ใกล้กับทะเลสาบ
จากจุดนี้ยังคงสามารถมองเห็นตัวทะเลสาบได้อยู่ และเป็จุดที่ดีซึ่งสามารถสอดส่องพื้นที่โดยรอบได้
เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็ทุ่งหญ้าด้ายดำโล่ง ๆ เลยยิ่งทำให้ง่ายต่อการสังเกตุเฝ้าระวัง
"เ้าพวกนั้น… ทำอะไรกัน… แอบดูสาว ๆ อาบน้ำหรือ? "
เ้าหน้าหล่อผมทองยังคงยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบคู่กับแมวเมดตัวน้อยของมัน
สายตาเ้าหน้าหล่อกำลังจับจ้องไปที่เรือนร่างผอมบางของแม่สาวเสือ แบบที่เรียกได้ว่าไม่ยอมละสายตา
ถ้าถามผม คงต้องบอกว่าเรือนร่างของแม่เสือสาวนั้น มีเนื้อและน้ำนวลมากกว่าที่เห็นจากภายนอกมาก
ถึงจะมีขนสีฟ้าตามธรรมชาติขึ้นตามร่างกายยุบยับเต็มไปหมด แต่ขนเ่าั้กลับขึ้นอย่างสวยงามเหมือนชุดขนสัตว์ที่ถักถอออกแบบมาเป็อย่างดี แถมยังช่วยเน้นส่วนโค้งของร่างกายจนดูมีเสน่ห์มากขึ้นกว่าเดิมด้วย
แต่ผมชอบหุ่นบาง ๆ นุ่มนิ่มน่ากอดแบบยัยลี่ หรือผิวเนียนนุ่มแบบยัยพรุนมากกว่า
ผมเบนสายตาไปทางพวกสาว ๆ ของกลุ่มเรา
ถึงจะอยู่ไกลจนเห็นเป็จุดเล็ก ๆ แต่ถ้าหยี่ตาก็จะเห็นภาพได้ชัดเจนอยู่
อืม… หน้าอกของยัยพรุนยังคงสุดยอดเหมือนเดิมไม่เสื่อมคลาย
น่าจะใหญ่กว่าไซส์ [E] เลยมั้งนั่น
"น่าเกลียด! "
"โอ๊ย!? "
ในตอนนั้นเองที่เ้าไฮเจนเดินเข้าตบหัวผมด้วยปีกสีขาวของมัน
"เขาให้มาเฝ้าระวัง ไม่ใช่ให้มาแอบดูเพื่อนอาบน้ำ! "
"... ขอโทษที"
พึ่งเคยเห็นเ้าไฮเจนจริงจังแบบนี้เป็ครั้งแรกเลยแฮะ
มาคิดดูแล้ว ผมว่าคนที่ลามกที่สุดในกลุ่มบางทีอาจจะเป็เ้าไฮเจนเอง
สาเหตุที่ผมมาหอพักหญิงเมื่อคืนนั้น เป็เพราะว่ามีมันเป็ต้นเหตุนี่แหละ
มันคือชายที่แอบหนีจากหอพักชาย แล้วมุ่งตรงไปหอพักหญิงคนเดียวโดยไม่บอกผมหรือเ้าเยลโล่เลยนะเฟ้ย!
โชคดีว่าผมดันบังเอิญไปเห็นมันตอนลอบบินหนีออกมาพอดี เลยรีบโทรไปหาจาวิส แล้วดักจับมันเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะเกิดอาชญากรรมขึ้นในหอพักหญิง
เห็นว่าจาวิสไปจับมันได้คาหนังคาเขาที่หน้าห้องน้ำหญิงในยามวิกาลเลยละ
ผมกลับมาตั้งสติเฝ้าระวังอีกครั้ง หลังจากที่ได้นั่งคิดถึงอดีตที่ไร้สาระนั้น
แต่ด้วยความที่เป็ผู้ชายวัยรุ่นสุขภาพดี เลยอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองสายตาไปทางพวกสาว ๆ อยู่ดี
ูเาสีเขียวคู่นั้นช่างสวยงามนัก~
ในตอนนั้นเอง
"นั่นมัน… แร่ภูตินี่! "
ผมก็พบแหล่งขุมทรัพย์อันล้ำค่าปรากฏอยู่ตรงใต้ฝ่าเท้า
[แร่ภูติ] คือสินแร่ธรรมชาติที่มีองค์ประกอบประหลาดคล้ายเพชรกับแม่เหล็ก และมีความเหนียวเหมือนเหล็กกล้า
มันเป็แร่ที่นิยมเอามาแปรรูปเป็ตัวเร่งปฏิกิริยาเวทมนต่์ และยังเป็วัสดุที่เอาไปใช้ผสมเพื่อสร้างพื้นที่ของสนามรังสี
มันเป็แร่ที่มีราคาแพงมาก เพราะว่ามีความ้าในตลาดสูง แต่กลับมีปริมาณที่หาได้น้อยมาก
ปกติการขุดเหมืองแร่ออกมาหนึ่งตัน จะเจอสินแร่ภูติเพียงแค่ 0.001 % เท่านั้น แถมยังไม่ค่อยจะมีความบริสุทธิ์เท่าไหรนัก
แต่ว่าเ้าหินที่ส่องแสงเหมือนเพชรตรงหน้า ไม่ว่าจะดูยังไง มันก็คือสินแร่ภูติที่มีความบริสุทธิ์สูงมาก
ขุมทรัพย์ราคาแพงก้อนนั้นมันมีขนาดราวหนึ่งฟุต โผล่ขึ้นมาจากผิวดินอยู่ตรงใต้โขดหินที่พวกเรานั่งกันอยู่พอดี
"ถ้าเอากลับไปได้สักขนาดสองฝ่ามือละก็… "
ด้วยความบริสุทธิ์ขนาดนี้ ผมคงมีกินมีใช้สบาย ๆ ไปถึงอีกยี่สิบปีเลยละ
ถ้ามันบริสุทธิ์เหมือนอย่างที่ตาเห็นจริง ๆ อะนะ
ผมะโลงมาจากโขดหิน แล้วหยิบก้อนหินขนาดพอดีมือบนพื้นขึ้นมา
เอาละ ดีกว่าไม่ได้ลองทำอะไร มาทุบมันให้แตกแล้วเก็บมันกลับขึ้นขายกันเถอะ!
ผมยกหินขึ้นสูงเหนือหัว แล้วเหวี่ยงมันลงมาทุบใส่แร่ภูติที่ส่องสว่างตรงหน้า
เกิดเสียงกระทบคล้ายแก้วแตกดังกังวาล พร้อมกับเกิดรอยบิ่นเล็ก ๆ ขึ้นมาตามผิวของมัน
"อีกนิด! "
"โฮป…นั่นนายทำบ้าอะไร--- เหวอ! "
ผมทุบก้อนภูติต่อเนื่องไม่มีหยุดโดยไม่สนใจเสียงประท้วงของเ้าไฮเจน จนกระทั้งผิวของมันแตกออกจากกัน
ผิวแร่ดิบนั้นได้แตกแยกออกเป็สองส่วนเหมือนกับผิวเปลือกไข่ที่ตกใส่พื้น
"สำเร็จ! "
ผมส่งเสียงออกมาด้วยความดีใจ
เหลือแค่เอาเศษแร่ไปปล่อยขายในตลาดมืด ทีนี้ก็จะมีเงินใช้เหมือนชาวบ้านชาวช่องเสียที!
"ฮะ ฮะ ฮะ! รวย คราวนี้รวยไม่รู้เื่แน่! "
ผมรีบโกยสินแร่บริสุทธิ์ตรงหน้า จับพวกมันยัดใส่กระเป๋ากางเกงให้มากที่สุดเท่าที่จะยัดได้
"หืม… ก้อนนี้มัน ต้องเอากลับไปด้วย! "
ท่ามกลางเศษแร่ดิบที่แตกออกมานั้น มันมีส่วนหนึ่งที่แตกออกมาเป็แท่งแหลมขนาดใหญ่
ถ้าถืออย่างระวัง ผมก็จะได้สินแร่ชิ้นโตสภาพดีกลับไปขาย
ผมใช้สองมือดึงมันออกมาด้วยแรงทั้งหมดที่มี
เืสีแดงไหลออกมาเพราะความคมของผิวแร่ที่บาดมือ แต่แผลแค่นี้มันไม่เท่าไหรหรอกนะ
*เปรี๊ยะ*
เสียงอะไร…
ผมมองดูที่โขนหินตรงหน้า
รอยแยกตรงผิวของแร่ภูติกำลังปริแยกออกกว้างขึ้น
รอยนั้นลามไปตามผิว และลามต่อเนื่องไปถึงโขนหินที่อยู่ติดกับมัน
"รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ…"
ผมกับไฮเจนพร้อมใจกันถอยห่างออกมาจากโขนหิน
มีแสงสว่างปรากฏออกมาจากรอยแยกของโขนหิน
มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างใต้อย่างงั้นหรือ?
"อันตราย! "
ไฮเจนพุ่งเข้ามาพลักผมจนกระเด็น
พริบตานั้นเองที่มีเปลวไฟพุ่งขึ้นออกมาจากรอยแยกเ่าั้
เปลวไฟนั้นรุนแรงมาก ราวกับมีใครสักคนโยนะเิมือลงมาตรงหน้าพวกเรา
"เจ็บหัวไหลหน่อยนะ! "
ไฮเจนกรีดเสียงเตือนดังลั่น ก่อนจะใช้กรงเล็บจิกไปบนหัวไหลของผม แล้วพาบินหนีขึ้นท้องฟ้ากว้าง
ผมััได้ถึงความเ็ปและหยาดเือุ่น ๆ ที่ไหลลงมาจากหัวไหล
แต่ััความร้อนจากพื้นข้างล่างนั้นรุนแรงยิ่งกว่าความเ็ปแสบร้อนที่เกิดขึ้นตรงหัวไหลนี้
ทุ่งหญ้าด้ายดำได้กลายเป็แผ่นดินสีแดงไปแล้ว
เปลวไฟที่เกิดขึ้นอย่างผิดธรรมชาตินั้น กำลังลุกลามออกมาจากรอยแยกของโขดหินเมื่อกี้นี้
"เกือบโดนย่างสุกแล้วมั้ยละ… "
เป็โชคดีของผมที่มีเ้าไฮเจนอยู่
ว่ากันว่าเผ่ามนุษย์นกมีสัญชาตญาณรับรู้ภัยอันตรายที่เฉียบคม เลยทำให้บางครั้งสามารถรับรู้อันตรายล่วงหน้าได้
ถ้าไม่มีเ้าไฮเจนอยู่ข้าง ๆ ผมคงโดนะเิไฟเมื่อกี้ย่างสดตายไปแล้วแน่นอน...
ผมก้มลงไปมองดูทะเลเพลิงข้างล่างอีกครั้ง
เกิดการะเิอย่างรุนแรงออกมาจากโขดหินเมื่อกี้
เสียงอันดังก้องนั้น ทำให้สัตว์น้อยใหญ่ต่างส่งเสียงแตกตื่นดังออกมาจากป่าริมทะเลสาบ
ม่านฝุ่นสีดำได้ลอยขึ้นสูง เปลวไฟสีแดงยังคงลุกลามออกเป็วงรัศมีกว้าง
แล้วผมก็ได้เห็นมัน
มีสิ่งก่อสร้างที่ดูทันสมัยทรงกลมอยู่ข้างในโขดหินที่พังทลายลงมาก้อนนั้น
สิ่งนั้นเป็วัตถุทรงกลมสีขาวขนาดราวสามเมตร มันแทบจะไร้รอยต่อ และมีท่อโลหะเชื่อมยึดเอาไว้
ท่อเ่าั้มีร่องรอยของความเสียหายเป็จำนวนมาก
รอยแตกของท่อกำลังพ่นแก๊สบางอย่างออกมา
ดูเหมือนว่าแก๊สนั้นจะเสียดสีกับรอยแตกของท่อ จนทำให้เกิดเป็ประกายไฟแล้วะเิออกเป็วงกว้าง
"ดูตรงแร่ภูติสิ"
"แร่ภูติ…"
ผมมองไปทีตำแหน่งของแร่ภูติเมื่อกี้นี้
ที่ผมเห็นเป็ผลึกแร่โผล่ขึ้นมาเหนือพื้นดินนั้น มันเป็เพียงแค่ปลายยอดของขุมทรัพย์เท่านั้น
ตอนนี้ผิวดินโดยรอบเนินกำลังค่อย ๆ ปริแตกะเิออกมาจากท่อที่ฝั่งอยู่ข้างใต้
บางทีท่อเหล่านี้คงมีเป็จำนวนมาก มิเช่นนั้นคงไม่ะเิออกเป็ลูกโซ่ต่อเนื่องอย่างที่เป็อยู่ ณ ตอนนี้
ท่อจำนวนมากเ่าั้บางส่วนนั้น ได้ถูกก้อนแร่ภูติขนาดใหญ่ทิ่มแทงทะลุเอาไว้
ราวกับว่าเ้าก้อนกลมกับท่อเหล่านี้ตกลงมากระแทกใส่แร่ภูติก้อนนี้ จนมีสภาพพังทลายถูกเสียบทะลุอย่างที่เห็น
พอผมไปขยับแร่ภูติที่มันแทงลงไปอยู่ข้างในท่อเ่าั้ แรงดันแก๊สจึงเริ่มรั่วออกมา แล้วะเิออกเป็ลูกโซ่สินะ...
“กัดฟันให้แน่น ๆ ละ”
“อืม”
ถึงจะวิเคราะห์สาเหตุไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น
ตอนนี้รีบหนีไปทางทะเลสาบก่อนดีกว่า
ดอกเห็ดสีแดงฉานผุดขึ้นต่อเนื่องราวกับดอกไม้ที่ผลิบานยามต้องแสงตะวัน
กลุ่มก้อนมรณะพุ่งขึ้นสูงจนบดบังพระอาทิตย์เทียมให้มืดมิด
กลิ่นเหม็นและฝุ่นควันทำให้ดวงตามืดบอดแสบพร่ามัว
ควันสีดำที่ลอยขึ้นสูง ทำให้พวกเราเริ่มหายใจติดขัด
ต่อให้ไฮเจนพยายามรีดพลังบินอย่างสุดกำลัง เค้นสติ สมาธิ และสัญชาตญาตออกมาจนถึงขีดสุด ก็มิอาจที่จะหลบะเิลูกเพลิงที่ลอยขึ้นสูงเหล่านี้ไปได้ทั้งหมด
ซ้ำร้ายยังมีกระแสลมร้อนอันรุนแรงกับตัวผมที่หนักอึ้งเป็ภาระ จนทำให้เขาไม่สามารถบินได้อย่างรวดเร็วเหมือนที่เคยเป็
ปีกสีขาวบริสุทธิ์เริ่มแปดเปื้อนไปด้วยรอยเขม่าไหม้สีดำ
ผมสีแดงยาวที่เขาแสนจะภาคภูมิใจนั้น เริ่มยุ่งเหยิงถูกแผดเผาไปถึงครึ่ง
แต่กระนั้นเขาก็ยังพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อช่วยชีวิตผมเอาไว้
ให้ตายสิ…
ถึงผมจะเป็คนที่ขี้อิจฉาริษยาและยากจน แต่ใช้ว่าจะเป็พวกที่สามารถทิ้งเพื่อนได้ลงคอ
ถ้าปล่อยไปแบบนี้ คงได้ตายหมู่กันทั้งสองคนแน่นอน
พื้นข้างล่างนั้น ถึงจะกลายเป็ทะเลเพลิงไปแล้ว แต่ใช้ว่าจะลุกไหม้ไปทุกตารางนิ้ว
แถมไฮเจนก็ไม่ได้บินสูงเท่าไหรนัก อาจเป็เพราะว่าต้องหิ้วตัวผมขึ้นมาด้วย หรือเป็เพราะถูกควันไฟเล่นงานก็ไม่รู้
“ไฮเจน… นายต้องรอดชีวิตมาให้ได้นะ”
“...ที่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? ”
นี่ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย
พื้นด้านล่างนั้นเต็มไปด้วยต้นหญ้าด้ายดำที่มีคุณสมบัติคล้ายสปริง
พวกมันสามารถดูดซับแรงกระแทกได้ดีเลยละ
ดังนั้นผมจึงตัดสินใจทิ้งตัวเองลงมา โดยการห่อไหลให้หลุดออกมาจากเสื้อผ้าที่สวมเอาไว้
กรงเล็บของเขาที่กำลังจิกทะลุเสื้อผ้ามาโดนหัวไหล ได้ขูดลากไปตามแขนของผมจนเป็แผลยาว
แต่ช่างมันเถอะ เพราะยังดีกว่าตายไปทั้งคู่นั่นละ
“โฮป!? ”
“ไม่ต้องสนใจผม นายนะรีบไปก่อน! ”
ไฮเจนดูใมากที่เห็นผมทิ้งตัวเองลงมาจากบนฟ้า
แต่ไม่เป็ไรหรอก มันยังพอมีเวลาอยู่ ก่อนที่ไฟมันจะลุกไหม้ล้อมปิดไปทั้งพื้นที่ตรงนี้
นายนะรีบบินไปทางทะเลสาบก่อนได้เลย
“รีบไปหาพวกลี่ แล้วกลับมาช่วยผมจากทะเลเพลิงมรณะแห่งนี้ที! ”
ถ้าหากเป็ยัยลูกครึ่งภูติคนนั้น กับอีแค่เปลวไฟแค่นี้ เธอต้องดับมันได้ในทันทีแน่นอน
ผมจะยอมทนอยู่ในทะเลเพลิงแห่งนี้แทนนายให้เอง ผมไม่ยอมตายง่าย ๆ อยู่ตรงนี้หรอกนะ
เพราะฉะนั้น ไม่ต้องเป็ห่วงผม แล้วรีบไปตามคนกลับมาช่วยให้ทีนะ
2K
